Jesssport

Ik ben altijd competitief geweest. Tegenover mijzelf dan. Mijn eigen zwaktes overwinnen. Als kind was ik voortdurend gebuisd voor LO. Conditioneel kon ik gewoon niet mee. Mijn hartslag was altijd al torenhoog, moest ik lopen, ging mijn hart zodanig in overdrive dat ik steken kreeg, en duizelig werd.

Mijn cardioloog deed tal van onderzoeken, maar ik werd naar huis gestuurd met "'t is den aard van 't beestje" en daar moest ik het maar mee doen...

Het leren lopen met Start to run; heeft ongelooflijk veel veranderd. Ik herinner me nog goed hoe ontroerd ik was, toen ik na een aantal weken voor het eerst een stukje van 12minuten aan één stuk moest lopen van Evy... En dat het mij lukte! Om 10u 's morgens was het, in het park van Mechelen. Juist op dat moment zag ik een paar eekhoorntjes elkaar achterna zitten. Het leven is toch schoon :-)

Ik liep, en bleef lopen, en ik merkte vooruitgang. De hartslag bleef veel hoger dan eender wie met mij mee liep, maar ik kon het. Waar ik in het begin amper 9km/u haalde; kon ik vorig jaar in Gent 10km lopen tegen 10,1km/u. Een gigantische overwinning; voor mijzelf. Mezelf verbeteren werd mijn doel.

Dit najaar trok ik toch opnieuw aan de alarmbel; niet alleen was mijn hartslag zelfs in rust regelmatig 130, lag ik vaak in mijn bed wakker omdat mijn hart te snel klopte om in slaap te vallen, maar ik was dood en doodmoe. Ik had gewoon geen energie meer over. Een bloedcheck bevestigde nog maar eens wat me al heel mijn leven achtervolgde: een bijzonder laag ijzergehalte; maar nu was het lager dan ooit. Het ijzergehalte was 18 waar dat tussen 40 en 115 moest liggen; de ijzerreserve was slechts 6; waar het tussen 15 en 150 moest liggen.

Pillen helpen niet, dus gingen we het eens met ijzerspuiten proberen... Na 5 ijzerspuiten gaat het nu ongelooflijk veel beter met me, en mijn waarden zijn nog niet eens helemaal op peil; ik moet nog 5 spuiten bijkrijgen om helemaal goed te zitten! Als ik zie wat een vooruitgang ik geboekt heb dankzij het ijzer; vind ik het zo jammer dat ik de spuiten niet jaren eerder heb gekregen, langs de andere kant ben ik dankbaar dat ik dé remedie dan nu eindelijk heb gevonden zodat ik nooit meer in zo'n diepe put terecht kom!

Herstellen heeft mij de kracht gegeven om er weer voor te gaan. Ik kan weer verder waar ik vorig jaar ben gestopt. Ik kan opnieuw de strijd aangaan met mezelf, mijn grenzen opzoeken, en ze verleggen! Maar het gevoel dat nu komt piepen is nieuw: misschien kan ik nu ook de competitie aangaan met anderen, ik ben niet meer diegene die bijna laatst eindigt op de 10km van Lier :-)

De wedstrijdjes die de komende maanden gepland staan? IK GA ERVOOR!!!

Wauw, dit is niet normaal!

Het ijzer doet echt mega veel met mijn lijf. Ik ben nu minder goed getraind dan vorig jaar in mei, doordat ik in de zomer niet heb gelopen met de warmte, en in het najaar niet heb gelopen omwille van mijn ijzertekort. Vorig jaar in mei liep ik gemiddeld 9km/u met een hartslag van 166bpm; nu loop ik 9,4 bij dezelfde hartslag!

WAUW :-)

Gisteren heb ik opnieuw mijn bloed laten checken, morgen of overmorgen weet ik waar ik nu zit met mijn peil. Waarschijnlijk ga ik nog extra spuiten nodig hebben.

Voor diegene die het niet via facebook gezien hebben;

Ik heb GEEN coeliakie!!!! *vreugdedansje*
Wat dan wel: blijkbaar één van die zeldzame mensen die geen ijzer opnemen via de spijsvertering, zonder echte reden. TOF ;-)
Overgevoeligheid voor graan: zelf gaan experimenteren welke granen kunnen en welke niet, tarwe heel duidelijke no go; maar verder ......... ? Boekweit schijnt te gaan, haver lukt op het eerste zicht ook, gerst is nog een twijfelgeval... Mijn menuutjes worden in ieder geval alleen maar extra gevarieerd en creatief!!!