Jesssport

Waarschuwing: dit wordt een lang bericht :-)

Laat ik met het leukste beginnen:
onze vakantie was ZAAAALIG!!!

Beeld je in:

Gaan slapen wanneer je moe bent en opstaan wanneer je vanzelf rustig wakker bent geworden omdat je echt uitgeslapen bent!

Combineer dat met:

• Een zonnetje dat elke dag hard zijn best doet en amper wolken te bespeuren.
• Tijd om te gaan lopen langs Canal Du Midi ’s morgens als het nog (redelijk) fris is.
• Een stel mountainbikes om de omgeving mee te gaan verkennen.
• Een dikke stapel boeken (de 2 eerste boeken van de Millennium trilogie van Stieg Larsson, De Engelenmaker en Waarover ik praat als ik over hardlopen praat).
• Daarbij ook nog ettelijke etentjes, zowel op restaurant als zelfgemaakt in ons huisje, lekkere lokale wijn, op tijd en stond een ijsje, …  

En dat allemaal in het beste gezelschap dat je je kunt wensen…

Snap je dat ik liever niet naar België terugkeerde???

Maar helaas, all good things come to an end... :-(

De vakantie is alweer achter de rug en binnen de kortste keren zitten we weer in de sleur van het werk en zal zelfs onze (opnieuw bleke) huid al niet meer verraden dat de afgelopen twee weken ooit hebben plaatsgevonden. Maar natuurlijk hebben we er heerlijke herinneringen en een paar leuke foto’s aan overgehouden!

Op verlof werd er dus zoals gepland veel gelopen en wat gefietst. We zaten op 2km van Canal Du Midi en als we daar aankwamen konden we twee kanten uit

a) rechts:

+ ideale zandgrond, mooie en rustige omgeving, weinig verkeer in de buurt

- bijna geen bomen dus echt amper schaduw, geen gelegenheid om extra te drinken als de drankbelt leeg was (wat in die temperaturen bij mij héél vlug het geval was)

b) links:

+ 95% van de tijd bomen dus heel veel schaduw, elke 5km een kraantje om je drankbelt weer te vullen

- heel de tijd asfalt, aan de overkant van het water liep soms een redelijk drukke baan, minder afwisselende omgeving

 

Omdat de combinatie drinken+schaduw voor mij toch zwaarder doorwoog dan een zachte ondergrond; ben ik dus bijna altijd naar links gegaan (en weer terug ;-)). Er was verder weinig andere gelegenheid om (in de schaduw) te lopen; dus ben ik telkens langs het kanaal gaan lopen. Dat begon op de duur wel een beetje te vervelen; maar mijn Ipod zorgde voor de nodige afleiding en bovendien werd het pad door veel andere lopers en fietsers gefrequenteerd en zeiden die allemaal goeiendag :-) Ik maakte er ook een hobby van om te zwaaien naar de bemanning van de talrijke bootjes die voorbij kwamen varen; want zij zwaaiden allemaal terug :-)

De eerste keer dat ik ging lopen, had ik ’s morgens ontbeten en liet ik dan mijn eten een uurtje of twee zakken, zodat ik rond half elf op pad was; maar dan was het al véél te warm (zeker als je nog 2u moet lopen) dus de dagen erna ben ik elke keer meteen vertrokken met een banaan en soms een prince koek in m’n maag. Dat ging me eigenlijk goed af, ik heb eigenlijk nooit last van honger tijdens het lopen. Bovendien aten wij elke avond wel heel laat (Zuiders ritme hé), dus ’s morgens had ik volgens mij nog wel wat reserve van de vorige avond.

Op de dag van de Leiemarathon 20/09/2009 stond er bij mij 28km op het programma; maar omdat ik daar toch graag een drietje had zien voorstaan heb ik er 30km van gemaakt. 15km het kanaal aflopen en dan weer omkeren… Eerlijk gezegd was mijn kaars na 26km al uit, mijn benen waren loodzwaar. Maar de gedachte aan ons Wendy haar eerste marathon die dag heeft mij daar echt doorgesleurd! Ik ben dan rechtstreeks naar het strand gelopen om een paar minuten met mijn benen in de koude zee te gaan staan, dat deed deugd!!!

Omdat ik toen dus rond die 30km al zooo’n zware benen had; begon ik al wat te twijfelen… Ga ik over drie weken wel klaar zijn om er nog 12 meer te doen??? Maar liefje had er 32 gedaan en die zei dat hij toch ook kapot was, dus dacht ik: dit is wel normaal.

Gisteren had ik er dan een duurloop van 32km opstaan. De Rock Werchter fietsroute die bijna langs mijn voordeur passeert, is zo’n 35km en ik dacht: ik loop zeker 32km en als het enigszins gaat loop ik de volle 35km. Wel… de twijfels zijn nu nog veel sterker aanwezig!!!

Mijn benen waren op het einde echt compleet verkrampt, voor een groot stuk doordat ik na een 25tal kilometer zooo’n grote blaren had; dat ik heel geforceerd begon te lopen. Het liep echt niet soepel meer en ook mijn rechterknie begon een beetje te zeuren. Uit schrik om die te forceren heb ik de laatste 5km een loop/wandel intervaltraining van gemaakt; zodat ik de knie niet voortdurend belastte, en zo geraakte ik na 35km wel thuis. Maar het voelde echt niet 100%; en ik heb nu het gevoel (ook al heb ik het schema nagenoeg helemaal gevolgd) dat ik er totaal niet klaar voor zal zijn binnen twee weken!!!

Ik weet dat ik altijd twijfels heb over mijn wedstrijden; maar dan twijfel ik of ik de vooropgezette snelheid wel zal kunnen volhouden. Nu is het gewoon de afstand die me zorgen baart, en dan vooral: hoe mijn benen en voeten zich gaan gedragen! Mijn vel doet echt moeilijk: op elk plekje waar er ook maar iets schuurt lig ik meteen open. Mijn Ipod armband kan ik al niet meer dragen omdat de binnenkant van mijn bovenarm daarvan open gaat liggen; en doordat ik een keer gelopen heb met een plakker op die wonde, heb ik dan weer een wonde gekregen onder mijn oksel waar de plakker tegenkwam! Zelfs op de plek waar de kabel van mijn koptelefoon langs mijn huid loopt, gaat de huid kapot. Gewoon absurd! Ik gebruik al Bodyglide en dit helpt een beetje maar dus niet voldoende…

Eva is zo lief om mij te begeleiden met de fiets tijdens de marathon (super hé!!!) en ik denk dat ik in haar fietstas een extra paar schoenen en kousen ga steken; en gewoon halverwege mijn voeten afdrogen en met frisse sokken en schoenen verder lopen. Misschien kan ik de blaren zo proberen te beperken. Ik zal er wel een beetje tijd mee verliezen, maar met moeten wandelen omdat je pijn hebt verlies je meer tijd! En dan maar hopen dat mijn benen meewillen die dag en dat het niet te warm is!!!



Ik maak me in ieder geval absoluut geen voornemens wat de tijd betreft. In mijn schema gokt Mario op 4u30 zonder echt af te zien en 4u15 als ik ervoor ga; maar ik denk dat ik 4u30 zelfs niet zal halen. Wat ik ook geen ramp zal vinden; mijn eerste marathon zal er zo gene worden zoals Wendy hihi  J (een prachttijd van 3u15 en 2de dame…. Chapeau!!!!)

 
Och; als ik de finish oversteek is het voor mij al lang goed; ookal is dat na 5u pas (zit er wel in ;-))

 

Amai als je tot hier hebt volgehouden om alles te lezen: ook chapeau :-)