Jesssport

Aan het avontuur van zondag hield ik - behalve prachtige herinneringen - ook nog steeds stijve bovenbenen en een dikke snotvalling incl. keelpijn over. Maar als ik dat zo lees op facebook ben ik niet de enige, Julie had het al, Edith heeft het nu te pakken; en Nico kreeg het zondag al. De microbekes zijn in't land en ik denk dat de stortbuien van zondag er ook geen goed aan gedaan hebben!

Gelukkig heb ik niet alleen last van vieze ziektemicrobes; ook de loopmicrobe heeft in alle hevigheid toegeslagen! Ik heb alweer enorm veel goesting om erin te vliegen, om te trainen in dit heerlijk zonnige herfstweer, en om persoonlijke records te doen sneuvelen! Het jaar zal rap teneinde lopen, de komende periode wordt voor mij héél druk, en ik ben (zoals gezegd in vorig berichtje) héél erg aan het uitkijken naar volgend jaar.

Ik mag nu niet lopen en heb veel tijd om na te denken over ... lopen :-)) Ik broed dus ook al op plannetjes voor volgende wedstrijden, want toegegeven; ik loop graag om mijn gedachten te verzetten enzo, maar wedstrijden lopen kan mij toch nog een niveautje hoger tillen!

Eerst en vooral zal ik op 24 oktober meelopen met de Nike+ Human race 10K in Brussel; hoewel dit wel geen wedstrijd is; wil ik hier graag bij zijn! En natuurlijk ook de RUN FOR PARAGUAY op 14 november!

Daarnaast zou ik nog ergens willen vlammen in november op een 10K (liefst plat - in Mol?) en dan op 20 december de Gaston Roelants 10K lopen. Eens zien wat we op die twee wedstrijden kunnen presteren!

Indien mogelijk zou ik 27 december voor de gezelligheid al lopend afscheid willen nemen van anderhalf jaar in Leuven met de eindejaarscorrida (12K) :-)

Vanaf januari woon ik dan (terug) in het Mechelse, wat niet ver is van Lier, alwaar de natuurlopen gehouden worden. Ik weet niet hoe vaak dit plaatsvindt, maar ik zou daar toch een paar keer mee willen doen met de 20K,

en dit als voorbereiding naar mijn volgende GROTE doel: de Antwerp Marathon op 25 april! (samen met Kato ;-) hé Kato? ;-)))

Daarna ga ik Eva hazen op haar allereerste halve marathon op 15 mei in Luxemburg...

en dit dan weer als training voor... De 20km van Brussel!

Om daarna een maandje later in Geel te proberen 10K te lopen op 50min!

Dit allemaal overgoten met een flinke portie zwemplezier en een serieuze berg fietskilometers,

om klaar te zijn voor mijn allereerste iron sprint in Antwerpen in Augustus!

Je ziet, aan inspiratie geen gebrek ten huize Jess! Nu maar eerst even verder herstellen en binnen anderhalve week weer voorzichtige eerste stapjes zetten :-)

Dit was een weekend om nooit te vergeten! Zaterdag nog een beetje geshopt in Eindhoven met vriendje, en daarna aangeschoven aan tafel met een boel andere bloggers in het Eden Crown Hotel. Wat een super toffe en kakelende bende :-)

Na een redelijk slechte nacht (al om 5u wakker van de zenuwen!) en een lekker uitgebreid hotelontbijt; stonden we rond 10u te bibberen aan de ontmoetingsplaats waar we nog een boel bloggertjes gingen zien. Het waren er te veel om op te noemen, zoals je kan zien op de foto, en dan was nog niet eens iedereen er!

Er werd natuurlijk een beetje zot gedaan (de polonaise dansen enzo :-)) en dan vertrokken we dan met een paar man naar het startvak. Nog een beetje bibberen en zenuwachtig zijn en dan om 11u EINDELIJK het startschot! Nog rap liefje een succeskus geven en toen kwam heel die meute in beweging. Katrien, Tiny en nog een paar anderen hadden het mij al gezegd: eens dat startschot gaat, zijn de zenuwen weg! En inderdaad; vanaf dat moment kon ik alleen nog maar genieten en mijn enige gedachte was: ik ZAL finishen!

Na een kilometer of twee zag ik de pacers voor 4u15 en ben ik daarbij beginnen lopen. Dit ging bijzonder goed; we liepen een heel strak schema van 6min/km. Na een tijdje kwam ik Eva tegen en begon zij met ons mee te fietsen. Heb een paar keer goed gelachen; een greep uit haar aanmoedigingen:

Een knipoog naar Obama met “JESS WE CAN!”,

lekker gebroken Engels met “Good busy” en “Do it but after hé!”.

En dan nog paracommandogewijs:
“I don’t know but I’ve been told,
Jess is running and I am cold”.

Ja, het ging er daar vrolijk aan toe en het was geweldig om met zo’n groepje te lopen; allemaal hetzelfde tempo; dat gaf een special gevoel! Ook heel leuk om hier en daar BB’s (bekende bloggers) tegen te komen tussen de supporters! Bedankt voor al jullie aanmoedigingen, jullie geroep, en gewoon het feit dat jullie er waren!

Toen wij net het halve marathonpunt voorbij waren gestoken op 2u en 6min hoorden we de commentators roepen dat de eerste man er al aankwam! Het parcoursrecord ging sneuvelen! Ik kreeg daar toch wel even kippenvel van :-))

Tot ongeveer 32km kon ik mooi bij de pacers blijven lopen en zat ik nog altijd op schema voor 4u15. Toen kon Eva niet meer meefietsen en ik vroeg haar een smsje naar mijn papa te sturen om hem te melden dat ik nog steeds leefde, want hij was toch zo ongerust :-) Intussen was het wel enorm beginnen gieten; en op een paar seconden tijd stond het water in mijn schoenen SOP SOP :-)

Ik begon toen wat last te krijgen van mijn onderrug en ook mijn linkerknie deed wat moeilijk; ik zakte er zo af en toe doorheen. Ik wandelde een half minuutje aan een drankpost en liep dan nog wat verder. Vanaf 35km was het even echt overleven; omdat ik telkens door die knie zakte. Maar ik bleef lachen; wat kon het mij schelen dat mijn tempo terugviel doordat ik af en toe efkes (maar 50m ofzo) moest wandelen; ik was zoooo dichtbij de finish! Onderweg riep iedereen mijn naam; zoooo leuk! Vooral heel veel leuke reacties gekregen van de supporterende vrouwen à la “GIRL POWER”. De vrouwelijke marathonlopers waren inderdaad serieus in de minderheid!

En dan opeens kwam er het 40km punt en toen was ik niet meer te houden hé; ik voelde opeens niks meer en liep in één rechte lijn door al het volk heen. Dat was echt kicken! Zooo veel volk en zoooo veel sfeer!! Ik zag opeens ook mijn liefje staan en Eva die luid aan het roepen waren. SUPER! Ik finishte in 4:25:48 met een giga smile op mijn gezicht.

Een beetje daarna kreeg ik zowaar traantjes in mijn ogen; zo content was ik; ik pakte mijn ventje maar eens goed vast. Hij had het ook geweldig gedaan met een prachttijd van 3:15:52!!!

Dit is echt een droom die is uitgekomen! En hoewel ze zeggen dat je op het einde van de marathon en meteen erna denkt ”NOOIT MEER” was ik al tijdens de laatste (zware) kilometers aan’t denken: “volgende keer kan het alleen maar beter gaan” en nu weet ik dus al zeker dat er nog marathons gaan volgen ;-)

Met dank aan Frank en Herman voor de foto's!

En over dromen die uitkomen gesproken… In Januari komen er zelfs nog twéé dromen van mij uit!

De eerste: mijn liefje en ik gaan samenwonen! We verhuizen het laatste weekend van december naar een prachtig appartement in Hombeek (vlakbij het Vrijbroekpark in Mechelen ;-))


De tweede….? Die verklap ik binnenkort wel :-)