04-07-10

Miss Smooth

Vandaag was ik even Miss Smooth. ZALIG!!! 

Ik lag voor de 4de keer deze week in het water. Lopen deed ik heel de week niet. Geen goesting, te warm, de excuses zijn legio; maar eerlijk: ik had echt gewoon meer zin om te zwemmen dan te lopen. En sporten moet toch vooral leuk zijn; ik ben toch geen beroepssporter en heb niet meteen een mega belangrijke wedstrijd in de nabije toekomst. Dus doe ik vooral waar ik het meeste zin in heb!

Ik had verwacht dat er op een zondagochtend véél volk zou zijn in het zwembad. En dat was ook zo; maar dat volk lag vooral met hun kids in de kleine zwembadjes te plonzen. In de baantjes zwom amper volk; wat een luxe! In het begin ging het nog een beetje stroef; maar toen zag ik naast mijn een meisje bezig (Hoi Ellen, als je hier geraakt bent ;-)) dat zooo mooi zwom :-) Ik observeerde haar af en toe en het viel me vooral op hoe beheerst en gracieus zij zwom; echt volmaakte slagen.

Vanaf dat moment concentreerde ik me enorm op mijn vorm, op de soepelheid, en een relaxed manier van ademen vooral. Opeens voelde ik me echt als een vis in het water, en kon ik vrijwel moeiteloos een paar baantjes achter elkaar plakken; iets wat me tot hiertoe nog steeds niet gelukt was. Op een gegeven moment volgden er zelfs een stuk of 8 na elkaar.

Ik ben nu een maandje bezig, op 9 juni volgde ik m'n eerste crawl les. Ik ben intussen een keer of 12 gaan zwemmen. Ik had nooit gedacht dat ik zo vlug crawl zou kunnen! Het voelt heerlijk om iets nieuws te leren en ik kijk weer telkens uit naar mijn volgende zwembeurt; een beetje zoals het lopen in het begin. Niet dat ik lopen beu ben, maar het nieuwe is er wel een beetje af. Ik hou van afwisseling en uitdaging en voilà, ik heb ze gevonden!

Vanavond nog een fietstochtje met Odile en morgen eens kijken wat mijn beentjes waard zijn in Tessenderlo! En daarna: de Vogezen! 4 ritjes hebben we gepland; variërend tussen de 50 en de 70km. Lekker sportief, maar vooral: nog eens quality time met ons tweetjes *AAAAAAH* 

Are we there yet?

16:46 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

30-06-10

So many plans - So little time

Een leven te weinig. Ik heb het al vaak gezegd :-) Met nog een extra leven zou ik echt content zijn; imagine the possibilities! Maar helaas; we moeten het stellen met de tijd die we hebben; deze zo goed mogelijk indelen; tijd maken voor de leuke dingen, helaas ook voor de minder leuke dingen (strijken, uch!)

Tijd voor leuke dingen zit er in ieder geval aan te komen!

Maandagavond een classicske in Tessenderlo. Het zal toch 10km worden; heb ik beslist. De andere afstand is zelfs maar 4km ipv 4.5; wat ik toch echt kort vind. Bovendien staan daar precies een hoop snelle vrouwen aan de start, als ik zo de uitslagen van vorig jaar zie. Een podiumplaats zit er dus sowieso niet in; dus dan gaan we maar gewoon voor de 10km en hopelijk beter doen dan in Geel :-) Mn schatje gaat me normaal hazen, dus wie weet zitten die 50min er dan wel in?

En daarna vertrekken schattie en ik voor een aantal dagen naar de Vogezen; collekes beklimmen met de koersfietsjes :-) Het zullen mooie tochtjes worden en ze voorspellen ideaal weer; niet te warm, niet te koud. Ik kijk er dus enorm naar uit om onder ons tweetjes de bergen in te trekken. Mijn loopschoenen mogen ook mee, en natuurlijk ook mijn zwemgerief, om baantjes te trekken in het zwembad van de camping :-)

Het zwemmen gaat trouwens echt de goede kant op; ik zwem nu redelijk vlot de 25m afstand; dus mijn techniek gaat er echt op vooruit. Nu is het kwestie van die ademhaling nog iets beter onder controle te krijgen; want ik ben toch nog vaak buiten adem na 25m en kan dan niet altijd direct terug vertrekken. Maar elke keer ik kom oefenen, is er toch een grote vooruitgang. De instructeur was ook content met mijn vooruitgang. Ik heb nu 5 lessen gehad en eigenlijk "kan" ik het wel; de 5 lessen die ik nog op mijn kaart heb staan; ga ik dus wat spreiden over de komende maanden; zodat ik af en toe eens kan kijken waar ik mijn techniek nog kan bijschaven.

Ik kijk ook uit naar mijn allereerste duatlon op 18 juli. Er zullen nog een paar brick-trainingen moeten volgen; fietsen en dan lopen; of een paar keer lopen, fietsen, lopen; zoals in de duatlon zelf.

Ik zal me de komende weken dus echt niet vervelen! Good times!!!

11:16 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

27-06-10

Dwars door Geel!

Heet, ontzettend heet! De hele dag dacht ik: "da komt hier niet goed in Geel vanavond, mijn plan om die 50min te behalen kan ik vergeten". Ik dacht nog even mijn inschrijving te veranderen naar de 4,5km; want iets in mij zei dat ik misschien wel eens op het podium zou kunnen geraken als ik goed doorvlamde tegen 4:30min/km. Toch besloot ik om maar gewoon voor de 10km te gaan, we zouden wel zien wat het gaf.

De start was enorm druk, vooral omdat ik geen zin had om al vroeg te gaan klaar staan en bijna helemaal achteraan startte. Ik moest 500m lang mensen ontwijken, waarbij mijn tempo op die 500m rond de 5:30 lag. Toen was er ineens een stuk meer ruimte en trok ik wat door, waardoor de eerste km toch tegen 5min/km gemiddeld ging.

Op dat moment dacht ik: "foert, we gaan zo lang mogelijk 5min/km proberen aan te houden, wie weet lukt dat wel 10km lang en is de 50min alsnog in de sjakosj!" Dat ik al na 1km snakte naar water, probeerde ik eventjes te vergeten, op 2,5km zou er water volgen en ik wist dat ik daar zuinig mee ging moeten zijn; de volgende bevoorrading was pas op 7,5.

Na een 3tal km begon het tempo echter terug te vallen, 5:15; 5:20... Het ging echt de foute kant uit. Mijn benen waren verzuurd, het was te warm, ik wist op dat moment dat de 50min er niet meer in zat en dat ik gewoon ging blijven lopen zo snel als mijn benen nog mee wilden.

Eigenlijk heb ik vanaf dat moment een paar keer zitten spelen met het idee van te gaan wandelen; en toen we halverwege de markt van Geel een keer passeerden had ik zelfs heel veel goesting om te stoppen; het was gewoon te warm en hoewel dat voor niemand aangenaam was, is dat voor mij een extra kwelling; ik loop al niet meer graag vanaf het meer dan 20 graden is, laat staan bijna 30!

Het toeval wilde dat rond km 5 een man bij mij aansloot tegen wie ik nog voor te lachen zei: "waarom doen wij onszelf toch zoiets aan?" en die zei dat zijn vorige PR 58min was; en dat hij heel blij zou zijn moest hij dit evenaren. Mijn missie werd vanaf dan: die man naar een dik vet PR leiden, want als hij bij mij bleef en ik ging niet trager dan 5:30 dan zat er nog altijd een mooie tijd voor hem in. Ik spoorde hem dus aan om vooral bij mij te blijven; en hij was mee!

Grappig hoe je op dat moment een kracht terug kan vinden die je vlak ervoor nog niet had, ik voelde me opeens "verantwoordelijk" voor hem; en daardoor duwde ik veel harder door; dan ik gedaan zou hebben als ik enkel nog voor mezelf liep.

Hij is dan de hele tijd bij mij gebleven terwijl ik mijn uiterste best deed sneller dan 5:30 te blijven. Ik hield de hele tijd mijn water bij mij, en gaf hem zo'n 500m vóór de finish nog even mijn flesje om een goeie slok te kunnen nemen voor de eindsprint. Hier was hij echt blij mee, maar ik herinnerde me hetzelfde gebaar dat iemand voor mij in Brugge had over gehad; en weet hoe welkom dat op zo'n moment is! Na ongeveer 52min (exacte tijd nog onbekend) spurtten we samen de finish over!

Er volgde nog een high five met deze onbekende mijnheer, wie ik naar een PR geholpen heb, maar die mij - zonder dat hij het wist - ook aan een PR geholpen heeft! Zonder hem; had ik nooit zo hard mijn best gedaan om te blijven sleuren!

De exacte tijd is dus nog niet bekend, maar mijn vorige 10km PR lag op 52:51 (Mol - augustus 2009) en dat is er dus zeker en vast aan gegaan! YIIIHAAAA!!!

Volgende week start ik in Tessenderlo, normaal voor de 10km maar ik heb nu toch goesting om eens te vlammen op de kortere afstand en misschien wel een podium plaats in de wacht te slepen, dus ga ik mogelijk mijn inschrijving veranderen naar de 4,5. Tenzij het echt opmerkelijk frisser is dan gisteren; dan ga ik toch die 50min nog eens proberen aan te vallen :-)

Nog even een foto van de eindspurt, samen met de onbekende mijnheer :-) Met dank aan Frank voor de paparazzi rol :-)

 

dwars door geel

19:19 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

15-06-10

Het licht gezien!

Om goed te kunnen lopen, heb ik gezwoegd. Na 1 minuut was ik al buiten adem, en de 3 minuten lopen aan het einde van mijn allereerste start-to-run lesje op 18 december 2006 ;-) waren echt de HEL! Maar ik hield vol, en stukje bij beetje werd ik beter en opeens liep ik zelfs marathons. HUH!?!? Ikke?

Om goed te kunnen fietsen, heb ik gezwoegd. Met de conditie was niets mis, maar ik moest wel bepaalde angsten overwinnen, welke me ook enorm deden zweten. Maar ik raapte al mijn moed bij elkaar, en kan nu echt genieten van fietsen, met heuvels en al :-) HUH!?!? Ikke?

En ja, om goed te kunnen zwemmen zal ik ook moeten zwoegen. Zo veel is duidelijk. Toen ik maandag voor de 4de keer in het zwembad kwam sinds mijn eerste les op woensdag, omdat ik persé die crawl wil kunnen, zei een redder met wie ik woensdag een praatje had gemaakt: "amai, gij komt voor te winnen zeker?!?"

"Winnen zal ik wel nooit doen", zei ik, "maar het frustreert mij als ik iets niet kan, dus blijf ik proberen, tót ik het kan!!!" En ik ploeterde weer gedurende 45min in het water, terwijl mijn frustratie niet afnam, maar zelfs nog toenam, want...het.ging.niet!! Maar opgeven staat niet in mijn woordenboek, zoals jullie wel weten :-)

Vanmorgen lag ik opnieuw in het water, voor mijn derde zwemles. De trainer was content toen ik zei dat ik intussen al 2 keer zelf was komen oefenen, maar volgens mij dacht hij bij zichzelf: "dat zie je er dan wel niet aan"; want ik knoeide nog steeds.

Tot hij opeens doorhad wat ik fout deed!

Ik kwam pas boven om te ademen, als ik met mijn arm begon aan de uithaal, terwijl ik al moest beginnen te ademen vanaf het moment dat mijn arm begint aan de trekfase. M.a.w. véél te laat! En ja, vanaf dat ik hierop begon te letten, ging het opeens een PAK beter en slaagde ik er af en toe in om de volle 12.5 meter te zwemmen: zonder zwemvliezen, zonder pull buoy of andere hulpmiddelen! Soms knoeide ik nog, maar het algemene gevoel was opeens een STUK beter!!!

EUREKA!

Toen zei hij: "als er nu al af en toe van die goeie stukken inzitten, dan komt dat wel goed"

JAAAA!! IKKE!!!

16:39 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

13-06-10

Triadagje

Deze ochtend werd ik om 7u30 in het kiesbureau verwacht, om te gaan bijzitten. Dat ik daar géén zin in had, moge duidelijk zijn, maar tja, wat doe je eraan hé? Bert moest ook, maar hij zat met de maten in Alicante, dus had een goed excuus. Toen ik vanmorgen om 7u28 binnenkwam, bleek dat er al genoeg bijzitters waren, en ik terug naar huis mocht! WHOHOOOW!!!

7u30 al gegeten en al op een zeer zonnige zondagmorgen, dat gebeurt niet veel (niet?) so what to do? Opeens een hele dag vrij om te doen waar ik zin in had, LUXE!!! Rap gekeken op de site van Mechelen; en ja, het zwembad ging om 8u open! Dus ben ik naar daar gereden om een uurtje nog eens te proberen die crawl onder de knie te krijgen. Echt niet simpel! Ik blijf sukkelen met dat uitademen onder water, hoe raar dat zoiets evident toch niet lukt. Maar als ik dat zo lees op www.swimsmooth.com ben ik heus niet de enige met dit probleem, dus ik zal er wel komen!

Toen ik terug thuis kwam, was het nog maar half tien ofzo, en inmiddels was het helemaal overtrokken en maar 13 graden. Ideaal loopweer dus! Er stond nog een losloopje van 12km op het schema; welke ik langs de Zenne liep, met mijn hoofd bij de muziek liep ik zeer vlot 12km, tegen net geen 10km/u.

Daarna kreeg ik mijn klopje, ik was immers om 6u45 opgestaan, terwijl ik toch niet echt heel vroeg was gaan slapen. Een tukkie op de zetel met mijn lief Professorke in mijn armen (= mijn allerliefste grijze katje voor wie het op facebook ondanks alle foto's toch ontgaan is ;-)) was aan de orde.

Een beetje later liet Odile weten dat ze tijd had om de koersfiets die ze gisteren gekocht had, eens aan een proefritje te onderwerpen. Vlug voor de derde keer vandaag een (andere) sportoutfit aangetrokken en naar Odile gefietst, een 5tal km van hier.

Na haar fiets wat in orde te brengen (drankbushouders installeren, banden oppompen, ...) vetrokken we naar de Leuvense vaart, waar ze vlakbij woont. Ik dacht dat we gewoon wat gingen fietsen richting Leuven, maar toen we aan Kampenhout-Sas waren, was ze precies nog niet van zin om al terug te keren en zijn we maar gewoon tot in Leuven gereden :-) En terug, uiteraard, al dan niet een beetje moeizamer omdat de vermoeidheid en de honger toch wel begon op te treden.

47km later stonden we terug aan haar deur; in ongeveer 2u15min. Sterk gefietst voor een allereerste keer; meid! Chapeau! Nu wat werken aan die snelheid en binnenkort mee de Ardennen in hé ;-)

En zo zit mijn triatlon daggetje erop! Alles bij elkaar heb ik 4u en 30min gesport, maar zo voelt het eigenlijk helemaal niet.

De conditie zit goed, maar om binnen een week mijn 5K record aan te vallen (en optioneel een podiumplaats te veroveren) in Diepenbeek...? Dat weet ik toch zo niet... Het zal ook heel erg van de temperatuur afhangen. Deze week ging het lopen mij echt niet goed af, met die warmte en het benauwd gevoel, alsof er geen zuurstof was. Als het zaterdag zo'n weer wordt, zal ik de ambities sowieso moeten bijschroeven. Anders misschien ook wel, maar dat zien we dan wel weer :-)

Het belangrijkste blijft... IK GENIET!!!!!!!!

22:02 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

09-06-10

Zwemmen of verzuipen

Mijn eerste les CRAWL zit erop!

Ik leerde schoolslag zwemmen toen ik op 6-jarige leeftijd op vakantie was in Tunesië en het zwembad de enige uitkomst was om enigzins fris te blijven. Toen we toekwamen kon ik nog niet zwemmen, toen we naar huis gingen wel. Echte zwemles heb ik zodoende nooit gevolgd, en crawl heb ik ook op school niet leren zwemmen.

Jongens toch... Ik ben zo ongeveer verzopen, proef nog steeds het chloor, en volgens mij zit er ook nog wat water in mijn luchtpijp. Hoewel ik het gevoel had, dat ik er echt NIKS van bakte, zei de instructeur dat ik het best goed deed voor iemand die het nog nooit gedaan had. Oef, nog een kleine geruststelling.

Op de armen en benen wordt nog niet al te veel gelet, eerst maar eens die ademhaling onder controle zien te krijgen. Nooit gedacht dat ik het daar zo moeilijk mee ging hebben. Mijn grote probleem tot hiertoe is dat mijn adem stokt onder water: ik adem niet genoeg uit. Dus als ik terug boven kom om te ademen, krijg ik het na een 15tal meter steeds moeilijker om nog rustig te ademen. Oefenen, oefenen, oefenen, dat is het enige wat zal helpen. En de neusknijper, die ik tegen het einde van de redder kreeg, deed ook veel af.

decoration
Morgen en overmorgen heb ik alvast nieuwe lessen gepland, kwestie van het wat vooruit te doen gaan. De pull buoy is mijn beste vriend de komende weken!

11:39 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

08-06-10

TriaJess!

Het gaat er dus echt van komen! Op 14 augustus doe ik in Wuustwezel mijn allereerste triatlon!!! De Sterke Peer Triatlon dan nog wel, want een sterke peer, dat ben ik hé ;-) En EVA doet ook mee!!!

Ik ga precies nog eens met Mario moeten mailen voor een update van mijn schema :-) Nog geen idee over mijn doel; daarvoor ga ik de crawl lessen nog wat afwachten; en wat brick trainingen beginnen doen hé.

Ik heb ondertussen ook dit boek besteld:

decoration

 

Iets zegt mij namelijk dat het niet bij deze kleine triatlon gaat blijven....... of wat "IK BEN EEN TRIATLEET" op ATV allemaal niet teweeg kan brengen ... :-)

21:21 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

04-06-10

Fietsen vs lopen vs zwemmen

Gisteren haalde ik mijn koersfietsje nog eens van stal. Een tochtje van een dikke 41km, afgelegd in ongeveer 1u40min. Geen topsnelheid, want veel wind, maar ik genoot er echt van, langs de Zenne, daarna langs de Rupel richting Duffel, via Sint-Katelijne Waver en Bonheiden over Muizen naar huis. Ik merk nu dat fietsen voor mij een aantal voordelen heeft t.o.v. lopen:

  • je kan op een hele korte tijd een heel mooie toer maken, waardoor je veel nieuwe streken kan zien, waar je niet komt met lopen
  • je kan rustiger fietsen en toch in beweging blijven, zelfs heel rustig lopen is toch nog altijd intensiever als rustig fietsen
  • het is makkelijker om veel drinken mee te nemen (wat voor een waterverslaafde als ik echt een pluspunt is) 
  • als het warm is, vang je bij fietsen lekker veel wind, waardoor je een pak minder last hebt van de warmte

De nadelen zijn voorlopig vooral dat mijn kont en nek er pijn van doen, maar dit zou overgaan; en ik merk ook dat het inderdaad pas later begint pijn te doen. Het is ook minder leuk als je platrijdt, maar dat is mij voorlopig gelukkig nog niet overkomen (hout vasthouden!). Ze zeggen dat je met fietsen ook meer tijd nodig hebt om het te laten renderen voor je conditie, maar dat weet ik toch zo niet, als ik stevig doortrap, is mijn hartslag al gauw even hoog als bij het lopen?

Lopen zal bij mij in ieder geval toch niet gauw volledig vervangen worden door fietsen, daarvoor vind ik de loopwedstrijdjes ook gewoon te leuk :-) Het eerstvolgende wat op de planning staat: een 5K op 19 juni in Diepenbeek, de hometown van mijn schatje. Normaal zat ik op dat moment op de Mont Ventoux, maar zoals gezegd gaat dit dus niet door. Voor mij wel leuk, want ik wilde nog een 5K doen, maar in Geel is het dit jaar maar 4.5 en in Tessenderlo maar 4. Ik ga dus proberen te vlammen op deze kermisloop.

23 minuten is het doel, wat een tempo van 4:36min/km gemiddeld betekent. Dit is voor mij echt wel snel; en ik heb géén idee of ik het ga kunnen volhouden. Maar als ik de resultaten van vorig jaar zie, zou ik met 23min wel eens een podiumplaats in de wacht kunnen slepen. Dus daar zou ik precies wel eens een effortke voor willen doen!

Afgelopen dinsdag - 2 dagen na Brussel - stonden er 10 intervallen van 300m tegen 4:30min/km op het schema; maar ik merkte na anderhalf zo'n interval, dat ik echt nog vééééél te stijf was van Brussel en dat dit no way mogelijk was. Ik ben dus toen rustig naar huis gejogd. Omdat ik dit tempo toch echt eens deftig wilde uittesten, ben ik deze training vanmorgen alsnog gaan doen.

Ik vreesde dat ik dit tempo echt niet ging kunnen volhouden gedurende 300m, maar het ging beter dan ik dacht, vaak was ik zelfs te snel aan 't lopen en begon ik tegen 4min/km waarna ik moest afremmen en zo gemiddeld op 4:20min/km uitkwam. Nog wat zoeken dus naar dit tempo, het is dan ook helemaal nieuw voor mij. Benieuwd of ik binnen 2.5 week dit tempo gedurende 5km ga kunnen volhouden! Ik denk het eerlijk gezegd niet hoor! Maar in een wedstrijd kan je altijd meer... dus... Spannend :-)

En dan de 3de sport: zwemmen... Met deze warmte klinkt een verfrissende duik wel aantrekkelijk. Bovendien wil ik deze zomer toch echt eens een sprint triathlonneke doen. DUS ben ik mij deze ochtend gaan inschrijven voor 5 privélessen crawl in het zwembad van Mechelen. Start: maandag a.s. om 8u 's morgens. Ook spannend :-)

15:34 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

02-06-10

Zzzzzz

Slaap. Een noodzakelijk kwaad. Je slaaphygïëne is naar 't schijnt erg belangrijk. Genoeg slapen, regelmatig slapen, ... Vroeger lag ik elke avond al om half tien te knorren in de zetel. Ik stond elke dag om 6u op zodat ik om 7u kon beginnen te werken en vroeg naar huis kon. Ik was dat zo gewoon, had nooit moeite om op te staan, maar het resultaat was dus wel dat ik geen enkele film kon uitkijken 's avonds :-)

Sinds ik pas om 10u begin te werken en ben gaan samenwonen met liefje, is mijn ritme helemaal veranderd. Liefje staat nog steeds om 6u op, en in het begin stond ik mee op, zodat ik 's morgens nog allerlei dingen kon doen voor ik begon te werken. Ik kwam echter veel later thuis dan ik gewend was, rond 19u. Tegen dat je dan gegeten en opgeruimd hebt, is het al héél gauw 22u en vond ik het zonde dat ik liefje precies nog niet eens écht gezien had. Ik vocht dus 's avonds tegen de slaap, zodat ik nog wat langer wakker kon biljven. Met als gevolg, dat ik 's morgens niet uit mijn bed geraakte. Het feit dat het niet moest maakte het nog moeilijker.

Sinds een tijdje heb ik het dus opgegeven van mee op te staan; 's avonds nog iets aan mijn avond hebben is mij meer waard. En ik kan nu ook echt enorm genieten van lang te slapen. Tot 8u 's morgens of later, wat een luxe! Zelfs als we er dan toch eens om 22u inliggen. Wat betekent dat ik soms 10u slaap haal. *verbijsterde blik*

En nog, blijf ik enorm enorm moe.

Aan mijn ijzerprobleem ligt het niet (pas nog laten controleren). Extreem veel sporten doe ik ook niet. Voorjaarsmoeheid dan?  

Volgens dit artikel moet ik voldoende bewegen (check), vitamines nemen (check), verse producten eten ipv geraffineerde (check), producten zoals rood vlees en schelpdieren mijden (ben sinds een maandje weer full time vegetariër, dus check! De moeheid heerste daarvoor al, dus geen vooroordelen over vegetarisme aub ;-))), maar het artikel raadt aan vooral ... genoeg te slapen...

decoration
Maar één nadeel van meer te slapen: minder tijd om te sporten!

 

EDIT @Kaat: m'n moeheid dateert eigenlijk al van waaay daarvóór, I'm talking January/February-ish...

13:18 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

31-05-10

De 20KM van Brussel 2010!

"Na 'al' jouw marathons gaat 20km toch niks zijn?!" hoorde ik de laatste dagen wel een paar keer. Maar in een marathon loop je wel veel meer op je gemak; hier is het echt wel doorlopen, en ik vreesde dat ik wel snelheid was kwijtgeraakt door die lange afstanden. Ik stond dus redelijk onzeker aan de start (ben ik dat niet altijd? :-))

Ik had ook (net als Julie ;-)) helemaal geen goesting om te lopen. Het weer was echt een spelbreker, in het startvak werden we nog eens getrakteerd op een goeie bui en zeer koude windvlagen. Gelukkig kon ik dankzij een extra nummer van Wim in hetzelfde startvak staan als mijn schatje, moest ik toch geen half uur alleen staan koulijden. Thanks Wim! De moment dat de meute in beweging kwam; was de goesting er gelukkig wel!

Drie doelen had ik in mijn hoofd:

A) sneller dan vorig jaar: dat dit ging lukken daar was ik wel van overtuigd, of er zou echt iets moeten misgaan onderweg
B) 1u55: iets zei me dat ik dit wel kon, maar dan moest alles wel meezitten
C) 1u50: volgens Mario kon dit, maar ikzelf zag me dat no way doen

Omdat Mario meestal gelijk heeft ;-) besloot ik toch maar te starten rond de 5:30 in de hoop dat ik dit ging kunnen volhouden tot de finish, dan zou de 1u50 binnen zijn. Van in het begin kon ik mijn tempo lopen, ik heb nooit moeten inhouden omdat het te druk was, en het zigzaggen om mensen voorbij te geraken bleef héél beperkt. De eerste kilometers gaan bergaf en dan gaat het allemaal héél vlotjes. Omdat de eerste 3km voor mij altijd wat stroef gaan, was ik wel blij dat het bergaf ging, zo geraakte ik vlot opgewarmd.

Toen kwamen de tunnels in zicht. De eerste vond ik het zwaarste, hij duurde lang en het was er echt benauwd. Het is ook moeilijk om te weten of je daar je tempo wel loopt, maar bij het buitenkomen had de Garmin gauw terug ontvangst en leek het er nog altijd goed uit te zien. Tunnel 2 en 3 waren vlug voorbij, gelukkig!

Daarna gleden de kilometers zo ongeveer vanzelf onder mijn voeten weg. Ik voelde dat ik wel stevig doorliep, ook op het stuk vals plat in het bos, maar om te zeggen dat ik echt héél diep ging, nee. Ik kwam onderweg Steven ook nog tegen, die nog maar 2min langer had gedaan over de 6km die we er al op hadden zitten; way to go! Even kort babbelen en dan weer door!

De matten van 10km liep ik over na net geen 55min, dus op dat moment wist ik dat 1u50 wél mogelijk was, maar ik had wel schrik voor de Tervurenlaan, en vreesde daar enorm veel tijd te verliezen.

Intussen ergerde ik me aan de plakaatjes die SPA had uitgedeeld aan de supporters, waar zij iets konden opschrijven voor hun held van de dag. "Go Daddy" en "Mama is de beste" stond er op, maar ik dacht van ver telkens dat die bordjes betekenden dat er bijna drinken ging zijn. Smerig hoor :-)

Ook smerig dat er op 13km wel Isostar stond, maar geen water. Ik had intussen zoooo'n dorst en hoewel ik weet dat je nooit onderweg iets mag drinken/eten dat je niet hebt getest tijdens een training, heb ik het toch maar aangenomen en een paar slokken genomen. Je weet natuurlijk nooit hoe je maag daarop gaat reageren, maar gelukkig heb ik er geen last van gehad!

Inmiddels zat ik met joekels van blaren op mijn voetzolen, en telkens mijn voet neerkwam voelde ik de blaar groter en groter worden, maar ik ging toch geen blaren mij laten stoppen hoor!!

2km met een plakmond (van die Isostar) later stond er dan gelukkig weer wel water, en nam ik dan ook mijn rode squeezy om nog een boostje te krijgen voor die laatste 5km. Intussen was ik nog steeds op schema voor 1u50 maar ik was nog altijd als de dood voor die Tervurenlaan.

En toen was ze daar! Ik werd iets trager, 5:50 ipv 5:30 maar de kilometers voordien waren telkens ietsje sneller dan 5:30 dus ik wist dat ik nog wel wat reserve had. En even snel als de Tervurenlaan gekomen was (want echt, die kilometers VLOGEN voorbij) was ze alweer gedaan!? In mijn verbeelding was die veel langer en veel steiler! Opeens was ik boven en zag ik de bogen al in de verte!

Ik dacht: "aha de finish!" en ik begon te versnellen! Alleen was ik inmiddels het aantal kilometers uit het oog verloren en bleek dat ik eigenlijk nog 2km moest doen ipv 1! Maar foert, ik was gelanceerd en ik bolde gewoon door!! Mij konden ze niet meer stoppen! Het bordje van 19km kwam toen er 1:45 op mijn Garmin stond. Ik wist dus dat ik die laatste kilometer moest lopen tegen 12km/u om toch die 1u50 te halen! De laatste kilometer ging dan ook tegen 5:06. Na 1:50:16 vloog ik dan ook over de finish! DONE!!!

Ongelooflijk! Ik heb 10 minuten sneller gelopen dan vorig jaar!! Wat ik maar stiekem een beetje durfde te dromen is weer uitgekomen en ik ga toch eens aan mezelf moeten toegeven dat de tijd waarin ik eerder aan de trage kant was, nu echt voorbij is!

08:41 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

24-05-10

Zalig Zonnig Weekend!

Wat een hééééérlijke dagen heb ik achter de rug!!!

Zaterdag een dag met véél klanten in ons winkeltje en daarna met schatje een restaurantje in downtown Hombeek gaan uittesten. --> 't Archief = goedgekeurd! en vooral hun witte huiswijn mmmmm

Zondag rond de middag in La Roche En Ardenne toegekomen waar we een tochtje van 85km gingen rijden. Eerst wel een dikke merde om parkeerplaats te vinden, WAT een toeristische bedoening! Maar uiteindelijk toch ons autootje kwijtgeraakt, de fietsen vertrekkensklaar gemaakt en nog vlug wat bokes gegeten.

Het ging al meteen serieus bergop, kwestie van ons direct goed op te kunnen warmen:

helling100523

 

Tegen mijn verwachting in kon ik erg goed mee met Bert, hoewel hij toch al heel wat meer fietskilometers (vooral klimkilometers) in de benen heeft. Volgens mij heb ik dit te danken aan de marathons en de spinninglesjes. In ieder geval heb ik hem heel de tijd goed kunnen volgen, en heeft hij zich toch geen moment ingehouden.

Het was een behoorlijk zwaar parcours door het klimmen en de warmte, maar het was wel super plezant! Af en toe waren er wel mooie uitzichten, maar het was er minder weids dan we verwacht hadden; meestal zaten we langs weerskanten ingesloten door hoge bomen (wat de temperatuur ook weer wat draaglijker maakte).

Voor het eerst in mijn leven heb ik ook eens deftig kunnen afdalen met mijn koersfietsje. Ik had verwacht dat ik daar misschien nog wat schrik van ging hebben; maar eens ik doorhad hoe ik kon gaan liggen met mijn handen laag in die beugels was ik echt vertrokken. Heerlijk vond ik het om naar beneden te zoeven, ik haalde op een gegeven moment 54km/u! Dit smaakt naar meer!!!

 

 

toerke100523

Major LOLZ @ "Bertogne" :-)

Tegen het einde had ik het eerlijk gezegd wel gehad, ik was hongerig, ons drinken was bijna op en ik wist volgens mij ook wel van de warmte. En ook het zadel begon meer en meer pijn te doen ;-) Gelukkig volgde er nog een super mooie en relaxe afdaling naar La Roche, de laatste 5km ging nagenoeg helemaal bergaf, al liggend tegen gemiddeld 35km/u; niet trappen, gewoon cruisen. Echt goddelijk.

In totaal deden we 3u en 50min over de bijna 85km; een gemiddelde snelheid van 22km/u dus. Geen topsnelheid maar de klimmetjes waren natuurlijk ook wel behoorlijk pittig en dan viel de snelheid terug naar 12km/u. Ik vond het vooral erg leuk dat we dit samen konden doen; zonder dat ik té hard moest zwoegen en Bert zich moest inhouden, wat wél het geval is als we samen lopen (wat daardoor dus zelden gebeurt). IDEAAL!

 

Vandaag was het dan weer terug de beurt aan mijn loopschoentjes, welke ik boven haalde om in Kortrijk te gaan lopen met Odile. Ze had graag 34minuten gelopen over de 5km, wat neerkomt op een gemiddeld tempo van 6:48min/km. Ik was er zeker van dat ze sneller kon en probeerde haar tempo rond de 6:30 te houden. Het was verschrikkelijk heet en dan hadden die van Marie Jo - via wie we waren ingeschreven - er niet beter op gevonden om ons een ZWART nauwaansluitend T-shirt met korte mouwen en een hoge halssluiting te geven. Smart thinking, guys!!! Ik had gelukkig een Nike sport-BH aan dat nog best als topje kon doorgaan en na 300m ofzo was mijn zwart T-shirt al uit. AAAAH dat was beter :-) Odile hoorde nog een mannelijke toeschouwer zeggen "ha da begint hier al goe" ;-) maar daar trok ik mij niks van aan, mij nie gezien dat ik met zo'n temperaturen in een zwart shirt ga lopen zenne :-)

Onderweg speelde ik verder voor pompier door Odile's brandende kuiten en bovenbenen af en toe te blussen met een flesje water :-) Ze wilde soms wandelen, maar dat mocht ze van mij toch niet hoor :-) Sorry girl ;-) Het beul-zijn ging me wel goed af geloof ik en ik denk dat Odile mij een paar keer verwenst heeft :p

Uiteindelijk bleek dat het parcours maar ongeveer 4,5km was ipv 5 en ineens was de finish er al. We waren binnen op 29:16 waardoor haar gemiddelde tempo zelfs 6:23min/km was. GREAT JOB GIRL!! SOOOO PROUD OF YOU!!!!!!!

20:29 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

21-05-10

Na de marathon...

Na de marathon op zaterdag, heb ik een paar dagen gerust. De stijfheid was op dag 2 het ergst, maar in vergelijking met Antwerpen was het peanuts. En na Antwerpen was ik al niet heel erg stijf. Mijn beentjes hebben deze 3de marathon dus enorm goed verteerd, waarschijnlijk ook dankzij het feit dat ik niet doorgelopen heb.

Woensdag ben ik gaan spinnen, en vandaag een 10km gaan loslopen. Dit weekend staan er zowel een looptraining; als een fietstraining op mijn schema, maar omdat liefje en ik 2 jaar samen zijn (ja ja, tweeeee jaar :-)); willen we dat vieren met een fietstochtje in de Ardennen, dus combineer ik mijn twee trainingen tot één lange fietstraining.

Maandag ga ik een vriendin (Odile voor diegenen die haar vorig jaar in Gent al ontmoet hebben) hazen op de 5K in Kortrijk. Ze doelt op ongeveer 34minuten, volgens mij gaat dat dik in de sjakosj zijn!

En dan de rest van de week nog wat korte trainingen, ommmm zondag de 20km van Brussel te lopen!!!

Mijn tijd vorig jaar was net geen 2u. Om 1u55 te halen zou ik een tempo van 5:45min/km moeten volhouden. Iets in mij zegt dat het nog sneller kan, maar ik wil me ook niet van in het begin al opbranden, de Tervurenlaan zit er nog in op het einde hé... Advies?

 

16:22 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-05-10

Luxemburg Marathon

Wauw... wauwwauwwauw!!!

Luxemburg marathon is EPIC! Echt niet normaal :-)

Het parcours was super mooi, zeker met al die parkjes, mooie gebouwen langs de kant, prachtige uitzichten af en toe... Langs het parcours stonden mega veel supporters die constant aan het roepen en klappen waren. Iedereen riep mijn naam, kindjes staken heel de tijd hun hand uit (of zo'n opblaasbare ING leeuwenpoot) om erop te klappen als je er voorbij liep... Ik zag oudjes in een rolstoel voor de deur van hun huis met houten lepels op potten en pannen slaan, uit alle ramen van appartementsgebouwen hingen mensen te roepen, ... Onbeschrijflijk hoeveel sfeer hier was. Ik dacht dat Eindhoven sfeervol was, maar Luxemburg heeft dit nog 10 keer beter gedaan. Geweldig!

Het parcours was op zich best zwaar, veel bergop, maar in feite heb ik dat niet echt zo ervaren. Ik liep de hele tijd tegen 6:30 ongeveer, wat maakte dat ik die hellingen heel vlot kon nemen. Tot km 38 liep ik nog steeds goed, met een gemiddeld tempo van 6:30. Mijn benen zaten best nog goed, en ik had tot dan heel de tijd ENORM genoten!

Helaas heeft mijn buikje het minder goed verteerd. Na 38km kreeg ik opeens een enorme kramp in mijn buik, waardoor ik even moest wandelen. Ik denk dat het een combinatie is geweest van het late uur - om 18u starten is moeilijk, want je slaat je avondmaal gewoon helemaal over - en ik vrees ook te veel water en te weinig "vast" voedsel. Ik nam onderweg wel gelletjes, maar ik had al na 20km echt honger omdat mijn maag te leeg was.

Ik had wel nog boterhammen met confituur en banaan gegeten een paar uur voor de start, maar ik denk dat het toch té lang geleden was. Onderweg lagen er ook bananen en repen aan de verfrissingsposten, maar ik ben niet gewend van deze dingen al lopend te eten, dus heb ik deze maar niet genomen; uit schrik dat ik er last van zou hebben. Misschien had ik dat beter wel gedaan, maar voor het zelfde geld was het dan nog erger geweest. Na 38km heb ik dus gewoon gewandeld, op zoek naar een wc, die langs heel het parcours voortdurend aanwezig waren, maar na 38km dus een hele tijd niet meer. Na 41km stond er eentje, en hoewel de finish nabij was, was ik toch blij dat die er stond :-)

Ondertussen was mijn schatje me ook tegemoet gekomen. Hij heeft de halve marathon gelopen als test voor de 20km van Brussel binnen 2 weken. Hij heeft dus niet doorgelopen, was binnen op 1u50. Mooie test voor Brussel! Hij is meegewandeld tot 500m voor de finish, toen heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt, mijn buikkrampen kei hard genegeerd en ben ik toch over de finish GELOPEN.

Mijn netto-tijd is nét geen 5u :-) Moest ik zijn kunnen blijven lopen was het ongeveer 4u30 geweest. Het was dus wel een beetje een anti-climax, maar ik heb tot 38km toch ONTZETTEND GENOTEN van alles, en daar was het mij uiteindelijk toch om te doen. Ik ben dus een ietsie-pietsie teleurgesteld dat mijn buik moeilijk deed, maar toch héél blij dat ik deze marathon gelopen heb. Het was ZALIG en ook ik heb een goede training voor Brussel gehad!!!

Ik heb onderweg nog gefilmd en foto's gemaakt, ga proberen het allemaal te monteren, jullie hebben dus nog een filmpje tegoed :-)

Nog even een heeeeeeeeeeeele dikke proficiat voor ons Eva, die gisteren het beste van zichzelf gegeven heeft tijdens haar allereerste halve marathon.

YOU DID IT GIRL!!!

12:55 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

13-05-10

Jess en de (halve) marathon van Luxemburg

Half maart schreef ik in een blogje genaamd "springtime mojo" over het weerkeren van mijn mojo, die ervoor zorgde dat ik de voorjaarswedstrijden helemaal zag zitten.

Ik schreef toen o.a. op de planning:

  • 15 mei: Halve marathon van Luxemburg (hoewel een hele ook wel aanlokkelijk klinkt, maar niet echt te doen vrees ik :-)). Doel: 2u10

In de reacties werd er voor te lachen gezegd dat ik ook gewoon de hele marathon kon doen... En eigenlijk vond ik dat zoooo'n tof idee... Ik had namelijk gelezen in Julie haar blogje dat je dan aankomt in den donker (omdat je pas om 18u vertrekt) en dat er dan allemaal kaarsjes langs het parcours staan enzo... En in feite had ik ook gewoon echt veel goesting om nog een marathon te doen, zonder die maandenlange voorbereiding, want die had ik dan toch al in de benen...

Wat heen en weer mailen met Mario volgde...

Overmorgen loop ik de marathon van Luxemburg!!!

Ik ga niet doorlopen, ga hem lopen voor de fun, voor de sfeer, om te genieten. Parcoursverkenning voor een volgende keer, wie weet!

 

Marathon 3 here I come!!!!

12:17 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

10-05-10

Dwars door Brugge 2010

Ik zal heel eerlijk zijn: ik was onzeker over Dwars Door Brugge.

Ik had het gevoel dat ik wel veel uithouding had kunnen opbouwen dankzij de marathontraining, maar dat mijn snelheid daar toch onder te lijden zou hebben gehad. Zeker omdat mijn schema de eerste maanden van 2010 op snelheid focuste, en pas vanaf half maart overschakelde op de "echte" marathon training. Terwijl ik dat eerste deel eigenlijk maar half-half heb gedaan en pas in gang ben geschoten toen het in maart 5 voor 12 was en ik wist dat dringend kilometers moest gaan sprokkelen, ofdat ik anders de marathon niet haalde.

Ik stond dus met een hoop twijfels aan de start. Als uitgangspunt nam ik de tijd van vorig jaar min drie minuutjes, om dan te hopen dat ik zou binnekomen op 1u18. Maar dit was echt hopen, want zelf geloofde ik er niet echt in.

Zelfs tijdens de wedstrijd zelf bleef ik twijfelen. Elke kilometer ging zo wel wat sneller dan het tempo dat ik eerst in mijn hoofd had. Ik keek niet vaak naar mijn Garmin, liep eerder op het tempo "wat mij 15km vol te houden leek". Maar ik had het gevoel dat ik te snel liep, dat ik het no way ging kunnen volhouden. Ik vreesde dat ik van in het begin te diep gegaan was, dat ik ging verzuren en enorm ging terugvallen. Maar ik bleef ploeteren en doorbijten.

Eigenlijk zag ik enorm af, waardoor ik te weinig op mijn Garmin keek en ik bordjes 6 tem 10 miste. Ik had precies een soort tunnelvisie, want ik zag NIKS van Brugge en NIKS van de supporters. Ik keek maar ongeveer 2 meter vóór mij naar alle mensen die ik moest ontwijken en voorbijsteken, want eigenlijk heb ik van in het begin heel de tijd lopen inhalen. Zeer frustrerend, want je verspilt daar enorm veel energie aan. (note to self: volgend jaar vroeger in het startvak gaan staan zodat je verder vooraan kan starten!)

Ik zag het bordje van kilometer 11 eigenlijk alleen maar omdat iemand aan mij vroeg hoe ver het nog was. Groot was dus mijn verbazing toen ik op dat moment op mijn Garmin ongeveer 56min zag staan. Ik wist dat ik gemiddeld dus maar IETS trager was 12km/u! Ik kreeg daardoor even vleugeltjes en mijn volgende kilometer ging echt wat te snel. Tussen km 12 en 13 viel ik even wat terug, maar op 13 rook ik de finish en begon ik nog te versnellen. Ik kreeg nog even een flesje water van iemand met wie ik van in het begin ongeveer heel de tijd haasje-over had gespeeld, dat ik even over mijn kop uitkapte. Thanks, stranger :-) Tussen kilometer 13 en 14 liep ik ongeveer 4:50 en de laatste honderden meters gingen tegen ongeveer 4:35!

Ik finishte na 1:13:31 en was SUPER SUPER SUPER blij, dit had ik NOOIT verwacht!!! Mijn schatje liep ook, ondanks een knie-blessure die maar de laatste tijd stilaan begint opgelost te geraken, en dus zonder al te veel training was hij na 1u binnen, mijne Snelle Eddy :-)

Wat ik dus nooit voor mogelijk achtte: ik liep 14.5km gemiddeld tegen 5:04 min/km. Ik geloof dus dat die 10km op 50min haalbaar wordt; en dat vind ik toch wel heel erg straf eigenlijk, omdat ik vorig jaar tijdens die 5km in Geel tegen 5min/km echt ben doodgegaan. Wat een jaar (en twee keer marathontraining?) toch kan doen!

Ik had heel graag in Geel opnieuw mijn 5km tijd verbeterd, maar helaas is het daar dit jaar maar 4.5km; dus zal het daar de 10km worden die onder handen wordt genomen. Ik ga mijn verwachtingen daar dus ook wat scherper stellen: 50min graag!!!

Mario moet geen schrik hebben dat ik mijn loopschoenen permanent ga inruilen voor mijn Trekkie, tzal een driehoeksverhouding worden :-)

Edit @Leen: neenee, de afstand was 14,5km, ik liep niet gemiddeld 14,5km/u :-)

16:32 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

08-05-10

Dubbele boeking

Agenda's... Tegenwoordig staan ze O-VER-VOL en dan kan er al eens een dubbele boeking optreden. Zoals wanneer het event van Bert zijn werk (waarvan hij mee in het comité zit), samenvalt met onze trip naar de Mont Ventoux...

Na wat kijken in de agenda voor deze zomer zijn we tot de oplossing gekomen: we gaan deze zomer met ons tweetjes cols bedwingen; mogelijk worden het cols in de Vogezen ipv dé Mont Ventoux; wegens tijdgebrek (het is wel ver rijden...) maar cols zullen er bedwongen worden!

Ergens vind ik het wel jammer; want ik keek er naar uit. Maar langs de andere kant: zoals ik al schreef was de voornaamste reden dat ik me hiervoor ingeschreven had: maken dat ik die fiets opkroop en mijn angsten overwon. En dat is gelukt! Donderdag fietste ik nog 50km en ik vond het zaaaalig!

Wij zullen dus de komende maanden regelmatig de Ardennen intrekken en hier of daar ook eens naar de Vogezen trekken. Mijn aftellertje naar 19 juni zal even opgeborgen worden. Die Mont Ventoux; die gaat toch nergens heen!

09:38 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

04-05-10

When did THAT happen?

Mijn lange intervallen voor de marathon lagen tussen 5:45 en 6min/km; en omdat ik nogal een streverke ben (zelfkennis ;-)) deed ik ze meestal eerder tegen 5:45 dan tegen 6min/km. Die intervallen waren in het begin dan 1 à 2km lang; de laatste weken waren ze 4km lang. En AFZIEN dat dat was!

Als ik dan eens mocht loslopen was ik super content: cruisen tegen 6:30min/km; dat voelde zalig: nét iets sneller dan het tempo van mijn duurlopen (6:45), juist voldoende pittigheid om de endorfinen te laten gieren, maar niet zodanig rap dat mijn tong op de grond hing en ik er over struikelde.

Vandaag stond er in het schema: "10km loslopen met na elke km 2 x 20/40" (=20sec vlammen, 40sec wandelen)

Zonder al te veel naar de Garmin te kijken (want dat betekent loslopen ook) begon ik eraan. 's Morgens vroeg meteen na het opstaan, want ik had geen tijd om eerst nog te ontbijten en dat eventjes te laten zakken. Groot was dus mijn verbazing toen ik merkte dat die kilometertjes "loslopen" sneller dan 6min/km gingen!

Even dacht ik: "oei, ik ga te snel; ik hoor trager te lopen". Maar de essentie van loslopen is volgens mij dat het een goed tempo moet zijn dat je op gevoel loopt, toch? En mijn gevoel zei me dat ongeveer 5:45min/km prima was. Dus heb ik mijn gevoel gevolgd en bleven de kilometers rond dat tempo gaan; de laatste zelfs tegen 5:30!

Dus ... wanneer is dit tempo, dat vóór de marathon nog betekende: "alle hens aan dek mannekes, we gaan moeten doorbijten"; opeens een losloop-tempo geworden? When did THAT happen???

11:34 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

02-05-10

Saucony Hurricane

saucony hurricane

Hoe prachtig zijn mijn nieuwe schoenen?! Hoewel ik nog nooit een loopschoen heb gekozen omwille van zijn uiterlijk (mijn vorige paar Saucony's vond ik echt ronduit MOTTIG), ben ik toch héél blij met eindelijk eens een mooi paar loopschoenen. Zelfs de veters vind ik speciaal :-)

De vorige modellen die ik had, hadden de Progrid demping enkel in het midden; deze heeft het over de hele lengte. Daardoor zijn ze niet heel erg verschillend van mijn vorige, maar wel kwalitatiever. Het is eigenlijk het topmodel van Saucony en kosten normaal 150€ maar dankzij de marathon expo betaalde ik er maar 109€ voor. *Katsjing*!

En content dat ik er mee ben! Ik heb ze een half maatje groter genomen, zoals mijn op één na vorige paar (kan je nog volgen?) want het vorige paar had ik per ongeluk terug een half maatje kleiner, waardoor ik vooral bij lange afstanden druk op mijn tenen voelde. Bij dit paar, zit het dus terug een stukje losser vooraan en dat voelt veel aangenamer. Ik liep er vandaag mijn eerste kilometers na de marathon mee, 12 om precies te zijn. Het ging super!

Mijn hamstrings voelden tegen het einde wat stijver dan anders, maar of dit aan de schoenen lag, kan ik niet echt zeggen? Misschien waren ze nog een beetje stijf van de marathon, of misschien kom het door het fietsen? Te vroeg om daar conclusies uit te trekken in ieder geval. Hoe dan ook liep ik er echt graag mee.

Hier nog even een quote die Paula Abdul een tijdje geleden op haar Twitter postte, en die nog goed past bij mijn vorige postje over het overwinnen van angsten:


Inaction breads doubt & fear. Action breeds confidence & courage. If u want 2 conquer fear, dont sit home & think about it.

Go out & get busy

 

16:15 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

01-05-10

Over uitdagingen aangaan en angsten overwinnen

Als kind kon ik niet fietsen. We gingen met heel de klas naar de "verkeerstuin" om de verkeersregels te leren en iedereen moest zijn fiets meenemen. Ik had er geen. We woonden in centrum Antwerpen en mijn vader was als de dood dat mij al fietsend iets zou overkomen, dus ik kreeg geen fiets, punt. Hoewel ik zijn bezorgdheid nu ergens wel begrijp, was ik daar toen erg kwaad over.

Ik leerde stiekem fietsen toen ik een jaar of 13 was, toen ik met mijn grootouders en nicht op vakantie was in Hongarije. Ik stond duizend angsten uit in het begin, uit schrik om te vallen; het voelde ook allemaal zo onnatuurlijk. Sindsdien fietste ik occasioneel samen met mijn oma tochtjes op Linkeroever, en hoewel ik me toen nooit 100% gerust voelde op die fiets, genoot ik daar wel van.

Daarna fietste ik jaren niet meer en begon ik pas terug te fietsen toen ik 21 was en in Mechelen ging wonen. Waar je niet achter elke hoek een tram hebt om op je bestemming te geraken. Uit pure noodzaak dus. Na een tijdje voelde ik me redelijk zeker op die fiets en was ik mijn angsten van vroeger eigenlijk al min of meer vergeten. Ik ging zelfs af en toe een toertje fietsen ter ontspanning, op zo'n oude bomma-fiets.


Ik kocht vorig jaar een Trek 1.9 WSD, omdat ik fietsen toen echt wel leuk vond en naast het lopen ook fietstochtjes wilde gaan maken.

decoration

Ik had er totaal niet bij stilgestaan dat dit helemaal anders ging zijn dan fietsen op een gewone fiets. Toen ik er in de lente begon mee te fietsen, beviel het mij niet. Helemaal niet! Ik had pijn in mijn handen, tussen mijn schouderbladen, aan mijn kont... Ik voelde mij ontzettend onzeker door die klikpedalen; en moest altijd stoppen als ik wilde drinken omdat ik het stuur niet durfde loslaten. Ik was echt een wussy op die fiets...

Toen ik op een keer aan een kruispunt niet tijdig uit mijn kliks was geraakt en mijn pols en nek bezeerd had, zag ik helemaal de lol van dat fietsen niet meer in. Ik stelde het fietsen steeds maar uit en had ergens wel spijt dat ik geen ander model had gekocht dan een koersfiets; eentje waar ik mij wél goed op voelde. Het afgelopen jaar kwam mijn koersfiets dus nagenoeg nooit uit de kelder.

Waarom ik me dan toch inschreef om de Mont Ventoux te gaan beklimmen met Sporta?

Noem het een stevige portie zelfkennis. Ik wist dat ik een serieuze uitdaging nodig had, anders ging het er nooit van komen. Ik ben van nature nogal koppig; mijn cardioloog zei ooit ook dat "er met mijn hoge hartslag op zich niets mis was, maar dat ik wel nooit een loper zou worden." HA!Zoiets moeten ze tegen mij dus niet zeggen, en ik geloof dat het mij gelukt is, het tegendeel te bewijzen? :-)

Dus voilà, ik vond een paar maanden geleden dat het maar eens tijd werd dat ik die angsten onder ogen zag. Zoveel mensen doen het, genieten daarvan... ik moet dat ook kunnen, ik wil daar ook van kunnen genieten!

Dat ik deze week in mijn schema 2 korte fietstrainingen terugvond (eentje van een half uur, en eentje van een uur) maakt dat ik een nieuwe start heb gemaakt op fietsgebied.

Donderdag fietste ik 14,55km op 33:43 (25,9km/u). Mijn kont deed tegen het einde zeer, maar voor de rest ging het goed, en had ik vreemd genoeg niet veel last van angst om te vallen.

Vandaag fietste ik 24,57km op 58:24 (25,2km/u) en deed mijn kont al van in het begin zeer, maar verder voelde het goed en drinken op de fiets is opeens ook geen probleem meer. "Niet puppen" (op zijn Katriens ;-)) dacht ik "gewoon drinken, iedereen kan dat, jij ook!!!" En voilà, de eerste paar keren ging het nog aarzelend, tegen het einde moest ik er al niet meer over nadenken. Frappant hoe angst zoooo tussen je oren kan zitten!

Binnen 7 weken zal ik de Mont Ventoux opfietsen. Wedden? :-)

12:51 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

26-04-10

Jesske vs Antwerp marathon: 1-0!

Jongens jongens, wat een dag! Na een verbazingwekkend goede nachtrust ging mijn wekker om 6u45. Nog even langs de bakker. Mario had gezegd dat ik best een 4-tal pistolets kon eten. Ik dacht: 3 pistolets en een croissant zal ook wel goed zijn, maar in de praktijk kreeg ik niet meer binnen dan 2 pistolets; puur zenuwen denk ik. Nog wat extra carboload geslurpt en dan naar Antwerpen vertrokken.

Daar al snel Wendy, Benny en Gert gevonden, maar ik moest mijn personal drinks nog eerst even gaan afgeven. Ook had ik vrijdag op de Marathon Expo Saucony Hurricane's gezien die normaal 150€ waren en nu maar 109. Dus die ben ik toch maar eens gaan uittesten; het is eigenlijk een model dat heel hard lijkt op degene waar ik al 4 paar van heb gekocht, maar dan hoogwaardiger. En ze zijn MOOI! Zwart :-) Heb er even zo heen en weer mee gelopen en ze voelden heel goed, dus de keuze was rap gemaakt. Koopje!

Dan terug naar de anderen, nog wat staan stressen en naar de start vertrokken. Inmiddels was Carmen er ook al bij komen te staan. IMG_1786 - kopie

Compression sleeves zijn in :-) Ik heb ze dus toch gedragen en ben er heel blij om. Vooral het stuk aan mijn enkel spande voordien wat te hard, maar ik had ze de vorige dagen dan nog gedragen met het lopen en de elastiek aan de enkel wat uitgerokken. Zo waren ze echt ideaal, het voelde zéér goed!

Carmen en ik waren super zenuwachtig, Benny gaf geen kick :-) en Wendy hoopte denk ik vooral dat ze zo LANG lopen vol ging houden.

Het duurde niet lang of het startschot was al daar, we stonden nog te keuvelen toen het ging, eigenlijk hadden we helemaal niet door dat het al zover was! Omdat mijn Garmin om onbekende redenen gewoon niet aan wilde gaan, zou Wendy dus perfect het tempo moeten aangeven; maar dat heeft ze schitterend gedaan! Carmen was na een 500m al weg met de pacers van 3u59. Wij hebben heel de tijd gehoopt dat we haar onderweg niet moesten oprapen; en we zijn haar gelukkig niet tegengekomen. Ze had het wel moeilijk gekregen, maar heeft toch 4u09 behaald! Poficiat!

Bert stond ons aan te moedigen aan de start en ik zou hem terugzien aan de rechteroever wanneer wij er al een 6tal kilometer hadden opzitten. Die eerste 6km vlogen voorbij, door de Konijnepijp, Wendy vond het daar wat benauwd, ik vond het vooral chique dat we daar doorgingen. Toen we eruit kwamen zagen we iemand in volle koers-tenue wuiven, maar we waren niet zeker wie dat was. "Was dat nu Wim?" vroeg ik aan Wendy? Maar zij was ook niet helemaal zeker.

Op dat moment liepen we samen met de pacers van 4u15 maar vlak na de tunnels lieten we ze achter ons toen zij tijd verloren aan de bevooradingspost.

Na een 5tal kilometer stond Mario daar, met zo'n spuitbus die TUUUUT zegt; HEEEEL tof!! En inderdaad: na 6 kilometer zagen we Bert. De GPS-Goden waren ons niet gunstig gezind, want hij had het parcours op zijn fiets-Garmin geladen, maar ook zijn Garmin weigerde dienst. Echt bizar. Hij wilde om de 5km ongeveer supporteren, maar dat is niet handig als je Antwerpen niet goed kent en geen idee hebt waar het parcours loopt. Een beetje verderop stond Wim opnieuw - het was dus inderdaad Wim geweest - en begon hij een heel stuk met ons mee te rijden. Want vanaf dat moment was het volk al serieus uitgedund en was er plaats genoeg voor fietsers. Af en toe zag ik Bert opduiken en nam hij wat fotootjes, echt leuk om hem regelmatig te zien.

5km

Op den duur begon Bert dan mee te fietsen en nam Wim afscheid. Bert heeft dan eigenlijk heel de tijd tot de finish kunnen meefietsen; wat ik echt zalig vond. Zo had ik Wendy bij mij om het tempo aan te geven, en me de nodige peptalk te geven; en ook Bert zei af en toe bemoedigende dingen en hield mijn water vast. Wat een service hé :-)

IMG_1796 - kopie

We bleven eigenlijk heel de tijd mooi rond de 6min/km lopen en ik verwachte heel de tijd een klop te krijgen, maar dat bleef in feite heel lang uit. Op het halve marathon punt zaten we nog altijd mooi op schema. Met een brutto-tijd van net geen 2u7min (netto was dit ongeveer een minuut minder) kon het gewoon niet mooier.

IMG_1797 - kopie

 

Tot kilometer 30 ging het eigenlijk heel goed; we liepen echt een vlak tempo en ik had nergens last van. Vanaf de 30 begin je dan vanalles te voelen hé, je rug doet pijn, je benen worden zwaar, een verkeersdrempel voelt veel hoger dan hij is... Maar toch slaagde ik er redelijk goed in het tempo vol te houden. Vanaf dat moment wist ik dat ik een PR ging vestigen, of er moest al echt iets erg gebeuren. Want in Eindhoven had ik na 32km zo veel pijn in mijn knie dat ik begon te wandelen; en nu was daar echt geen sprake van.

Op dat moment was ik eigenlijk heel de tijd alleen maar mensen aan het inhalen; en veel hebben er mij niet meer voorbijgestoken. WHOHOOW. Erg voor hen, maar echt motiverend voor mij.

Na een tijdje kwamen we eindelijk aan het Rivierenhof. Hier had ik naar uitgekeken, wat groen! Maar in de praktijk liepen we een heeeel lang stuk over een verharde baan juist tegen het Rivierenhof, en daar hadden ze dan nog zitten werken enzo; dus eigenlijk was dit totaal geen mooi stuk. Toen het eindelijk wat groener begon te worden moest Wendy even naar de wc. Ze zou ons wel terugvinden zei ze. Ik schoot even in paniek: mijn pacer!?! Garmin-loos als ik was probeerde ik het tempo erin te houden, maar ik had al een hele tijd het gevoel dat ik sneller liep dan 6min/km terwijl dat niet zo was. Gewoon gevoelsmatig leek het sneller. Ik focuste me op een dame voor mij in een Total tshirt. Die liep al kilometers lang op exact dezelfde afstand voor mij en ik was vastbesloten die afstand niet groter te laten worden.

Toen ik het Rivierenhof uitliep was Wendy terug bij mij, en moesten we een brug over de Ring oplopen. Dat voelde echt zwaar en ik geloof dat we toen op ongeveer 34 kilometer zaten. Ik begon toen echt kortaf te worden, veel kwam er niet meer uit :-) Bert en Wendy vroegen of zeiden af en toe iets, maar sorry, er kwam amper nog reactie van mijn kant. "Zwijg en laat me lopen" was zo'n beetje wat ik dacht. Grappig hoe je op dat moment de rest van de wereld begint af te sluiten en je alleen nog maar kan concentreren op: de ene voet voor de andere plaatsen en liefst nog aan een deftig tempo ook.

Ik denk dat het bij 39 kilometer was, dat de pacers van 4u15 ons opeens terug voorbij staken. De moed zakte me even in de schoenen; maar het gaf mij toch een boost om vooral het tempo erin te proberen houden. We waren toen al een tijdje trager dan 6min/km aan het lopen; maar volgens Wendy zat de 4u15 er nog altijd in als ik bleef doorlopen; en waren de pacers eigenlijk wat te snel. Dus het werd toen echt tandenbijten en doorzwoegen. Ik had zooooo graag gestapt, maar ik wist: als ik begin te stappen, geraak ik niet meer terug in gang. Concentreren, concentreren...

In mijn hoofd dacht ik heel de tijd: "als dit makkelijk was, zou iedereen het doen"; en dat hielp wel om de moed erin te houden. Het bordje van de 41km liet lang op zich wachten, maar toen het daar was werd ik zoooo blij. Op dat moment begonnen er stilaan EINDELIJK wat supporters te komen, maar toch was het echt maar magertjes. Heel het parcours lang stonden er nauwelijk supporters; en degene die er stonden; moedigden totaal niet random mensen aan ofzo, die waren alleen maar op zoek naar hun eigen lopers. Tof dat Gert er stond, Sven zag ik ook en Mario stond er ook opnieuw. Zij hebben mij een paar meter vooruit geduwd door hun aanwezigheid.

Ik zat al redelijk diep op dat moment, maar die laatste kilometer heb ik echt alles gegeven. Ik was doodop, ALLES deed pijn en ik wou er gewoon echt vanaf zijn! Geen idee hoe snel ik op het einde gelopen heb, maar ik had toch het gevoel dat ik terug 6min/km haalde of misschien zelfs sneller? Enorm groot was dus mijn opluchting toen ik eindelijk de finish zag en besefte dat de 4u15 binnen was!

De officiële tijd in de krant vandaag bedraagt 4:15:26. Ik kan het gewoon nog altijd niet geloven dat ik het gehaald heb!

IMG_1798 - kopie

Na de finish voelde ik me even wat misselijk, maar dit trok redelijk snel weg. Wat op dat moment nog het meest zeer deed; waren mijn tenen :-) Ik had al langer het gevoel dat mijn schoenen een half maatje te klein waren en nu voelde ik het heel duidelijk. Bijna al mijn nagels behalve die van de grote teen, zien nu knalrood en er zitten blaren onder. Tot zo ver de sexy voeten van een marathonloopster :-)

Ik had graag een massage gekregen en ik heb daar even staan aanschuiven, maar het duurde mij toch echt te lang dus zijn we toch maar doorgegaan. Het terugwandelen naar de auto ging verbazingwekkend goed, behalve mijn tenen voelde ik eigenlijk niet veel. Thuisgekomen nam ik een wisseldouche, dan een bad met bitterzout (goed tegen stijve spieren) en dan terug een wisseldouche. Daarna heb ik een uurtje geslapen waarna ik me voelde alsof ik helemaal geen marathon gelopen had. Ik was niet stijver dan bijvoorbeeld na de Ten Miles vorig jaar. Bizar hoor, want na Eindhoven was ik echt meteen een stijve hark en geraakte ik geen meter vooruit.

huid
Vandaag ben ik wel wat stijf en wandel ik niet zo soepel, maar verder voel ik me prima! Wat nu nog het meeste pijn doet, is mijn huid. Overal langs de randen van mijn topje is het opengeschuurd en ook aan mijn onderrug en op mijn billen zijn er allemaal schuurplekken (hier ga ik geen foto van tonen hoor ;-))

Maar teennagels die ik mogelijk ga kwijtraken, een huid die helemaal openligt en een beetje stijve spieren,... ik heb het er allemaal graag voor over! Zooo'n voldoening heb ik nog nooit gevoeld. Na Eindhoven was ik doodblij dat ik hem uitgelopen had. Maar het feit dat ik nu mijn doel behaald heb; dat ik niet gewandeld heb; en dat ik hiermee mijn 2de marathon in the pocket heb... Da's GOUD waard!!!

 

Bedankt aan Wendy voor het gezelschap en het prima haas-werk, aan Bert om er voor mij te zijn tijdens de marathon maar ook in de weken ervoor, aan Mario voor zijn schema's en het vertouwen in mij, en aan alle supporters en mensen die me succes of proficiat gewenst hebben.

En hiermee is het PR van langste blog post ooit volgens mij ook weer verbroken :-)

10:19 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (31) |  Facebook |

22-04-10

Over eenden, hazen en graden

Deze foto van de Natuurloop in Lier met Geert 2 jaar geleden drukt het perfect uit:

 

natuurlooplier

 

Als ik loop, heb ik het ALTIJD te warm! Deze winter in de sneeuw was het voor de eerste keer dat ik met een lange broek liep, andere winters kwam die tight gewoon niet tevoorschijn. Als ik al eens vertrek met een truitje, blijft dat meestal maar een kilometer of drie aan. Toen ik dus gisteren eens de weersvoorspellingen voor zondag bekeek viel ik ongeveer flauw! Op facebook verscheen dan ook het volgende:

 

wtf

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Helaas kan je zagen en klagen zo veel je wil, ik geloof niet in God en ik ben niet eens gedoopt dus bidden zal ook al niet helpen... Afzien zullen we!

Met "we" bedoel ik Wendy, Carmen en ikzelf. Hoewel Carmen volgens mij sneller zal zijn en ons al gauw achter zich gaat laten :-) Wendy schreef net nog op haar blog, zij heeft nog nooit ZO LANG gelopen, woops ja, da's waar. Sorry Wendy, je zal geen nieuw snelheidsrecord vestigen, maar ik beloof je dat je jouw traagste marathon ooit zal lopen zondag :-)

 

En zeg nu zelf, 3 uur of 4 uur genieten van zooooo'n prachtig mooie stad, wat kies je dan? :p VIER uur zeg ik! More bang for your bucks! (ik doe mezelf soms al lachende voor als chauvinist, maar eigenlijk ben ik dat niet, anders was ik no way verhuisd naar Mechelen, dan naar Kessel-Lo en dan weer naar Hombeek :-) iets dat mijn vader (hoi papa!) als rasechte Antwerpenaar nooit gesnapt heeft)

 

Vandaag scheen de zon in ieder geval ook al goed in het mondaine Hombeek, en hoewel het zo'n slordige 10 graden kouder is dan het zondag zal zijn; was het toch puffen. Er stond "maar" 10km in mijn schema, en vermits ik vandaag wel wat tijd had, reed ik even naar het Bloso domein "de Hazewinkel". In mijn herinneringen stonden daar meer bomen = meer schaduw; maar dat viel dik tegen. Nu ja, het was alvast een goede oefening voor zondag.

baby-duck-pictures
Wat mijn training vandaag aanzienlijk leuker maakte, waren alle eendekuikens die de laatste dagen opeens overal opduiken. What can I say... I'm a sucker for baby ducks :-)

 

 

Voor mijn marathon bestel ik dan ook graag het volgende:

1) een supporter om de kilometer die klaarstaat met een tuinslang

2) iemand die 42km lang een parasolletje boven mijn hoofd houdt (dit mogen ook meerdere iemanden zijn, jullie vechten het maar uit :-))

3) op gezette tijdstippen een dozijn eendekuikens om vertederd over te zijn, zodat ik vergeet dat mijn voetzolen in brand staan, dat mijn benen steeds losser komen te staan van mijn bovenlichaam en dat ik vannacht slecht gelegen heb en mijn nek heb bezeerd zodat ik nu niet naar rechts kan kijken, terwijl Wendy om geluidstechnische redenen wel rechts van mij gaat lopen!!!

 

DANK U!!!

14:35 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

19-04-10

Over zelfvertrouwen en compressie

Wanneer men mij de afgelopen dagen begon te vragen of ik klaar voor was voor mijn 2de marathon, kon ik daar toch niet echt vol zelfvertrouwen "JAAAA" op antwoorden. Dat ik hem zou uitlopen, stond wel vast. Door de ervaring van de eerste marathon weet ik dat ik genoeg getraind ben om hem te finishen, punt. Of ik mijn doel van 4u15 zou halen; daar was ik al een pak minder van overtuigd. Ik zei dus ook dat ik al lang blij zou zijn met alles onder de 4u30; en dubbel blij als ik sneller zou zijn dan vorige keer: 4u25.

In mijn schema stonden lange duurlopen steeds tegen 6:30min/km en dan schreef Mario er steeds bij "NIET SNELLER HE!". Terwijl ze in de praktijk eerder op 6:45min/km uitdraaiden en Mario dus geen schrik hoefde te hebben dat ik me niet zou kunnen inhouden.

Vandaag (eigenlijk gisteren maar dat kwam er niet van) stond er nog een allerlaatste semi-lange duurloop:

duurloop van 20 km 
tegen 6,30 min/km Niet sneller he !! 

Sorry Mario, maar ik heb toch eens gezondigd... Ik begon weer aan ongeveer 6:45 maar zo na een kilometer of 4 begon ik me GOED te voelen en toen ik afklokte na 20km bleek dat het gemiddelde over de hele afstand op 6:24min/km lag!!!

Het speelt volgens mij geen rol dat het een fractie sneller was dan in het schema stond, maar voor mijn zelfvertrouwen speelt het een ENORME rol dat het toch ongeveer tegen 6:30 ging. Dit betekent voor mij dat ik weer wél durf te dromen van 4u15.

Waar ik vorig jaar meer kilometers maakte, waren mijn lange duurlopen toen eerder tegen 7min/km. Vorig jaar had ik ook veel meer last van pijn in mijn benen; mijn knieën vooral. Nu voel ik NIKS aan mijn knieën. Ok, ik heb echt wel minder kilometers gelopen, maar ik heb daardoor wel het gevoel dat mijn lichaam veel minder afgezien heeft en in betere vorm gaat zijn voor de marathon.

Er zijn 2 dingen waar ik de laatste weken tijdens lange trainingen last van had:

1) mijn onderrug. Daar schreef ik vorige week al over; en ook nu deed die tegen het einde pijn. Toen ik stopte met lopen zat mijn heup weer vast; wat een paar uur duurt en dan weer over gaat als ik genoeg bewogen heb. Dit is echter een soort pijn waarvan ik weet dat het niet pijn doet omdat er iets grondig mis is; gewoon een soort vermoeidheidspijn. Dit is dus een pijn waar ik kan doorheen bijten als ik hem voel (en ik ben er 100% zeker van dat ik hem zondag ga voelen - dus dat wordt bijten).

2) mijn linkerscheenbeen is wat gevoelig. Eens ik opgewarmd ben (na een 5tal kilometer) voel ik er meestal niets meer aan, maar in het begin trekt het, en als ik er tegen stoot ofzo, doet het écht pijn. Als ik er wat op duw, voel ik ook dat het veel gevoeliger is dan aan de andere kant. Twee weken geleden kocht ik dan ook compression sleeves van het merk Herzog.

Van de site: "De werking van de kousen is er op gebaseerd dat de kuit 'compact' wordt gehouden. Bij de landing van de voet op een harde ondergrond, bij hardlopen of na het zetten van een blok bij volleybal, zal er veel minder laterale (zijdelinkse) beweging plaatsvinden van de kuitmusculatuur. Als gevolg hiervan is er ook minder sprake van trekspanning van deze relatief zware spier aan scheenbeenvlies en achillespees."

Nu ben ik er nog niet 100% van overtuigd. Het is waar dat ik minder geen last heb van mijn scheenbeen; in dat opzicht vervult het zijn taak zeer goed. Ik heb in het begin echter een onaangenaam gevoel aan mijn enkels; alsof het toch wat te hard spant ofzo. Na een tijd trekt het wel weg. Ik ben er dus nog niet over uit of ik ze ga dragen tijdens de marathon. Het is een redelijk karwei om ze uit te doen; dus als ik er last van heb; ben ik wel even bezig en dan moet ik ze ook ergens wegsteken met het risico dat ik ze kwijtraak. Langs de andere kant: het is 42km lang beton, dus ik zou wel eens pijn aan mijn scheenbeen kunnen hebben...

What to do, what to do?

15:58 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

11-04-10

Generale repetitie

Vandaag stond de langste duurloop vóór de marathon op mijn schema: <onheilspellend geluidje> 32km!!!

Ondanks mijn smeekbedes voor een loopmaatje om mij te vergezellen, moest ik de klus toch alleen klaren, er waren nu eenmaal veel lopertjes die vandaag een marathon of andere wedstrijd gingen lopen. En hoewel Frank had voorgesteld dat ik mijn duurloop samen met hem in Egypte kon komen lopen ;-) voelde ik er weinig voor Tom Waes achterna te gaan (RESPECT) en koos ik voor -het iets frissere- Haaltert.

Hier werd "de wandeltocht der Denderstreek" gehouden, maar behalve het bordje "DENDER" dat ik zag toen ik nog op de E40 reed, ben ik de Dender wel nergens tegengekomen. Het was hoe dan ook een prachtige tocht, zeer mooie uitzichten, weinig drukke banen, veel tussen de velden, af en toe door een klein stukje bos, ... Echt super! Een redelijk zwaar parcours, door hier en daar wat moeilijke ondergrond (modder, kasseien, ...) en vooral door het feit dat het er toch wel redelijk heuvelachtig is.

Het verging me wel een stuk moeilijker dan vorige week met Carmen erbij. Niet alleen door het feit dat ik alleen was, maar ik kreeg ook na een 18tal kilometer een klein dipje, had te weinig gegeten en te weinig bij voor onderweg. De cola op kilometer 20 hielp wel, maar ik kreeg nadien wel wat steken in mijn zij, waarschijnlijk te snel op gedronken. De laatste 5km begon ik me echter terug sterk te voelen, en begon ik weer wat te versnellen, dus eigenlijk ben ik redelijk sterk gefinisht, met een tempo van 6:12min/km in de laatste kilometer en een gemiddelde van 6:54min/km over de hele afstand.

Mijn benen voelden eigenlijk nog goed, had weer meer last van mijn onderrug dan van mijn benen zelf. Deze keer had ik ook wat last van mijn heup, wat ik vroeger heel vaak had en wat eigenlijk was overgegaan sinds ik begon te lopen. Het lijkt dan alsof er in mijn rechterheup een zenuw gekneld zit waardoor ik mijn been moeilijk kan opheffen. Gelukkig voelde ik het pas toen ik begon te wandelen, tijdens het lopen zelf had ik er minder last van, gewoon pijn in mijn onderrug.

Nog een kilometer uitgewandeld tot aan mijn auto en toen rammelde ik echt van de honger, had echt iets moeten meenemen voor nadien, want eigenlijk heb ik niet geluncht en ondertussen was het al bijna drie uur. Onderweg naar huis bij een naftstation een "mongolenboterhammeke" gekocht, nog nooit heeft me dat zo hard gesmaakt!!! (zie http://www.youtube.com/watch?v=3yFyGI3Oy0I voor wie de aflevering van Neveneffecten over de mongolenboterhammekes niet gezien heeft ;-))

En zo zit mijn zwaarste training voor de marathon erop, de komende twee weken wordt er niet heel veel meer gelopen, redelijk korte trainingen, gewoon om soepel te blijven, en nog wat spinnen... Het aftellen kan nu dus echt beginnen! WHAAAAAAAAAAA

 

toerke100411

16:48 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

05-04-10

Blind-loop-date

Gek hoe 30km lopen zoveel makkelijker gaat als je het niet alleen moet doen!

Via Wendy's blog (die vandaag schitterend gelopen heeft op de marathon in Utrecht!!!) kwam ik in contact met Carmen. Zij gaat ook de marathon van Antwerpen lopen en loopt zowat aan het zelfde tempo als ik. Of we samen onze dertiger ging lopen, vroeg ik haar. Zij had al een Aktivia tocht op het oog in Hoboken, waar ook 30km kon gewandeld/gelopen worden. Dus reed ik gisterenmorgen naar Hoboken, waar ik eerst mijn oma tegenkwam, die 16km ging wandelen :-) en toen Carmen vond.

Even rap inschrijven en weg waren wij. Zij kende de buurt omdat ze er opgroeide, voor mij was het onbekend terrein. Dat we elkaar nog nooit gesproken hadden stond niet in de weg van het feit dat we 30km lang aan één stuk getaterd hebben. De kilometers vlogen echt voorbij, 20km vooral op harde ondergrond, en dan een 10tal kilometer bestaande uit geploeter door modder en friendly encounters met een soort bizarre, wollige koeien.

Na 3u en bijna 23min zat het erop, waarmee we dus tegen gemiddeld 6:45min/km (8,9km/u) gelopen hebben. Het was heel gezellig en ik kan er maar niet van over hoe gemakkelijk het gegaan is. Mijn eerste dertiger vorig jaar liep ik in Zuid-Frankrijk en hoewel de temperatuur daar uiteraard niet in mijn voordeel speelde, ging het toen ook gewoon een pak stroever omdat ik er alleen voor stond. Doordat we nu samen liepen, ging het echt veel vlotter! Ik heb in het algemeen het gevoel dat ik er dit jaar minder goed voor sta als vorig jaar, maar als ik zie hoe makkelijk ik gisteren gelopen heb, denk ik dat het best gaat meevallen, binnen drie weken!

Oproepje: wie wil er volgende week zondag mee 32km lopen? (tempo ongeveer 6:45) Maakt mij niet uit waar, maar ik wil niet alleen lopen :-)

En dan hier nog even de route:

toerke100404

 

17:53 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

29-03-10

Sint Anneke Plage

Mijn lange duurloop van gisteren katapulteerde mij terug in de tijd. Mijn grootouders woonden op Linkeroever en als kind ging ik met hen samen met mijn nicht naar Sint Anneke zodat wij konden ravotten in het zand. We speelden er met de scouts ook allerlei groepsspelletjes. Later ging ik met mijn eerste lief met ons brommerke in de zomer naar Sint Anneke plage om te gaan zonnen. Gisteren ging ik er 26km lopen, wederom dankzij een Aktivia wandeltocht.

Ik vertrok met zon en finishte met regen, maar alle 26 kilometers voelde heel goed aan en ik genoot er echt van. Het gemiddelde tempo was 6:47min/km.

Hoewel het met momenten moeilijke omstandigheden waren (door los zand lopen, of veel wind vangen in de open vlaktes), voelde ik me heel de afstand behoorlijk sterk. Grappig dat die laatste 5 kilometer altijd even zwaar zijn, of je nu 20, 25 of 30km loopt. Bij 20km begin je het te voelen op 15km en als je een dertiger loopt begin je het pas te voelen op 25km. It's all in the mind!

Ik ga mezelf met de marathon dus wijsmaken dat ik 50km ga lopen; zo gaat dat zware moment nooit komen :-)

 

toerke100328

 

 

 

 

 

Nog even het overzicht van de afgelopen week:

  • dinsdag: 1km in- en uitlopen en dan 4 keer 3km tegen 5:45, 5:48, 5:44 en 5:45
  • woensdag: 1u spinnen
  • donderdag: 20km tegen 7min/km
  • zondag: 26km tegen 6:47min/km

NOG 4 WEKEN!!!

08:33 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

25-03-10

Halve marathon van de Mechelse Waters

Een lange duurloop van 20km stond op mijn schema voor vandaag. Toen ik trainde voor de marathon van Eindhoven; liep ik ook eens op een donderdag 20km en dat deed ik toen in mijn "Leuvense Ardennen". Het was daar namelijk flink heuvelachtig, en ik moet zeggen dat ik daar echt van genoot en ik ben daar ook echt wel krachtiger geworden. Mechelen is echter zo plat als ne pannenkoek! De training van toen tov de training van vandaag in hoogteverschillen:

 

leuvenvsmechelen

 

 

Het moge duidelijk zijn dat Leuven blauw is, en Mechelen roze :-)

toerke100325
Ik mis de heuveltjes hier dus wel, maar ben toch zeer tevreden over de training van vandaag. Het was super warm en er stond met momenten een stevige wind op de dijk. Heb weer voornamelijk langs het water gelopen, behalve het stukje Vrijbroekpark dat ik meepikte, waar ik na 15km de wc's ben binnengelopen om aan het kraantje de flesjes van mijn drankbelt aan te vullen, want die waren bijna leeg. Omdat ik nog 1km van huis was toen mijn 20km erop zat en ik me de laatste kilometer echt had zitten concentreren op sterk eindigen met een mooie vorm, heb ik er nog een kilometer bijgedaan, waardoor ik vandaag dus (op een paar 100m na) een halve marathon heb gelopen, langs de Mechelse Wateren :-)

100325

Zie hier de statistieken, trager gelopen dan afgelopen zondag, maar toen was er bijlange niet zo veel wind, en was het veel frisser. Ik hoop stiekem op een frisse en regenachtige 25 april - binnen exact 1 maand dus!!!

16:39 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

23-03-10

Moest de marathon er niet zijn...

... dan zou ik no way vanmorgen zijn gaan lopen; na een nacht waarin in constant wakker werd

... dan zou ik no way het tempo van 5:45min/km tijdens mijn intervals hebben volgehouden

... dan zou ik no way intervals van telkens DRIE HELE KILOMETERS gelopen hebben

... dan zou ik no way alle VIER die intervals gedaan hebben

... dan zou ik no way zo trots op mezelf zijn dat ik het toch allemaal gedaan heb, ondanks dat ik te moe was, dat ze te snel waren, te lang en met te veel. Maar ik deed het; en de enige reden dat ik het deed en bleef doen, was dat ik dacht: tijdens de marathon kan je OOK niet zomaar stoppen!

14:55 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

21-03-10

Nog 5 weken...

Nog 5 weken voor de marathon. En dit hebben we deze week gedaan:

  • Dinsdag: 1u wisselduurloop: 500m loslopen, 500m tegen +/- 5:45min/km: 9,42km in totaal
  • Woensdag: 20min HIIT (gewoon uit goesting 30sec wandelen, 30sec goed doorlopen, en dat 20min lang)
  • Donderdag: zalige training: 3km in- en uitlopen en dan 4 keer 2km tegen 5:45 à 6min/km. In de praktijk: 5:52, 5:41, 5:40 en 5:38min/km.
  • Vrijdag: 53min loslopen met na elke km 2 keer 20/40: 7,35km in totaal, beetje last van linkerscheenbeen dus 7min korter gelopen dan gepland.
  • Zondag: lange duurloop, zie hieronder.

Vandaag dus mijn lange duurloop van de week. Op het schema stond 23km. Er was een Aktivia wandeling van 22km die startte in Kapelle-op-den-bos, dus ik plande die te doen, met nog 1km extra erbij lopen om aan m'n totaal te komen.

Ja jonges, ik heb het geweten hoor! Het regende van begin tot einde, maar eigenlijk vond ik het wel aangenaam want het zorgde voor afkoeling. Maar zeker 1/3de of misschien zelfs meer van de route liep gewoon los door het veld. En dan bedoel ik geen veldwegskes met een relatief goeie ondergrond, nee, gewoon modder, gras, diepe plassen... Ik zakte heel de tijd weg, kon nadien een dikke laag modder van mijn benen afpellen en heb me echt constant enorm moeten concentreren dat ik niet uitschoof. Al bij al was het maar 21,24km maar ik was OP! Gecombineerd met een zeer felle wind bij momenten vond ik dat het veldlopen wel volstond als training voor vandaag:

toerke100321

 

Ondanks de slechte ondergrond, haalde ik toch het tempo dat ik wou: 6:52min/km. Heb niet gewandeld deze keer, en geen last gehad! Ook van mijn scheenbeen geen last meer, maar ik ice het wel en smeer ook wat Flexium.

Volgende week zondag staat er 25km op mijn schema en dan twee weken na elkaar een 30er. WHAAAAAAAA :-)

 

NOG EEN DIKKE PROFICIAT AAN ALLE LOPERTJES DIE VANDAAG EEN WEDSTRIJD LIEPEN! ER ZIJN BLIJKBAAR HEEL WAT PR'S GESNEUVELD!!!

20:45 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

17-03-10

Springtime Mojo

Een paar maanden geleden was mijn mojo (of eerder - het ontbreken ervan) een hot topic op deze blog. Allerlei tips zetten geen zoden aan de dijk, en hoewel het geruststellend was dat zovelen zeiden "na een marathon is dat normaal", verlangde ik er hevig naar dat die mojo plots terug voor mijn deur ging staan. Want ik "wou weer willen" lopen!

En kijk, de komst van warmer lenteweer heeft een heropflakkering van de felbegeerde vlindertjes tot gevolg: ik ben weer helemaal verliefd op het lopen!

De marathon is binnen 5-weken-en-een-half en ik heb tot nu toe géén idee hoe ik het er vanaf zal brengen. Dat ik hem zal uitdoen is - behoudens blessures - wel een zekerheid, maar of ik sneller zal zijn dan in Eindhoven keer is nog maar de vraag; ik voel me een stuk minder fit dan de vorige keer!

Een aantal dingen weet ik echter wel:

  • Wendy heeft zich voorgenomen om de marathon samen met mij te lopen... Priceless!
  • Het zal enorm kicken worden om in mijn eigen stad een marathon te lopen
  • Als strategie om na mijn 2de marathon niet in een loopdipje te sukkelen plan ik een boel wedstrijden in de maanden erna

Staan alvast op het programma:

  • 9 mei: Dwars door Brugge. Doel: 1u18
  • 15 mei: Halve marathon van Luxemburg (hoewel een hele ook wel aanlokkelijk klinkt, maar niet echt te doen vrees ik :-)). Doel: 2u10
  • 30 mei: 20km van Brussel. Doel: 1u55
  • 19-20 juni: Beklimming Mont Ventoux. Doel: boven geraken :p
  • <EDIT>26 juni: Dwars door Geel 5K. Doel: 23min
  • 5 juli: The Classic 10K. Doel: 52min

IK HEB ER ZIN IN!!!

14:02 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

14-03-10

21 is een rekbaar begrip

WOOPS! I've been a bad, bad blogger! Het is alweer even geleden dat ik hier iets postte hé... Ik geef toe, af en toe is het gemakkelijker gewoon het aantal km's op facebook te knallen en het daarbij te laten. Want net zoals een aantal anderen in het loop-blog-wereldje weet ik soms niet meer wat schrijven; mijn loopjes zijn meestal niet heel spectaculair en het is ook niet zo dat ik op de meest spectaculaire plaatsen ga lopen ofzo.Maar vandaag chatte ik nog even met Mario en ik beloofde dat ik hier nog eens iets ging schrijven en gelukkig héb ik deze keer ook nog eens iets om over te schrijven!

In mijn buurt ligt er veel water, héél veel water: de Zenne, de Dijle, de Leuvense Vaart, wat verder de Ruppel en dan nog een heleboel vijvers. Ik loop best graag langs het water, maar in dit winterse weer kan je dan wel al eens serieus veel last hebben van wind; waardoor je (vooral met intervals) soms echt wel moeite hebt om vooruit te geraken. Tenzij je de wind in de rug hebt, maar helaas kan je dit nooit een volledige training hebben en het is altijd beslissen in welke richting ik dan uitloop: een makkelijk begin met wind in de rug waarna ik me moedig genoeg voel om de terugweg aan te vatten met de wind vol in m'n aangezicht? Of toch maar een superzwaar begin; met het risico dat ik het na 3km al beu ben om op te boksen tegen de wind en met de moed in de schoenen vervroegd terugkeer?

Vandaag besloot ik het dus eens over een andere boeg te gooien en een loopparcours te zoeken dat me niet de hele tijd zou overleveren aan de krachten van de natuur. Aktivia biedt op zo'n moment raad, want je hebt daar steeds mooie tochten van verschillende afstanden, met controleposten op gezette tijdstippen; handig voor plotselinge aanvallen van dorstigheid of juist het tegenovergestelde.

Het toeval wou dat er juist vandaag een tocht ging vertrekken aan het Tivolipark in Mechelen, een 5tal km van mijn deur. Één van de afstanden was 24km; en vermits ik er 21 moest doen, verdeeld in blokken van 7km met 4min wandelen; was dit voo rmij ideaal, de overige 2km zou ik dan wel uitwandelen. Dus even met de auto naar daar, mezelf ingeschreven (handig voor als je in panne valt, dan ben je verzekerd) en hup met de beentjes. 

De tocht zelf was mooi; ik ontdekte stukjes rond Mechelen die ik nog niet kende, of die ik al had gezien tijdens mijn speurtochten op Google Earth naar mooi loopgebied; maar waarvan ik niet goed wist hoe er op een goede manier te geraken. Er zaten ook wel stukjes in die aan trailrunning deden denken; en mijn linkervoet is na 14km nooit meer terug drooggeraakt na een verraderlijk stukje ondergelopen gras, maar al bij al was het een mooie tocht, en de 21km (eigenlijk bijna 22km, incl. de 2 keer 4min wandelen) gingen echt heel vlot, vlotter dan verwacht.

Alleen begon het NET toen ik begon uit te wandelen toch wel te regenen zeker? En echt wel te hard, ik begon al af te koelen van het wandelen; en dan die regen.... het leek me dus niet verstandig om nog een goeie 2km wandelend in de regen af te leggen. Dus begon ik terug te lopen, wat is 2km meer of minder als je er al 21 hebt gedaan? Het werden echter 2 zeer lange kilometers, want tegen dat ik terug aan de start was, stond er net geen 26km te blinken op mijn Garmin. Zo werden 21km er dus bijna 26. Maar het belangrijkste... HET GING GOED!!!!

 

toerke100314

 

Cijfertjes voor de geïnteresseerden:

http://connect.garmin.com/splits/26953259

 

15:40 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |