31-12-09

Jaaroverzicht


Ik heb al op een aantal blogjes een jaaroverzichtje gelezen dus ga ik er ook eentje maken. 2009 is voor mij een heel bewogen jaar geweest en eigenlijk ben ik best blij dat het (bijna) achter de rug is! Er zijn natuurlijk massa’s enorm leuke dingen gebeurd, maar het is ook wel een jaar geweest van onzekerheden, bang afwachten en aftellen.

In januari kampte ik nog met heel erge vermoeidheid omwille van een ijzertekort waarvan men tot op de dag van vandaag nog steeds niet ontdekt heeft hoe het komt. Ik kreeg wel na allerlei (pijnlijke) onderzoeken het goede nieuws dat ik geen coeliake (glutenintolerantie) heb. Daarna kreeg ik 10 (eveneens pijnlijke) ijzerspuiten waardoor ik me eindelijk weer een beetje beter voelde. Ik begon ook stilaan terug te lopen, met stukjes van een paar minuten lopen, een paar minuten wandelen.

februari
In februari legde ik voor het eerst weer 10km op Valentijnsdag tijdens de natuurloop in Lier, waar ik Kaat ontmoette en waar de eerste kilometers voor de Nike + challenge bij elkaar gesprokkeld werden. We legden ook de eerste contacten met de mensen van het hoofdhuis voor onze kledinglijn, de plannen werden gesmeed.

maartIn maart wonnen de vrouwen de eerste Nike + challenge en begon de 2de challenge. Ik liep ook eindelijk terug 10km/u (en wel 7km lang), een magische grens waar ik in 2008 maar één keer was over geraakt (tijdens de stadsloop in Gent). Vriendje en ik gingen een weekendje naar Keulen en ging ik voor het eerst een Nike training lopen als voorbereiding voor de 20km van Brussel.

april
In april werd ik voor het eerst sinds mijn loopcarrière geconfronteerd met een zeer lastige kwaal: blaren. De vrouwen wonnen ook de 2de challenge, maar dit kwam door een beetje gefoefeld van Bram van Nike die de laatste dag van geslacht veranderde :-) Wel won ik mijn persoonlijke challenge: in de top 15 blijven, dit lukte met een 14de plaats. Toen kwam de 10 miles van Antwerpen, een eerste wedstrijd in een hele reeks van wedstrijden waar ik mijn snelheid steeds maar bleef verbeteren. Met een tijd van 1:32:47 haalde ik ruimschoots mijn doel van 1:40.

mei
In mei had ik de knoop doorgehakt dat ik een marathon wilde lopen, liep ik weer een nieuw record tijdens Dwars door Brugge (1:21:12) en hielp mijn persoonlijk haasje als cadeau voor ons 1 jaar samenzijn mijn doel voor de Stadsloop (11km/u) te halen door mij niet alleen te hazen, maar me ook te verrassen met een t-shirt waar hij “Jess for 11km/u” had gespoten. We brachten ook een zalig verlengd weekend in De Panne door. En niet veel later was daar de 20km van Brussel. Het grote zwarte monster dat mij in 2008 geveld had, ging mij deze keer niet klein krijgen. Ik wilde hem niet alleen uitlopen, maar ook onder de 2u binnen geraken. Met een tijd van 1:59:37 was ik dus zéér tevreden.

Juni bracht even paniek; na dezelfde soort kniepijn als het jaar voordien tijdens de 20km van Brussel. Nog wat extra rust en zachtjes weer opbouwen bracht echter soelaas en het einde van juni overtrof ik mijn eigen verwachtingen op Dwars door Geel; waar ik niet alleen mijn doel haalde (12km/u) door een netto-tijd van 23:29 op de 5km, maar ook 7de vrouw werd.

Juli begon met werken op Werchter, werken omdat ik niet op tijd aan tickets geraakt was. Wel een leuke sfeer, maar ik miste toch veel van de optredens. Aan lopen kwam ik die dagen niet toe, en vlak daarna liep ik door een not-so-friendly-encounter met een vensterbank een hersenschudding op; waardoor ik weer een week out was. Juli werd ook voor een groot deel in beslag genomen door spannende tijden: zouden we financiering krijgen vanwege de bank om onze dromen te kunnen laten uitkomen? Het antwoord was: jaaaaa!

augustus
Augustus zorgde voor veel kilometers voor de marathon, een zaaaalige pukkelpop en een supertoffe supporterrol tijdens Eva’s eerste triatlon, waar ik een dikke 4km aflegde … op mijn botjes. Ik liep ook een twijfelachtig PR in Mol, waar ik enorm afgezien heb. 

september
In september waren vriendje en ik toe aan een welverdiende vakantie. We brachten twee weken door in Portiragnes-Plage in het zuiden van Frankrijk. Heerlijke weken waarin we ook enorm veel kilometers al lopend aflegden, de marathon was niet ver meer af!

oktober
Oktober bracht dan ook D-Day, of M(arathon)-Day! Ik twijfelde enorm aan mijn kunnen; verwachtte zelfs niet onder de 4u30 binnen te geraken (had zelfs doemscenario’s van +5u in mijn hoofd rondspoken) maar ik haalde toch 4:25:48, was dagenlang vreselijk stijf maar oh zo euforisch. Daarna sukkelde ik echter in een loopdipje waar ik nog altijd niet 100% uitgeraakt ben.

In november gebeurde er niet al te veel op loopvlak, ik was ook al sinds de marathon aan het hoesten en geraakte maar niet van die hoest af. Intussen werd er wel vanalles gepland en geregeld voor onze firma enerzijds, maar ook onze samenwoonplannen anderzijds.

December zorgde voor een kleine comeback op loopvlak, maar niet van lange duur. De Santa run was ongelooflijk leuk, maar verder had ik weinig goesting, lag er sneeuw, had ik het enorm druk met inpakken en verhuizen, meubels kopen, meubels in elkaar draaien, … Ik telde ook de laatste loodjes af van mijn IT-job, welke ik nooit met de volle goesting gedaan heb en waar ik dus met plezier afscheid van neem. Hoewel ik sommige collega’s natuurlijk heel erg ga missen!

Dus dat was 2009 voor mij! Veel gelopen, maar niet al lopend beëindigd. Veel moeten afwachten, maar met een goei vooruitzicht. 2010 brengt voor mij vooral: samenwonen met mijn liefje, een eigen zaak, de marathon van Antwerpen, de beklimming van de Mont Ventoux en … wie weet wat nog allemaal? 

11:05 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

03-12-09

Alive

“In mijn schema staat 10 keer 400m tegen 29sec/100m”, zei ik gisteren tegen vriendje toen ik vertrok op het werk om te gaan lopen. “Maar ja, ik heb het schema zo lang niet meer gevolgd en ik denk dus niet dat ik dat nu nog kan, het zal wel trager gaan”.

“Het belangrijkste is dat je je lichaam prikkels geeft met die intervallen hé. Hoe die snel die dan precies zijn, maakt niet zo veel uit”, was zijn wijze antwoord; mij al een beetje geruststellend dat het niet zo erg zou zijn als 29 sec/100m (dus een tempo van 4:50min/km) er niet inzat.

Ik vertrok dus met de intentie van gewoon mijn best te doen; gewoon snel te proberen lopen tijdens de intervallen, en ik verwachtte hoop en al een tempo van 5:10min/km tijdens die 400 metertjes. Eerst even inlopen, 2km op het gemak tegen 6:40. De eerste 400m ging op 2min en 1 sec, dus zo veel zat ik er niet naast. De tweede 400m was bijna identiek. En toen bleek mijn lichaam opeens genoeg opgewarmd; want alle volgende 400m zaten tussen de 4:40min/km en 4:50min/km! I've still got it!

Die intervallen zijn eigenlijk iets geks. Zo vanaf de 300m is het echt aftellen tot de 400m en aan het einde van elk interval ben ik echt kapot en denk ik: nooo waaaay dat ik er nog zo 7, 6, 5, … moet doen! Maar tijdens die twee minuutjes rust schijn ik dat alweer te vergeten want dan zie ik het volgende interval ineens weer zitten; alsof ik niet net twee minuten daarvoor nog dacht dat ik dood zou gaan als ik nog lang verder zou lopen tegen dat tempo.

Het was dus behoorlijk zwaar, maar ach ik moet mezelf niet voor de gek houden, dat was het vóór mijn loopdipje ook! Dus tijdens zo één van die hele zware intervallen, moest ik opeens met een glimlach terugdenken aan Maggie; de spinninginstructrice van Health City. Tijdens een heel intensieve les zei ze op een keer: “ik zie hier sommige mensen denken, ‘amaaaaaai da’s zwaaaaaar’. JA ‘T IS ZWAAR! DAARVOOR ZIJN WE TOCH HIER ZEKER?!?!?”

Ja, af en toe heb je een beetje doodgaan nodig. Om te voelen dat je lééft.

08:42 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |