Jesssport

Een weekje zonder sport; om te recupereren van de 20km van Brussel. Het doet raar, weet je. Het doet vreemd aan om thuis te komen na het werk en een sportloze avond voor je te hebben. Ik begin te merken hoe hard ik die endorfines nodig heb, en hoe hard ik snak naar die ME-time. Een uurtje alles uitzweten, mijn gedachten eerst de vrije loop laten gaan, en dan weer alles op een rij zetten. Nooit gedacht, maar ik heb sport NODIG. Dat mag dus nu even niet; en ik ben het nu al dik beu :-)

Vanavond nog een salsalesje met m’n liefje, de laatste van de reeks “vergevorderden”. Jammer dat het er op zit, want het is zooo leuk! Het is wel niet echt sport maar ik kan me er wel geweldig in uitleven!

Omdat ik mogelijk ga meedoen aan de 10km Aardbeienjogging op 14 juni heeft Mario a.s. zaterdag al een looptraining ingepland. YES!!! Dank u Mario :-) 14km op ’t gemakje wordt het, ’s morgens vroeg, op nuchtere maag ga ik ze lopen; want dat gaat me best goed af. En dan is het nog lekker fris, weinig volk, geen rondje “insecten happen”.

Zondag staat er een stevige fietstraining op mijn programma. Maar zondag gaat het een ganse dag gieten en ik heb niet veel zin om met Trekkie de regen te trotseren. Dus heb ik al een spinningsessie gereserveerd in de fitness, voorafgegaan door 45min crosstraining en gevolgd door nog een half uurtje uitfietsen.

Da't ma rap weekend is!!! :p

Het is zo'n 48u nà de finish van de 20km van Brussel. Ik ben nog altijd super opgetogen over mijn tijd. Ik heb me achteraf een paar keer afgevraagd: had ik méér gekund? En het antwoord is quasi "neen". Ik zeg quasi, omdat ik denk dat de eerste paar kilometers misschien nét ietsje sneller hadden gekund, maar over al de rest ben ik ervan overtuigd dat ik alles gegeven heb wat er in zat. Dat geeft een goed gevoel. Ik zou het jammer vinden als ik nu het idee zou hebben; dat ik sneller had kunnen zijn als ik harder mijn best had gedaan.

Ik ben nu redelijk stijf, in de bovenbenen dan, en vermits ik nog wel wat snelle wedstrijdjes voor de boeg heb vraag ik me af: hoe zorg je ervoor dat je spieren snel herstellen nadien? Ik las pas iets over het feit dat een warme douche zo vlak erna niet goed is. Vermits je toch altijd nog naar huis moet rijden na een wedstrijd; zit dat er sowieso niet in. Maar wat doe je de dagen erna? Hoe gaat de stijfheid het beste weg? Een warm bad? Een koude douche? Een bepaald gelleke of zalfke om te smeren?

Gisteren was het zover, voor vele lopers in de blogosfeer een groot (jaarlijks weerkerend) event. Vorig jaar was het bij mij heel slecht afgelopen; al na 3km kreeg ik pijn in mijn rechterknie en heb ik de rest van de parcours al mankend, strompelend, proberen uit te doen... Met een paar weken looprust tot gevolg, waarna ik meteen wéér last kreeg van die knie en de goesting me nadien wel een tijdje ontbrak.

Dit jaar wilde ik het grote Brusselse monster dus verslaan. Eerste doel: hem uitlopen, tweede doel: liefst toch wel binnen de 2u. Het werd 1:59:37; nipt dus; maar toch!!! Mission accomplished ==> BIG SMILE  :-)

Ik startte samen met Georgina en Pieter met als doel die 2u en de afspraak: "bij elkaar blijven is leuk; maar hoeft niet" want we wisten dat het moeilijk ging zijn om elkaar niet kwijt te geraken en bovendien waren we niet zeker of het tempo exact hetzelfde ging zijn.

De eerste kilometers gingen telkens iets sneller dan 10km/u maar dat vond ik niet erg; het ging goed dus deden we gewoon verder. Mijn hartslag ging stilaan richting de 190 maar ook daar maakte ik me geen zorgen over; ik ben wel wat gewend met die hartslag van mij :-)

Toen we aan de tunnels kwamen: obstakel 1. Het was warm; drukkend; en eigenlijk vond ik het gebrek aan zuurstof erger dan het bergop lopen. Na de eerste tunnel vonden we Georgina niet meer. We wisten totaal niet hoe ver ze achter ons was; dus besloten we gewoon op ons tempo verder te doen. Achteraf zei ze dat we net te snel waren om te volgen.

Een tijd later kwamen we aan het Terkamerenbos. JEEJ schaduw, maar ook... behoorlijk stuk vals plat. Mijn tempo viel terug tot 9,8km/u en ik KON gewoon niet sneller op dat moment. Kilometer 7 was een hele zware voor mij; en toen Pieter opeens een paar meter voor mij liep ipv naast mij; had ik het gewoon niet in mij om hem weer bij te halen. Dus heb ik hem laten gaan. Later hoorde ik dat ik hem ergens terug ben voorbijgestoken aan een drankpost, waar hij sukkelde met krampen.

In de helft dacht ik: "okay dit gaat wel lukken, we komen er wel".-; ondanks een giga blaar aan de binnenkant van mijn voet die na 10km weer kwam opspelen. Wist ik veel dat het aller- allerzwaartse stuk er nog zat aan te komen :-)

Aan de drankpost zo ongeveer rond kilometer 15 nam ik een rode squeezy; in de hoop dat ik daar een mega boost van zou krijgen voor het laatste deel, maar ik merkte er niet veel van. Enfin; waarschijnlijk had het zonder squeezy nog erger geweest :-)

Ik wist dat die Tervurenlaan heavy stuff was; maar dat het daar zooooo zwaar was??? Mijn tempo was echt lachwekkend, 9,2km/u; meer zat er gewoon niet in; die 18de en 19de kilometer. Steek dat stuk in 't begin en het gaat nog redelijk, maar zo op het einde... Mijn benen deden gewoon niet meer mee; mijn conditie kon meer; maar de benen weigerden dienst. Die voelden zoooo zwaar aan! Nico kwam mij gezwind voorbij gestoken; waar die zijn jus vandaan haalde ...? :-) In ieder geval heb ik geen seconde gestapt en daar ben ik héél trots op!

De laatste kilometer kreeg ik vleugels, zeker toen ik mijn lieve supporters Eva, Sofie en Steven zag staan. Hun gejuich stuwde mij gewoon een paar meter vooruit!!! Dat was echt kicken, ik zag de bogen in de verte en begon te versnellen; de laatste kilometer tegen 11,5km/u. Véél had ik niet meer om bij te steken; maar ik ging er toch voor.

Aan de finish kwam er de opluchting; ik voelde me zooo goed, ik had het gehaald! En toen ik dan mijn garmin afduwde en 1:59 zag staan volgde er even een vreugdekreetje :-) Mijn liefje stond mij op te wachten met een geweldige tijd van 1:31:37!!! Straf gedaan!

Een les die ik voor mezelf trek uit deze race:

de eerste kilometers zijn eigenlijk echt de gemakkelijkste; volgend jaar zou ik daar nét iets meer geven dan het beoogde tempo; want daar kan je je tijd die je op het einde verliest wat goed maken. Een negative split is hier volgens mij alleen voor de échte krakken weggelegd :-)

En dan nu: een week verplichte looprust :-)