Jesssport

Maandagmorgen. 7u. Ik ga voor ik ga werken nog even naar de wc, draai me om, om het deksel toe te doen. Draai me terug om. BOENK! Even vergeten dat er op schouderhoogte in het kleinste kamertje een raam is. En dat raam heeft een vensterbank. Een zeer harde, stenen, vensterbank. Met een harde punt eraan. En die punt, die kwam terecht juist boven mijn linkerslaap.

Ik voel het kloppen, héél mijn hoofd doet zeer. Als ik in de badkamer mij wil gaan shminken kijk ik toch maar even naar mijn hoofd. Een joekel van een buil. Vriendje zegt bezorgd dat ik er precies toch maar even ijs moet ophouden. Maar al na een paar seconden krijg ik zodanig veel hoofdpijn van het ijs dat ik ermee stop.

Niet flauw doen en naar het werk gaan is mijn reactie. Eens op het werk krijg ik meer koppijn. En word ik steeds misselijker. Ik ga even langs de medische dienst, waar ze er nog eens wat ijs opleggen, zalf smeren en mij een aspirine geven tegen de hoofdpijn. Als het erger wordt, moet ik terug komen. 

Een uur later wordt het erger, dus ik ga terug. Ondertussen heb ik ook een beetje de bibber gekregen. Het meisje van de medische dienst zegt dat ik maar beter naar huis kan gaan. Of ik thuis geraak, vraagt ze. Ik bedenk me dat ik ook op het werk ben geraakt, dus die 800m naar huis fietsen zal wel lukken.

Ik ga naar mijn team lead en zeg haar dat ik naar huis ga; maar ik tril steeds meer en zie ondertussen ook wat zwarte vlekken. Ze vraagt of het wel gaat. Nee, eigenlijk gaat het helemaal niet. Ik crash. Ze brengt me terug naar de medische dienst waar ik op het ziekenbedje ga liggen en vervolgens 2u aan een stuk in een diepe slaap verzeil.

Daarna brengt mijn liefje mij naar huis, handig, een vriendje één verdieping lager op het werk. De rest van de dag breng ik in mijn bed door. De volgende ochtend is het nog steeds niet beter, de hoofdpijn lijkt opgeschoven, maar is nog héél duidelijk aanwezig. Het voelt aan als een stevige kater. Naar de dokter dan maar. Na een uur in de wachtkamer zegt de dokter: een flinke hersenschudding, de rest van de week thuis blijven, in het donker. En rusten!

BORING!!!

Inmiddels is het 5 dagen later en heb ik eindelijk geen hoofdpijn meer. Ik merk wel nog dat licht mij niet veel deugd doet. Gelukkig moet ik pas woensdag gaan werken. Lopen stel ik ook nog maar even uit. Potverdikke...