26-04-10

Jesske vs Antwerp marathon: 1-0!

Jongens jongens, wat een dag! Na een verbazingwekkend goede nachtrust ging mijn wekker om 6u45. Nog even langs de bakker. Mario had gezegd dat ik best een 4-tal pistolets kon eten. Ik dacht: 3 pistolets en een croissant zal ook wel goed zijn, maar in de praktijk kreeg ik niet meer binnen dan 2 pistolets; puur zenuwen denk ik. Nog wat extra carboload geslurpt en dan naar Antwerpen vertrokken.

Daar al snel Wendy, Benny en Gert gevonden, maar ik moest mijn personal drinks nog eerst even gaan afgeven. Ook had ik vrijdag op de Marathon Expo Saucony Hurricane's gezien die normaal 150€ waren en nu maar 109. Dus die ben ik toch maar eens gaan uittesten; het is eigenlijk een model dat heel hard lijkt op degene waar ik al 4 paar van heb gekocht, maar dan hoogwaardiger. En ze zijn MOOI! Zwart :-) Heb er even zo heen en weer mee gelopen en ze voelden heel goed, dus de keuze was rap gemaakt. Koopje!

Dan terug naar de anderen, nog wat staan stressen en naar de start vertrokken. Inmiddels was Carmen er ook al bij komen te staan. IMG_1786 - kopie

Compression sleeves zijn in :-) Ik heb ze dus toch gedragen en ben er heel blij om. Vooral het stuk aan mijn enkel spande voordien wat te hard, maar ik had ze de vorige dagen dan nog gedragen met het lopen en de elastiek aan de enkel wat uitgerokken. Zo waren ze echt ideaal, het voelde zéér goed!

Carmen en ik waren super zenuwachtig, Benny gaf geen kick :-) en Wendy hoopte denk ik vooral dat ze zo LANG lopen vol ging houden.

Het duurde niet lang of het startschot was al daar, we stonden nog te keuvelen toen het ging, eigenlijk hadden we helemaal niet door dat het al zover was! Omdat mijn Garmin om onbekende redenen gewoon niet aan wilde gaan, zou Wendy dus perfect het tempo moeten aangeven; maar dat heeft ze schitterend gedaan! Carmen was na een 500m al weg met de pacers van 3u59. Wij hebben heel de tijd gehoopt dat we haar onderweg niet moesten oprapen; en we zijn haar gelukkig niet tegengekomen. Ze had het wel moeilijk gekregen, maar heeft toch 4u09 behaald! Poficiat!

Bert stond ons aan te moedigen aan de start en ik zou hem terugzien aan de rechteroever wanneer wij er al een 6tal kilometer hadden opzitten. Die eerste 6km vlogen voorbij, door de Konijnepijp, Wendy vond het daar wat benauwd, ik vond het vooral chique dat we daar doorgingen. Toen we eruit kwamen zagen we iemand in volle koers-tenue wuiven, maar we waren niet zeker wie dat was. "Was dat nu Wim?" vroeg ik aan Wendy? Maar zij was ook niet helemaal zeker.

Op dat moment liepen we samen met de pacers van 4u15 maar vlak na de tunnels lieten we ze achter ons toen zij tijd verloren aan de bevooradingspost.

Na een 5tal kilometer stond Mario daar, met zo'n spuitbus die TUUUUT zegt; HEEEEL tof!! En inderdaad: na 6 kilometer zagen we Bert. De GPS-Goden waren ons niet gunstig gezind, want hij had het parcours op zijn fiets-Garmin geladen, maar ook zijn Garmin weigerde dienst. Echt bizar. Hij wilde om de 5km ongeveer supporteren, maar dat is niet handig als je Antwerpen niet goed kent en geen idee hebt waar het parcours loopt. Een beetje verderop stond Wim opnieuw - het was dus inderdaad Wim geweest - en begon hij een heel stuk met ons mee te rijden. Want vanaf dat moment was het volk al serieus uitgedund en was er plaats genoeg voor fietsers. Af en toe zag ik Bert opduiken en nam hij wat fotootjes, echt leuk om hem regelmatig te zien.

5km

Op den duur begon Bert dan mee te fietsen en nam Wim afscheid. Bert heeft dan eigenlijk heel de tijd tot de finish kunnen meefietsen; wat ik echt zalig vond. Zo had ik Wendy bij mij om het tempo aan te geven, en me de nodige peptalk te geven; en ook Bert zei af en toe bemoedigende dingen en hield mijn water vast. Wat een service hé :-)

IMG_1796 - kopie

We bleven eigenlijk heel de tijd mooi rond de 6min/km lopen en ik verwachte heel de tijd een klop te krijgen, maar dat bleef in feite heel lang uit. Op het halve marathon punt zaten we nog altijd mooi op schema. Met een brutto-tijd van net geen 2u7min (netto was dit ongeveer een minuut minder) kon het gewoon niet mooier.

IMG_1797 - kopie

 

Tot kilometer 30 ging het eigenlijk heel goed; we liepen echt een vlak tempo en ik had nergens last van. Vanaf de 30 begin je dan vanalles te voelen hé, je rug doet pijn, je benen worden zwaar, een verkeersdrempel voelt veel hoger dan hij is... Maar toch slaagde ik er redelijk goed in het tempo vol te houden. Vanaf dat moment wist ik dat ik een PR ging vestigen, of er moest al echt iets erg gebeuren. Want in Eindhoven had ik na 32km zo veel pijn in mijn knie dat ik begon te wandelen; en nu was daar echt geen sprake van.

Op dat moment was ik eigenlijk heel de tijd alleen maar mensen aan het inhalen; en veel hebben er mij niet meer voorbijgestoken. WHOHOOW. Erg voor hen, maar echt motiverend voor mij.

Na een tijdje kwamen we eindelijk aan het Rivierenhof. Hier had ik naar uitgekeken, wat groen! Maar in de praktijk liepen we een heeeel lang stuk over een verharde baan juist tegen het Rivierenhof, en daar hadden ze dan nog zitten werken enzo; dus eigenlijk was dit totaal geen mooi stuk. Toen het eindelijk wat groener begon te worden moest Wendy even naar de wc. Ze zou ons wel terugvinden zei ze. Ik schoot even in paniek: mijn pacer!?! Garmin-loos als ik was probeerde ik het tempo erin te houden, maar ik had al een hele tijd het gevoel dat ik sneller liep dan 6min/km terwijl dat niet zo was. Gewoon gevoelsmatig leek het sneller. Ik focuste me op een dame voor mij in een Total tshirt. Die liep al kilometers lang op exact dezelfde afstand voor mij en ik was vastbesloten die afstand niet groter te laten worden.

Toen ik het Rivierenhof uitliep was Wendy terug bij mij, en moesten we een brug over de Ring oplopen. Dat voelde echt zwaar en ik geloof dat we toen op ongeveer 34 kilometer zaten. Ik begon toen echt kortaf te worden, veel kwam er niet meer uit :-) Bert en Wendy vroegen of zeiden af en toe iets, maar sorry, er kwam amper nog reactie van mijn kant. "Zwijg en laat me lopen" was zo'n beetje wat ik dacht. Grappig hoe je op dat moment de rest van de wereld begint af te sluiten en je alleen nog maar kan concentreren op: de ene voet voor de andere plaatsen en liefst nog aan een deftig tempo ook.

Ik denk dat het bij 39 kilometer was, dat de pacers van 4u15 ons opeens terug voorbij staken. De moed zakte me even in de schoenen; maar het gaf mij toch een boost om vooral het tempo erin te proberen houden. We waren toen al een tijdje trager dan 6min/km aan het lopen; maar volgens Wendy zat de 4u15 er nog altijd in als ik bleef doorlopen; en waren de pacers eigenlijk wat te snel. Dus het werd toen echt tandenbijten en doorzwoegen. Ik had zooooo graag gestapt, maar ik wist: als ik begin te stappen, geraak ik niet meer terug in gang. Concentreren, concentreren...

In mijn hoofd dacht ik heel de tijd: "als dit makkelijk was, zou iedereen het doen"; en dat hielp wel om de moed erin te houden. Het bordje van de 41km liet lang op zich wachten, maar toen het daar was werd ik zoooo blij. Op dat moment begonnen er stilaan EINDELIJK wat supporters te komen, maar toch was het echt maar magertjes. Heel het parcours lang stonden er nauwelijk supporters; en degene die er stonden; moedigden totaal niet random mensen aan ofzo, die waren alleen maar op zoek naar hun eigen lopers. Tof dat Gert er stond, Sven zag ik ook en Mario stond er ook opnieuw. Zij hebben mij een paar meter vooruit geduwd door hun aanwezigheid.

Ik zat al redelijk diep op dat moment, maar die laatste kilometer heb ik echt alles gegeven. Ik was doodop, ALLES deed pijn en ik wou er gewoon echt vanaf zijn! Geen idee hoe snel ik op het einde gelopen heb, maar ik had toch het gevoel dat ik terug 6min/km haalde of misschien zelfs sneller? Enorm groot was dus mijn opluchting toen ik eindelijk de finish zag en besefte dat de 4u15 binnen was!

De officiële tijd in de krant vandaag bedraagt 4:15:26. Ik kan het gewoon nog altijd niet geloven dat ik het gehaald heb!

IMG_1798 - kopie

Na de finish voelde ik me even wat misselijk, maar dit trok redelijk snel weg. Wat op dat moment nog het meest zeer deed; waren mijn tenen :-) Ik had al langer het gevoel dat mijn schoenen een half maatje te klein waren en nu voelde ik het heel duidelijk. Bijna al mijn nagels behalve die van de grote teen, zien nu knalrood en er zitten blaren onder. Tot zo ver de sexy voeten van een marathonloopster :-)

Ik had graag een massage gekregen en ik heb daar even staan aanschuiven, maar het duurde mij toch echt te lang dus zijn we toch maar doorgegaan. Het terugwandelen naar de auto ging verbazingwekkend goed, behalve mijn tenen voelde ik eigenlijk niet veel. Thuisgekomen nam ik een wisseldouche, dan een bad met bitterzout (goed tegen stijve spieren) en dan terug een wisseldouche. Daarna heb ik een uurtje geslapen waarna ik me voelde alsof ik helemaal geen marathon gelopen had. Ik was niet stijver dan bijvoorbeeld na de Ten Miles vorig jaar. Bizar hoor, want na Eindhoven was ik echt meteen een stijve hark en geraakte ik geen meter vooruit.

huid
Vandaag ben ik wel wat stijf en wandel ik niet zo soepel, maar verder voel ik me prima! Wat nu nog het meeste pijn doet, is mijn huid. Overal langs de randen van mijn topje is het opengeschuurd en ook aan mijn onderrug en op mijn billen zijn er allemaal schuurplekken (hier ga ik geen foto van tonen hoor ;-))

Maar teennagels die ik mogelijk ga kwijtraken, een huid die helemaal openligt en een beetje stijve spieren,... ik heb het er allemaal graag voor over! Zooo'n voldoening heb ik nog nooit gevoeld. Na Eindhoven was ik doodblij dat ik hem uitgelopen had. Maar het feit dat ik nu mijn doel behaald heb; dat ik niet gewandeld heb; en dat ik hiermee mijn 2de marathon in the pocket heb... Da's GOUD waard!!!

 

Bedankt aan Wendy voor het gezelschap en het prima haas-werk, aan Bert om er voor mij te zijn tijdens de marathon maar ook in de weken ervoor, aan Mario voor zijn schema's en het vertouwen in mij, en aan alle supporters en mensen die me succes of proficiat gewenst hebben.

En hiermee is het PR van langste blog post ooit volgens mij ook weer verbroken :-)

10:19 Gepost door Jess in Algemeen | Permalink | Commentaren (31) |  Facebook |

22-04-10

Over eenden, hazen en graden

Deze foto van de Natuurloop in Lier met Geert 2 jaar geleden drukt het perfect uit:

 

natuurlooplier

 

Als ik loop, heb ik het ALTIJD te warm! Deze winter in de sneeuw was het voor de eerste keer dat ik met een lange broek liep, andere winters kwam die tight gewoon niet tevoorschijn. Als ik al eens vertrek met een truitje, blijft dat meestal maar een kilometer of drie aan. Toen ik dus gisteren eens de weersvoorspellingen voor zondag bekeek viel ik ongeveer flauw! Op facebook verscheen dan ook het volgende:

 

wtf

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Helaas kan je zagen en klagen zo veel je wil, ik geloof niet in God en ik ben niet eens gedoopt dus bidden zal ook al niet helpen... Afzien zullen we!

Met "we" bedoel ik Wendy, Carmen en ikzelf. Hoewel Carmen volgens mij sneller zal zijn en ons al gauw achter zich gaat laten :-) Wendy schreef net nog op haar blog, zij heeft nog nooit ZO LANG gelopen, woops ja, da's waar. Sorry Wendy, je zal geen nieuw snelheidsrecord vestigen, maar ik beloof je dat je jouw traagste marathon ooit zal lopen zondag :-)

 

En zeg nu zelf, 3 uur of 4 uur genieten van zooooo'n prachtig mooie stad, wat kies je dan? :p VIER uur zeg ik! More bang for your bucks! (ik doe mezelf soms al lachende voor als chauvinist, maar eigenlijk ben ik dat niet, anders was ik no way verhuisd naar Mechelen, dan naar Kessel-Lo en dan weer naar Hombeek :-) iets dat mijn vader (hoi papa!) als rasechte Antwerpenaar nooit gesnapt heeft)

 

Vandaag scheen de zon in ieder geval ook al goed in het mondaine Hombeek, en hoewel het zo'n slordige 10 graden kouder is dan het zondag zal zijn; was het toch puffen. Er stond "maar" 10km in mijn schema, en vermits ik vandaag wel wat tijd had, reed ik even naar het Bloso domein "de Hazewinkel". In mijn herinneringen stonden daar meer bomen = meer schaduw; maar dat viel dik tegen. Nu ja, het was alvast een goede oefening voor zondag.

baby-duck-pictures
Wat mijn training vandaag aanzienlijk leuker maakte, waren alle eendekuikens die de laatste dagen opeens overal opduiken. What can I say... I'm a sucker for baby ducks :-)

 

 

Voor mijn marathon bestel ik dan ook graag het volgende:

1) een supporter om de kilometer die klaarstaat met een tuinslang

2) iemand die 42km lang een parasolletje boven mijn hoofd houdt (dit mogen ook meerdere iemanden zijn, jullie vechten het maar uit :-))

3) op gezette tijdstippen een dozijn eendekuikens om vertederd over te zijn, zodat ik vergeet dat mijn voetzolen in brand staan, dat mijn benen steeds losser komen te staan van mijn bovenlichaam en dat ik vannacht slecht gelegen heb en mijn nek heb bezeerd zodat ik nu niet naar rechts kan kijken, terwijl Wendy om geluidstechnische redenen wel rechts van mij gaat lopen!!!

 

DANK U!!!

14:35 Gepost door Jess in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

19-04-10

Over zelfvertrouwen en compressie

Wanneer men mij de afgelopen dagen begon te vragen of ik klaar voor was voor mijn 2de marathon, kon ik daar toch niet echt vol zelfvertrouwen "JAAAA" op antwoorden. Dat ik hem zou uitlopen, stond wel vast. Door de ervaring van de eerste marathon weet ik dat ik genoeg getraind ben om hem te finishen, punt. Of ik mijn doel van 4u15 zou halen; daar was ik al een pak minder van overtuigd. Ik zei dus ook dat ik al lang blij zou zijn met alles onder de 4u30; en dubbel blij als ik sneller zou zijn dan vorige keer: 4u25.

In mijn schema stonden lange duurlopen steeds tegen 6:30min/km en dan schreef Mario er steeds bij "NIET SNELLER HE!". Terwijl ze in de praktijk eerder op 6:45min/km uitdraaiden en Mario dus geen schrik hoefde te hebben dat ik me niet zou kunnen inhouden.

Vandaag (eigenlijk gisteren maar dat kwam er niet van) stond er nog een allerlaatste semi-lange duurloop:

duurloop van 20 km 
tegen 6,30 min/km Niet sneller he !! 

Sorry Mario, maar ik heb toch eens gezondigd... Ik begon weer aan ongeveer 6:45 maar zo na een kilometer of 4 begon ik me GOED te voelen en toen ik afklokte na 20km bleek dat het gemiddelde over de hele afstand op 6:24min/km lag!!!

Het speelt volgens mij geen rol dat het een fractie sneller was dan in het schema stond, maar voor mijn zelfvertrouwen speelt het een ENORME rol dat het toch ongeveer tegen 6:30 ging. Dit betekent voor mij dat ik weer wél durf te dromen van 4u15.

Waar ik vorig jaar meer kilometers maakte, waren mijn lange duurlopen toen eerder tegen 7min/km. Vorig jaar had ik ook veel meer last van pijn in mijn benen; mijn knieën vooral. Nu voel ik NIKS aan mijn knieën. Ok, ik heb echt wel minder kilometers gelopen, maar ik heb daardoor wel het gevoel dat mijn lichaam veel minder afgezien heeft en in betere vorm gaat zijn voor de marathon.

Er zijn 2 dingen waar ik de laatste weken tijdens lange trainingen last van had:

1) mijn onderrug. Daar schreef ik vorige week al over; en ook nu deed die tegen het einde pijn. Toen ik stopte met lopen zat mijn heup weer vast; wat een paar uur duurt en dan weer over gaat als ik genoeg bewogen heb. Dit is echter een soort pijn waarvan ik weet dat het niet pijn doet omdat er iets grondig mis is; gewoon een soort vermoeidheidspijn. Dit is dus een pijn waar ik kan doorheen bijten als ik hem voel (en ik ben er 100% zeker van dat ik hem zondag ga voelen - dus dat wordt bijten).

2) mijn linkerscheenbeen is wat gevoelig. Eens ik opgewarmd ben (na een 5tal kilometer) voel ik er meestal niets meer aan, maar in het begin trekt het, en als ik er tegen stoot ofzo, doet het écht pijn. Als ik er wat op duw, voel ik ook dat het veel gevoeliger is dan aan de andere kant. Twee weken geleden kocht ik dan ook compression sleeves van het merk Herzog.

Van de site: "De werking van de kousen is er op gebaseerd dat de kuit 'compact' wordt gehouden. Bij de landing van de voet op een harde ondergrond, bij hardlopen of na het zetten van een blok bij volleybal, zal er veel minder laterale (zijdelinkse) beweging plaatsvinden van de kuitmusculatuur. Als gevolg hiervan is er ook minder sprake van trekspanning van deze relatief zware spier aan scheenbeenvlies en achillespees."

Nu ben ik er nog niet 100% van overtuigd. Het is waar dat ik minder geen last heb van mijn scheenbeen; in dat opzicht vervult het zijn taak zeer goed. Ik heb in het begin echter een onaangenaam gevoel aan mijn enkels; alsof het toch wat te hard spant ofzo. Na een tijd trekt het wel weg. Ik ben er dus nog niet over uit of ik ze ga dragen tijdens de marathon. Het is een redelijk karwei om ze uit te doen; dus als ik er last van heb; ben ik wel even bezig en dan moet ik ze ook ergens wegsteken met het risico dat ik ze kwijtraak. Langs de andere kant: het is 42km lang beton, dus ik zou wel eens pijn aan mijn scheenbeen kunnen hebben...

What to do, what to do?

15:58 Gepost door Jess in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

11-04-10

Generale repetitie

Vandaag stond de langste duurloop vóór de marathon op mijn schema: <onheilspellend geluidje> 32km!!!

Ondanks mijn smeekbedes voor een loopmaatje om mij te vergezellen, moest ik de klus toch alleen klaren, er waren nu eenmaal veel lopertjes die vandaag een marathon of andere wedstrijd gingen lopen. En hoewel Frank had voorgesteld dat ik mijn duurloop samen met hem in Egypte kon komen lopen ;-) voelde ik er weinig voor Tom Waes achterna te gaan (RESPECT) en koos ik voor -het iets frissere- Haaltert.

Hier werd "de wandeltocht der Denderstreek" gehouden, maar behalve het bordje "DENDER" dat ik zag toen ik nog op de E40 reed, ben ik de Dender wel nergens tegengekomen. Het was hoe dan ook een prachtige tocht, zeer mooie uitzichten, weinig drukke banen, veel tussen de velden, af en toe door een klein stukje bos, ... Echt super! Een redelijk zwaar parcours, door hier en daar wat moeilijke ondergrond (modder, kasseien, ...) en vooral door het feit dat het er toch wel redelijk heuvelachtig is.

Het verging me wel een stuk moeilijker dan vorige week met Carmen erbij. Niet alleen door het feit dat ik alleen was, maar ik kreeg ook na een 18tal kilometer een klein dipje, had te weinig gegeten en te weinig bij voor onderweg. De cola op kilometer 20 hielp wel, maar ik kreeg nadien wel wat steken in mijn zij, waarschijnlijk te snel op gedronken. De laatste 5km begon ik me echter terug sterk te voelen, en begon ik weer wat te versnellen, dus eigenlijk ben ik redelijk sterk gefinisht, met een tempo van 6:12min/km in de laatste kilometer en een gemiddelde van 6:54min/km over de hele afstand.

Mijn benen voelden eigenlijk nog goed, had weer meer last van mijn onderrug dan van mijn benen zelf. Deze keer had ik ook wat last van mijn heup, wat ik vroeger heel vaak had en wat eigenlijk was overgegaan sinds ik begon te lopen. Het lijkt dan alsof er in mijn rechterheup een zenuw gekneld zit waardoor ik mijn been moeilijk kan opheffen. Gelukkig voelde ik het pas toen ik begon te wandelen, tijdens het lopen zelf had ik er minder last van, gewoon pijn in mijn onderrug.

Nog een kilometer uitgewandeld tot aan mijn auto en toen rammelde ik echt van de honger, had echt iets moeten meenemen voor nadien, want eigenlijk heb ik niet geluncht en ondertussen was het al bijna drie uur. Onderweg naar huis bij een naftstation een "mongolenboterhammeke" gekocht, nog nooit heeft me dat zo hard gesmaakt!!! (zie http://www.youtube.com/watch?v=3yFyGI3Oy0I voor wie de aflevering van Neveneffecten over de mongolenboterhammekes niet gezien heeft ;-))

En zo zit mijn zwaarste training voor de marathon erop, de komende twee weken wordt er niet heel veel meer gelopen, redelijk korte trainingen, gewoon om soepel te blijven, en nog wat spinnen... Het aftellen kan nu dus echt beginnen! WHAAAAAAAAAAA

 

toerke100411

16:48 Gepost door Jess in Algemeen | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

05-04-10

Blind-loop-date

Gek hoe 30km lopen zoveel makkelijker gaat als je het niet alleen moet doen!

Via Wendy's blog (die vandaag schitterend gelopen heeft op de marathon in Utrecht!!!) kwam ik in contact met Carmen. Zij gaat ook de marathon van Antwerpen lopen en loopt zowat aan het zelfde tempo als ik. Of we samen onze dertiger ging lopen, vroeg ik haar. Zij had al een Aktivia tocht op het oog in Hoboken, waar ook 30km kon gewandeld/gelopen worden. Dus reed ik gisterenmorgen naar Hoboken, waar ik eerst mijn oma tegenkwam, die 16km ging wandelen :-) en toen Carmen vond.

Even rap inschrijven en weg waren wij. Zij kende de buurt omdat ze er opgroeide, voor mij was het onbekend terrein. Dat we elkaar nog nooit gesproken hadden stond niet in de weg van het feit dat we 30km lang aan één stuk getaterd hebben. De kilometers vlogen echt voorbij, 20km vooral op harde ondergrond, en dan een 10tal kilometer bestaande uit geploeter door modder en friendly encounters met een soort bizarre, wollige koeien.

Na 3u en bijna 23min zat het erop, waarmee we dus tegen gemiddeld 6:45min/km (8,9km/u) gelopen hebben. Het was heel gezellig en ik kan er maar niet van over hoe gemakkelijk het gegaan is. Mijn eerste dertiger vorig jaar liep ik in Zuid-Frankrijk en hoewel de temperatuur daar uiteraard niet in mijn voordeel speelde, ging het toen ook gewoon een pak stroever omdat ik er alleen voor stond. Doordat we nu samen liepen, ging het echt veel vlotter! Ik heb in het algemeen het gevoel dat ik er dit jaar minder goed voor sta als vorig jaar, maar als ik zie hoe makkelijk ik gisteren gelopen heb, denk ik dat het best gaat meevallen, binnen drie weken!

Oproepje: wie wil er volgende week zondag mee 32km lopen? (tempo ongeveer 6:45) Maakt mij niet uit waar, maar ik wil niet alleen lopen :-)

En dan hier nog even de route:

toerke100404

 

17:53 Gepost door Jess in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |