01-05-10

Over uitdagingen aangaan en angsten overwinnen

Als kind kon ik niet fietsen. We gingen met heel de klas naar de "verkeerstuin" om de verkeersregels te leren en iedereen moest zijn fiets meenemen. Ik had er geen. We woonden in centrum Antwerpen en mijn vader was als de dood dat mij al fietsend iets zou overkomen, dus ik kreeg geen fiets, punt. Hoewel ik zijn bezorgdheid nu ergens wel begrijp, was ik daar toen erg kwaad over.

Ik leerde stiekem fietsen toen ik een jaar of 13 was, toen ik met mijn grootouders en nicht op vakantie was in Hongarije. Ik stond duizend angsten uit in het begin, uit schrik om te vallen; het voelde ook allemaal zo onnatuurlijk. Sindsdien fietste ik occasioneel samen met mijn oma tochtjes op Linkeroever, en hoewel ik me toen nooit 100% gerust voelde op die fiets, genoot ik daar wel van.

Daarna fietste ik jaren niet meer en begon ik pas terug te fietsen toen ik 21 was en in Mechelen ging wonen. Waar je niet achter elke hoek een tram hebt om op je bestemming te geraken. Uit pure noodzaak dus. Na een tijdje voelde ik me redelijk zeker op die fiets en was ik mijn angsten van vroeger eigenlijk al min of meer vergeten. Ik ging zelfs af en toe een toertje fietsen ter ontspanning, op zo'n oude bomma-fiets.


Ik kocht vorig jaar een Trek 1.9 WSD, omdat ik fietsen toen echt wel leuk vond en naast het lopen ook fietstochtjes wilde gaan maken.

decoration

Ik had er totaal niet bij stilgestaan dat dit helemaal anders ging zijn dan fietsen op een gewone fiets. Toen ik er in de lente begon mee te fietsen, beviel het mij niet. Helemaal niet! Ik had pijn in mijn handen, tussen mijn schouderbladen, aan mijn kont... Ik voelde mij ontzettend onzeker door die klikpedalen; en moest altijd stoppen als ik wilde drinken omdat ik het stuur niet durfde loslaten. Ik was echt een wussy op die fiets...

Toen ik op een keer aan een kruispunt niet tijdig uit mijn kliks was geraakt en mijn pols en nek bezeerd had, zag ik helemaal de lol van dat fietsen niet meer in. Ik stelde het fietsen steeds maar uit en had ergens wel spijt dat ik geen ander model had gekocht dan een koersfiets; eentje waar ik mij wél goed op voelde. Het afgelopen jaar kwam mijn koersfiets dus nagenoeg nooit uit de kelder.

Waarom ik me dan toch inschreef om de Mont Ventoux te gaan beklimmen met Sporta?

Noem het een stevige portie zelfkennis. Ik wist dat ik een serieuze uitdaging nodig had, anders ging het er nooit van komen. Ik ben van nature nogal koppig; mijn cardioloog zei ooit ook dat "er met mijn hoge hartslag op zich niets mis was, maar dat ik wel nooit een loper zou worden." HA!Zoiets moeten ze tegen mij dus niet zeggen, en ik geloof dat het mij gelukt is, het tegendeel te bewijzen? :-)

Dus voilà, ik vond een paar maanden geleden dat het maar eens tijd werd dat ik die angsten onder ogen zag. Zoveel mensen doen het, genieten daarvan... ik moet dat ook kunnen, ik wil daar ook van kunnen genieten!

Dat ik deze week in mijn schema 2 korte fietstrainingen terugvond (eentje van een half uur, en eentje van een uur) maakt dat ik een nieuwe start heb gemaakt op fietsgebied.

Donderdag fietste ik 14,55km op 33:43 (25,9km/u). Mijn kont deed tegen het einde zeer, maar voor de rest ging het goed, en had ik vreemd genoeg niet veel last van angst om te vallen.

Vandaag fietste ik 24,57km op 58:24 (25,2km/u) en deed mijn kont al van in het begin zeer, maar verder voelde het goed en drinken op de fiets is opeens ook geen probleem meer. "Niet puppen" (op zijn Katriens ;-)) dacht ik "gewoon drinken, iedereen kan dat, jij ook!!!" En voilà, de eerste paar keren ging het nog aarzelend, tegen het einde moest ik er al niet meer over nadenken. Frappant hoe angst zoooo tussen je oren kan zitten!

Binnen 7 weken zal ik de Mont Ventoux opfietsen. Wedden? :-)

12:51 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

Mooie uitdaging Maar wellicht niet te onderschatten hoor , ben benieuwd of je die kan bedwingen !!! Veel succes met de trainingen !!!! Met welke gem. hartslag liep je je marathon ?

Gepost door: roadrunnerke | 01-05-10

Reageren op dit commentaar

Ik wed niet met jou want ik ben ervan overtuigd dat het je gaat lukken!!

Gepost door: Wendy | 01-05-10

Reageren op dit commentaar

Pijn en angst zijn emoties en emoties kun je uitschakelen. Dus!!

Gepost door: Tiny | 01-05-10

Reageren op dit commentaar

Gij gaat dat goed doen!!! ;-)

Gepost door: Carmen | 01-05-10

Reageren op dit commentaar

mooi daar droom ik ook al lang van van zo een mooie fiets succes er mee

Gepost door: gerry | 01-05-10

Reageren op dit commentaar

Net wat ik vandaag schreef: het zit allemaal in het koppeke. Ben blij te horen dat jij ook koppig kan zijn. Ik krijg dat ook regelmatig te horen :-) Zelfkennis is het begin van wijsheid, hé.

Gepost door: Sandy | 01-05-10

Reageren op dit commentaar

knap tempo fiets jij zeg! En die angst...die heb ik ook wel hoor, zeker na mijn zware val vorig jaar. Maar toch kijk ik er ook al weer naar uit om deze zomer weer op m'n Trek te kruipen, 'k mis hem wel momenteel ;-)
Heel veel succes op de Ventoux! Ge gaat dat daar goed doen!!

Gepost door: Ruthje | 02-05-10

Reageren op dit commentaar

TOF Weer een nieuwe uitdaging.

Gepost door: steven | 02-05-10

Reageren op dit commentaar

Ik kan je verzekeren dat de Ventoux een hoge berg is;-)
Als je dat op het gemak aanpakt zal het wel lukken...

Gepost door: Spencerwoman | 03-05-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.