31-05-10

De 20KM van Brussel 2010!

"Na 'al' jouw marathons gaat 20km toch niks zijn?!" hoorde ik de laatste dagen wel een paar keer. Maar in een marathon loop je wel veel meer op je gemak; hier is het echt wel doorlopen, en ik vreesde dat ik wel snelheid was kwijtgeraakt door die lange afstanden. Ik stond dus redelijk onzeker aan de start (ben ik dat niet altijd? :-))

Ik had ook (net als Julie ;-)) helemaal geen goesting om te lopen. Het weer was echt een spelbreker, in het startvak werden we nog eens getrakteerd op een goeie bui en zeer koude windvlagen. Gelukkig kon ik dankzij een extra nummer van Wim in hetzelfde startvak staan als mijn schatje, moest ik toch geen half uur alleen staan koulijden. Thanks Wim! De moment dat de meute in beweging kwam; was de goesting er gelukkig wel!

Drie doelen had ik in mijn hoofd:

A) sneller dan vorig jaar: dat dit ging lukken daar was ik wel van overtuigd, of er zou echt iets moeten misgaan onderweg
B) 1u55: iets zei me dat ik dit wel kon, maar dan moest alles wel meezitten
C) 1u50: volgens Mario kon dit, maar ikzelf zag me dat no way doen

Omdat Mario meestal gelijk heeft ;-) besloot ik toch maar te starten rond de 5:30 in de hoop dat ik dit ging kunnen volhouden tot de finish, dan zou de 1u50 binnen zijn. Van in het begin kon ik mijn tempo lopen, ik heb nooit moeten inhouden omdat het te druk was, en het zigzaggen om mensen voorbij te geraken bleef héél beperkt. De eerste kilometers gaan bergaf en dan gaat het allemaal héél vlotjes. Omdat de eerste 3km voor mij altijd wat stroef gaan, was ik wel blij dat het bergaf ging, zo geraakte ik vlot opgewarmd.

Toen kwamen de tunnels in zicht. De eerste vond ik het zwaarste, hij duurde lang en het was er echt benauwd. Het is ook moeilijk om te weten of je daar je tempo wel loopt, maar bij het buitenkomen had de Garmin gauw terug ontvangst en leek het er nog altijd goed uit te zien. Tunnel 2 en 3 waren vlug voorbij, gelukkig!

Daarna gleden de kilometers zo ongeveer vanzelf onder mijn voeten weg. Ik voelde dat ik wel stevig doorliep, ook op het stuk vals plat in het bos, maar om te zeggen dat ik echt héél diep ging, nee. Ik kwam onderweg Steven ook nog tegen, die nog maar 2min langer had gedaan over de 6km die we er al op hadden zitten; way to go! Even kort babbelen en dan weer door!

De matten van 10km liep ik over na net geen 55min, dus op dat moment wist ik dat 1u50 wél mogelijk was, maar ik had wel schrik voor de Tervurenlaan, en vreesde daar enorm veel tijd te verliezen.

Intussen ergerde ik me aan de plakaatjes die SPA had uitgedeeld aan de supporters, waar zij iets konden opschrijven voor hun held van de dag. "Go Daddy" en "Mama is de beste" stond er op, maar ik dacht van ver telkens dat die bordjes betekenden dat er bijna drinken ging zijn. Smerig hoor :-)

Ook smerig dat er op 13km wel Isostar stond, maar geen water. Ik had intussen zoooo'n dorst en hoewel ik weet dat je nooit onderweg iets mag drinken/eten dat je niet hebt getest tijdens een training, heb ik het toch maar aangenomen en een paar slokken genomen. Je weet natuurlijk nooit hoe je maag daarop gaat reageren, maar gelukkig heb ik er geen last van gehad!

Inmiddels zat ik met joekels van blaren op mijn voetzolen, en telkens mijn voet neerkwam voelde ik de blaar groter en groter worden, maar ik ging toch geen blaren mij laten stoppen hoor!!

2km met een plakmond (van die Isostar) later stond er dan gelukkig weer wel water, en nam ik dan ook mijn rode squeezy om nog een boostje te krijgen voor die laatste 5km. Intussen was ik nog steeds op schema voor 1u50 maar ik was nog altijd als de dood voor die Tervurenlaan.

En toen was ze daar! Ik werd iets trager, 5:50 ipv 5:30 maar de kilometers voordien waren telkens ietsje sneller dan 5:30 dus ik wist dat ik nog wel wat reserve had. En even snel als de Tervurenlaan gekomen was (want echt, die kilometers VLOGEN voorbij) was ze alweer gedaan!? In mijn verbeelding was die veel langer en veel steiler! Opeens was ik boven en zag ik de bogen al in de verte!

Ik dacht: "aha de finish!" en ik begon te versnellen! Alleen was ik inmiddels het aantal kilometers uit het oog verloren en bleek dat ik eigenlijk nog 2km moest doen ipv 1! Maar foert, ik was gelanceerd en ik bolde gewoon door!! Mij konden ze niet meer stoppen! Het bordje van 19km kwam toen er 1:45 op mijn Garmin stond. Ik wist dus dat ik die laatste kilometer moest lopen tegen 12km/u om toch die 1u50 te halen! De laatste kilometer ging dan ook tegen 5:06. Na 1:50:16 vloog ik dan ook over de finish! DONE!!!

Ongelooflijk! Ik heb 10 minuten sneller gelopen dan vorig jaar!! Wat ik maar stiekem een beetje durfde te dromen is weer uitgekomen en ik ga toch eens aan mezelf moeten toegeven dat de tijd waarin ik eerder aan de trage kant was, nu echt voorbij is!

08:41 Gepost door Jess in Algemeen | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

24-05-10

Zalig Zonnig Weekend!

Wat een hééééérlijke dagen heb ik achter de rug!!!

Zaterdag een dag met véél klanten in ons winkeltje en daarna met schatje een restaurantje in downtown Hombeek gaan uittesten. --> 't Archief = goedgekeurd! en vooral hun witte huiswijn mmmmm

Zondag rond de middag in La Roche En Ardenne toegekomen waar we een tochtje van 85km gingen rijden. Eerst wel een dikke merde om parkeerplaats te vinden, WAT een toeristische bedoening! Maar uiteindelijk toch ons autootje kwijtgeraakt, de fietsen vertrekkensklaar gemaakt en nog vlug wat bokes gegeten.

Het ging al meteen serieus bergop, kwestie van ons direct goed op te kunnen warmen:

helling100523

 

Tegen mijn verwachting in kon ik erg goed mee met Bert, hoewel hij toch al heel wat meer fietskilometers (vooral klimkilometers) in de benen heeft. Volgens mij heb ik dit te danken aan de marathons en de spinninglesjes. In ieder geval heb ik hem heel de tijd goed kunnen volgen, en heeft hij zich toch geen moment ingehouden.

Het was een behoorlijk zwaar parcours door het klimmen en de warmte, maar het was wel super plezant! Af en toe waren er wel mooie uitzichten, maar het was er minder weids dan we verwacht hadden; meestal zaten we langs weerskanten ingesloten door hoge bomen (wat de temperatuur ook weer wat draaglijker maakte).

Voor het eerst in mijn leven heb ik ook eens deftig kunnen afdalen met mijn koersfietsje. Ik had verwacht dat ik daar misschien nog wat schrik van ging hebben; maar eens ik doorhad hoe ik kon gaan liggen met mijn handen laag in die beugels was ik echt vertrokken. Heerlijk vond ik het om naar beneden te zoeven, ik haalde op een gegeven moment 54km/u! Dit smaakt naar meer!!!

 

 

toerke100523

Major LOLZ @ "Bertogne" :-)

Tegen het einde had ik het eerlijk gezegd wel gehad, ik was hongerig, ons drinken was bijna op en ik wist volgens mij ook wel van de warmte. En ook het zadel begon meer en meer pijn te doen ;-) Gelukkig volgde er nog een super mooie en relaxe afdaling naar La Roche, de laatste 5km ging nagenoeg helemaal bergaf, al liggend tegen gemiddeld 35km/u; niet trappen, gewoon cruisen. Echt goddelijk.

In totaal deden we 3u en 50min over de bijna 85km; een gemiddelde snelheid van 22km/u dus. Geen topsnelheid maar de klimmetjes waren natuurlijk ook wel behoorlijk pittig en dan viel de snelheid terug naar 12km/u. Ik vond het vooral erg leuk dat we dit samen konden doen; zonder dat ik té hard moest zwoegen en Bert zich moest inhouden, wat wél het geval is als we samen lopen (wat daardoor dus zelden gebeurt). IDEAAL!

 

Vandaag was het dan weer terug de beurt aan mijn loopschoentjes, welke ik boven haalde om in Kortrijk te gaan lopen met Odile. Ze had graag 34minuten gelopen over de 5km, wat neerkomt op een gemiddeld tempo van 6:48min/km. Ik was er zeker van dat ze sneller kon en probeerde haar tempo rond de 6:30 te houden. Het was verschrikkelijk heet en dan hadden die van Marie Jo - via wie we waren ingeschreven - er niet beter op gevonden om ons een ZWART nauwaansluitend T-shirt met korte mouwen en een hoge halssluiting te geven. Smart thinking, guys!!! Ik had gelukkig een Nike sport-BH aan dat nog best als topje kon doorgaan en na 300m ofzo was mijn zwart T-shirt al uit. AAAAH dat was beter :-) Odile hoorde nog een mannelijke toeschouwer zeggen "ha da begint hier al goe" ;-) maar daar trok ik mij niks van aan, mij nie gezien dat ik met zo'n temperaturen in een zwart shirt ga lopen zenne :-)

Onderweg speelde ik verder voor pompier door Odile's brandende kuiten en bovenbenen af en toe te blussen met een flesje water :-) Ze wilde soms wandelen, maar dat mocht ze van mij toch niet hoor :-) Sorry girl ;-) Het beul-zijn ging me wel goed af geloof ik en ik denk dat Odile mij een paar keer verwenst heeft :p

Uiteindelijk bleek dat het parcours maar ongeveer 4,5km was ipv 5 en ineens was de finish er al. We waren binnen op 29:16 waardoor haar gemiddelde tempo zelfs 6:23min/km was. GREAT JOB GIRL!! SOOOO PROUD OF YOU!!!!!!!

20:29 Gepost door Jess in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

21-05-10

Na de marathon...

Na de marathon op zaterdag, heb ik een paar dagen gerust. De stijfheid was op dag 2 het ergst, maar in vergelijking met Antwerpen was het peanuts. En na Antwerpen was ik al niet heel erg stijf. Mijn beentjes hebben deze 3de marathon dus enorm goed verteerd, waarschijnlijk ook dankzij het feit dat ik niet doorgelopen heb.

Woensdag ben ik gaan spinnen, en vandaag een 10km gaan loslopen. Dit weekend staan er zowel een looptraining; als een fietstraining op mijn schema, maar omdat liefje en ik 2 jaar samen zijn (ja ja, tweeeee jaar :-)); willen we dat vieren met een fietstochtje in de Ardennen, dus combineer ik mijn twee trainingen tot één lange fietstraining.

Maandag ga ik een vriendin (Odile voor diegenen die haar vorig jaar in Gent al ontmoet hebben) hazen op de 5K in Kortrijk. Ze doelt op ongeveer 34minuten, volgens mij gaat dat dik in de sjakosj zijn!

En dan de rest van de week nog wat korte trainingen, ommmm zondag de 20km van Brussel te lopen!!!

Mijn tijd vorig jaar was net geen 2u. Om 1u55 te halen zou ik een tempo van 5:45min/km moeten volhouden. Iets in mij zegt dat het nog sneller kan, maar ik wil me ook niet van in het begin al opbranden, de Tervurenlaan zit er nog in op het einde hé... Advies?

 

16:22 Gepost door Jess in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-05-10

Luxemburg Marathon

Wauw... wauwwauwwauw!!!

Luxemburg marathon is EPIC! Echt niet normaal :-)

Het parcours was super mooi, zeker met al die parkjes, mooie gebouwen langs de kant, prachtige uitzichten af en toe... Langs het parcours stonden mega veel supporters die constant aan het roepen en klappen waren. Iedereen riep mijn naam, kindjes staken heel de tijd hun hand uit (of zo'n opblaasbare ING leeuwenpoot) om erop te klappen als je er voorbij liep... Ik zag oudjes in een rolstoel voor de deur van hun huis met houten lepels op potten en pannen slaan, uit alle ramen van appartementsgebouwen hingen mensen te roepen, ... Onbeschrijflijk hoeveel sfeer hier was. Ik dacht dat Eindhoven sfeervol was, maar Luxemburg heeft dit nog 10 keer beter gedaan. Geweldig!

Het parcours was op zich best zwaar, veel bergop, maar in feite heb ik dat niet echt zo ervaren. Ik liep de hele tijd tegen 6:30 ongeveer, wat maakte dat ik die hellingen heel vlot kon nemen. Tot km 38 liep ik nog steeds goed, met een gemiddeld tempo van 6:30. Mijn benen zaten best nog goed, en ik had tot dan heel de tijd ENORM genoten!

Helaas heeft mijn buikje het minder goed verteerd. Na 38km kreeg ik opeens een enorme kramp in mijn buik, waardoor ik even moest wandelen. Ik denk dat het een combinatie is geweest van het late uur - om 18u starten is moeilijk, want je slaat je avondmaal gewoon helemaal over - en ik vrees ook te veel water en te weinig "vast" voedsel. Ik nam onderweg wel gelletjes, maar ik had al na 20km echt honger omdat mijn maag te leeg was.

Ik had wel nog boterhammen met confituur en banaan gegeten een paar uur voor de start, maar ik denk dat het toch té lang geleden was. Onderweg lagen er ook bananen en repen aan de verfrissingsposten, maar ik ben niet gewend van deze dingen al lopend te eten, dus heb ik deze maar niet genomen; uit schrik dat ik er last van zou hebben. Misschien had ik dat beter wel gedaan, maar voor het zelfde geld was het dan nog erger geweest. Na 38km heb ik dus gewoon gewandeld, op zoek naar een wc, die langs heel het parcours voortdurend aanwezig waren, maar na 38km dus een hele tijd niet meer. Na 41km stond er eentje, en hoewel de finish nabij was, was ik toch blij dat die er stond :-)

Ondertussen was mijn schatje me ook tegemoet gekomen. Hij heeft de halve marathon gelopen als test voor de 20km van Brussel binnen 2 weken. Hij heeft dus niet doorgelopen, was binnen op 1u50. Mooie test voor Brussel! Hij is meegewandeld tot 500m voor de finish, toen heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt, mijn buikkrampen kei hard genegeerd en ben ik toch over de finish GELOPEN.

Mijn netto-tijd is nét geen 5u :-) Moest ik zijn kunnen blijven lopen was het ongeveer 4u30 geweest. Het was dus wel een beetje een anti-climax, maar ik heb tot 38km toch ONTZETTEND GENOTEN van alles, en daar was het mij uiteindelijk toch om te doen. Ik ben dus een ietsie-pietsie teleurgesteld dat mijn buik moeilijk deed, maar toch héél blij dat ik deze marathon gelopen heb. Het was ZALIG en ook ik heb een goede training voor Brussel gehad!!!

Ik heb onderweg nog gefilmd en foto's gemaakt, ga proberen het allemaal te monteren, jullie hebben dus nog een filmpje tegoed :-)

Nog even een heeeeeeeeeeeele dikke proficiat voor ons Eva, die gisteren het beste van zichzelf gegeven heeft tijdens haar allereerste halve marathon.

YOU DID IT GIRL!!!

12:55 Gepost door Jess in Algemeen | Permalink | Commentaren (18) |  Facebook |

13-05-10

Jess en de (halve) marathon van Luxemburg

Half maart schreef ik in een blogje genaamd "springtime mojo" over het weerkeren van mijn mojo, die ervoor zorgde dat ik de voorjaarswedstrijden helemaal zag zitten.

Ik schreef toen o.a. op de planning:

  • 15 mei: Halve marathon van Luxemburg (hoewel een hele ook wel aanlokkelijk klinkt, maar niet echt te doen vrees ik :-)). Doel: 2u10

In de reacties werd er voor te lachen gezegd dat ik ook gewoon de hele marathon kon doen... En eigenlijk vond ik dat zoooo'n tof idee... Ik had namelijk gelezen in Julie haar blogje dat je dan aankomt in den donker (omdat je pas om 18u vertrekt) en dat er dan allemaal kaarsjes langs het parcours staan enzo... En in feite had ik ook gewoon echt veel goesting om nog een marathon te doen, zonder die maandenlange voorbereiding, want die had ik dan toch al in de benen...

Wat heen en weer mailen met Mario volgde...

Overmorgen loop ik de marathon van Luxemburg!!!

Ik ga niet doorlopen, ga hem lopen voor de fun, voor de sfeer, om te genieten. Parcoursverkenning voor een volgende keer, wie weet!

 

Marathon 3 here I come!!!!

12:17 Gepost door Jess in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

10-05-10

Dwars door Brugge 2010

Ik zal heel eerlijk zijn: ik was onzeker over Dwars Door Brugge.

Ik had het gevoel dat ik wel veel uithouding had kunnen opbouwen dankzij de marathontraining, maar dat mijn snelheid daar toch onder te lijden zou hebben gehad. Zeker omdat mijn schema de eerste maanden van 2010 op snelheid focuste, en pas vanaf half maart overschakelde op de "echte" marathon training. Terwijl ik dat eerste deel eigenlijk maar half-half heb gedaan en pas in gang ben geschoten toen het in maart 5 voor 12 was en ik wist dat dringend kilometers moest gaan sprokkelen, ofdat ik anders de marathon niet haalde.

Ik stond dus met een hoop twijfels aan de start. Als uitgangspunt nam ik de tijd van vorig jaar min drie minuutjes, om dan te hopen dat ik zou binnekomen op 1u18. Maar dit was echt hopen, want zelf geloofde ik er niet echt in.

Zelfs tijdens de wedstrijd zelf bleef ik twijfelen. Elke kilometer ging zo wel wat sneller dan het tempo dat ik eerst in mijn hoofd had. Ik keek niet vaak naar mijn Garmin, liep eerder op het tempo "wat mij 15km vol te houden leek". Maar ik had het gevoel dat ik te snel liep, dat ik het no way ging kunnen volhouden. Ik vreesde dat ik van in het begin te diep gegaan was, dat ik ging verzuren en enorm ging terugvallen. Maar ik bleef ploeteren en doorbijten.

Eigenlijk zag ik enorm af, waardoor ik te weinig op mijn Garmin keek en ik bordjes 6 tem 10 miste. Ik had precies een soort tunnelvisie, want ik zag NIKS van Brugge en NIKS van de supporters. Ik keek maar ongeveer 2 meter vóór mij naar alle mensen die ik moest ontwijken en voorbijsteken, want eigenlijk heb ik van in het begin heel de tijd lopen inhalen. Zeer frustrerend, want je verspilt daar enorm veel energie aan. (note to self: volgend jaar vroeger in het startvak gaan staan zodat je verder vooraan kan starten!)

Ik zag het bordje van kilometer 11 eigenlijk alleen maar omdat iemand aan mij vroeg hoe ver het nog was. Groot was dus mijn verbazing toen ik op dat moment op mijn Garmin ongeveer 56min zag staan. Ik wist dat ik gemiddeld dus maar IETS trager was 12km/u! Ik kreeg daardoor even vleugeltjes en mijn volgende kilometer ging echt wat te snel. Tussen km 12 en 13 viel ik even wat terug, maar op 13 rook ik de finish en begon ik nog te versnellen. Ik kreeg nog even een flesje water van iemand met wie ik van in het begin ongeveer heel de tijd haasje-over had gespeeld, dat ik even over mijn kop uitkapte. Thanks, stranger :-) Tussen kilometer 13 en 14 liep ik ongeveer 4:50 en de laatste honderden meters gingen tegen ongeveer 4:35!

Ik finishte na 1:13:31 en was SUPER SUPER SUPER blij, dit had ik NOOIT verwacht!!! Mijn schatje liep ook, ondanks een knie-blessure die maar de laatste tijd stilaan begint opgelost te geraken, en dus zonder al te veel training was hij na 1u binnen, mijne Snelle Eddy :-)

Wat ik dus nooit voor mogelijk achtte: ik liep 14.5km gemiddeld tegen 5:04 min/km. Ik geloof dus dat die 10km op 50min haalbaar wordt; en dat vind ik toch wel heel erg straf eigenlijk, omdat ik vorig jaar tijdens die 5km in Geel tegen 5min/km echt ben doodgegaan. Wat een jaar (en twee keer marathontraining?) toch kan doen!

Ik had heel graag in Geel opnieuw mijn 5km tijd verbeterd, maar helaas is het daar dit jaar maar 4.5km; dus zal het daar de 10km worden die onder handen wordt genomen. Ik ga mijn verwachtingen daar dus ook wat scherper stellen: 50min graag!!!

Mario moet geen schrik hebben dat ik mijn loopschoenen permanent ga inruilen voor mijn Trekkie, tzal een driehoeksverhouding worden :-)

Edit @Leen: neenee, de afstand was 14,5km, ik liep niet gemiddeld 14,5km/u :-)

16:32 Gepost door Jess in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

08-05-10

Dubbele boeking

Agenda's... Tegenwoordig staan ze O-VER-VOL en dan kan er al eens een dubbele boeking optreden. Zoals wanneer het event van Bert zijn werk (waarvan hij mee in het comité zit), samenvalt met onze trip naar de Mont Ventoux...

Na wat kijken in de agenda voor deze zomer zijn we tot de oplossing gekomen: we gaan deze zomer met ons tweetjes cols bedwingen; mogelijk worden het cols in de Vogezen ipv dé Mont Ventoux; wegens tijdgebrek (het is wel ver rijden...) maar cols zullen er bedwongen worden!

Ergens vind ik het wel jammer; want ik keek er naar uit. Maar langs de andere kant: zoals ik al schreef was de voornaamste reden dat ik me hiervoor ingeschreven had: maken dat ik die fiets opkroop en mijn angsten overwon. En dat is gelukt! Donderdag fietste ik nog 50km en ik vond het zaaaalig!

Wij zullen dus de komende maanden regelmatig de Ardennen intrekken en hier of daar ook eens naar de Vogezen trekken. Mijn aftellertje naar 19 juni zal even opgeborgen worden. Die Mont Ventoux; die gaat toch nergens heen!

09:38 Gepost door Jess in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

04-05-10

When did THAT happen?

Mijn lange intervallen voor de marathon lagen tussen 5:45 en 6min/km; en omdat ik nogal een streverke ben (zelfkennis ;-)) deed ik ze meestal eerder tegen 5:45 dan tegen 6min/km. Die intervallen waren in het begin dan 1 à 2km lang; de laatste weken waren ze 4km lang. En AFZIEN dat dat was!

Als ik dan eens mocht loslopen was ik super content: cruisen tegen 6:30min/km; dat voelde zalig: nét iets sneller dan het tempo van mijn duurlopen (6:45), juist voldoende pittigheid om de endorfinen te laten gieren, maar niet zodanig rap dat mijn tong op de grond hing en ik er over struikelde.

Vandaag stond er in het schema: "10km loslopen met na elke km 2 x 20/40" (=20sec vlammen, 40sec wandelen)

Zonder al te veel naar de Garmin te kijken (want dat betekent loslopen ook) begon ik eraan. 's Morgens vroeg meteen na het opstaan, want ik had geen tijd om eerst nog te ontbijten en dat eventjes te laten zakken. Groot was dus mijn verbazing toen ik merkte dat die kilometertjes "loslopen" sneller dan 6min/km gingen!

Even dacht ik: "oei, ik ga te snel; ik hoor trager te lopen". Maar de essentie van loslopen is volgens mij dat het een goed tempo moet zijn dat je op gevoel loopt, toch? En mijn gevoel zei me dat ongeveer 5:45min/km prima was. Dus heb ik mijn gevoel gevolgd en bleven de kilometers rond dat tempo gaan; de laatste zelfs tegen 5:30!

Dus ... wanneer is dit tempo, dat vóór de marathon nog betekende: "alle hens aan dek mannekes, we gaan moeten doorbijten"; opeens een losloop-tempo geworden? When did THAT happen???

11:34 Gepost door Jess in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

02-05-10

Saucony Hurricane

saucony hurricane

Hoe prachtig zijn mijn nieuwe schoenen?! Hoewel ik nog nooit een loopschoen heb gekozen omwille van zijn uiterlijk (mijn vorige paar Saucony's vond ik echt ronduit MOTTIG), ben ik toch héél blij met eindelijk eens een mooi paar loopschoenen. Zelfs de veters vind ik speciaal :-)

De vorige modellen die ik had, hadden de Progrid demping enkel in het midden; deze heeft het over de hele lengte. Daardoor zijn ze niet heel erg verschillend van mijn vorige, maar wel kwalitatiever. Het is eigenlijk het topmodel van Saucony en kosten normaal 150€ maar dankzij de marathon expo betaalde ik er maar 109€ voor. *Katsjing*!

En content dat ik er mee ben! Ik heb ze een half maatje groter genomen, zoals mijn op één na vorige paar (kan je nog volgen?) want het vorige paar had ik per ongeluk terug een half maatje kleiner, waardoor ik vooral bij lange afstanden druk op mijn tenen voelde. Bij dit paar, zit het dus terug een stukje losser vooraan en dat voelt veel aangenamer. Ik liep er vandaag mijn eerste kilometers na de marathon mee, 12 om precies te zijn. Het ging super!

Mijn hamstrings voelden tegen het einde wat stijver dan anders, maar of dit aan de schoenen lag, kan ik niet echt zeggen? Misschien waren ze nog een beetje stijf van de marathon, of misschien kom het door het fietsen? Te vroeg om daar conclusies uit te trekken in ieder geval. Hoe dan ook liep ik er echt graag mee.

Hier nog even een quote die Paula Abdul een tijdje geleden op haar Twitter postte, en die nog goed past bij mijn vorige postje over het overwinnen van angsten:


Inaction breads doubt & fear. Action breeds confidence & courage. If u want 2 conquer fear, dont sit home & think about it.

Go out & get busy

 

16:15 Gepost door Jess in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

01-05-10

Over uitdagingen aangaan en angsten overwinnen

Als kind kon ik niet fietsen. We gingen met heel de klas naar de "verkeerstuin" om de verkeersregels te leren en iedereen moest zijn fiets meenemen. Ik had er geen. We woonden in centrum Antwerpen en mijn vader was als de dood dat mij al fietsend iets zou overkomen, dus ik kreeg geen fiets, punt. Hoewel ik zijn bezorgdheid nu ergens wel begrijp, was ik daar toen erg kwaad over.

Ik leerde stiekem fietsen toen ik een jaar of 13 was, toen ik met mijn grootouders en nicht op vakantie was in Hongarije. Ik stond duizend angsten uit in het begin, uit schrik om te vallen; het voelde ook allemaal zo onnatuurlijk. Sindsdien fietste ik occasioneel samen met mijn oma tochtjes op Linkeroever, en hoewel ik me toen nooit 100% gerust voelde op die fiets, genoot ik daar wel van.

Daarna fietste ik jaren niet meer en begon ik pas terug te fietsen toen ik 21 was en in Mechelen ging wonen. Waar je niet achter elke hoek een tram hebt om op je bestemming te geraken. Uit pure noodzaak dus. Na een tijdje voelde ik me redelijk zeker op die fiets en was ik mijn angsten van vroeger eigenlijk al min of meer vergeten. Ik ging zelfs af en toe een toertje fietsen ter ontspanning, op zo'n oude bomma-fiets.


Ik kocht vorig jaar een Trek 1.9 WSD, omdat ik fietsen toen echt wel leuk vond en naast het lopen ook fietstochtjes wilde gaan maken.

decoration

Ik had er totaal niet bij stilgestaan dat dit helemaal anders ging zijn dan fietsen op een gewone fiets. Toen ik er in de lente begon mee te fietsen, beviel het mij niet. Helemaal niet! Ik had pijn in mijn handen, tussen mijn schouderbladen, aan mijn kont... Ik voelde mij ontzettend onzeker door die klikpedalen; en moest altijd stoppen als ik wilde drinken omdat ik het stuur niet durfde loslaten. Ik was echt een wussy op die fiets...

Toen ik op een keer aan een kruispunt niet tijdig uit mijn kliks was geraakt en mijn pols en nek bezeerd had, zag ik helemaal de lol van dat fietsen niet meer in. Ik stelde het fietsen steeds maar uit en had ergens wel spijt dat ik geen ander model had gekocht dan een koersfiets; eentje waar ik mij wél goed op voelde. Het afgelopen jaar kwam mijn koersfiets dus nagenoeg nooit uit de kelder.

Waarom ik me dan toch inschreef om de Mont Ventoux te gaan beklimmen met Sporta?

Noem het een stevige portie zelfkennis. Ik wist dat ik een serieuze uitdaging nodig had, anders ging het er nooit van komen. Ik ben van nature nogal koppig; mijn cardioloog zei ooit ook dat "er met mijn hoge hartslag op zich niets mis was, maar dat ik wel nooit een loper zou worden." HA!Zoiets moeten ze tegen mij dus niet zeggen, en ik geloof dat het mij gelukt is, het tegendeel te bewijzen? :-)

Dus voilà, ik vond een paar maanden geleden dat het maar eens tijd werd dat ik die angsten onder ogen zag. Zoveel mensen doen het, genieten daarvan... ik moet dat ook kunnen, ik wil daar ook van kunnen genieten!

Dat ik deze week in mijn schema 2 korte fietstrainingen terugvond (eentje van een half uur, en eentje van een uur) maakt dat ik een nieuwe start heb gemaakt op fietsgebied.

Donderdag fietste ik 14,55km op 33:43 (25,9km/u). Mijn kont deed tegen het einde zeer, maar voor de rest ging het goed, en had ik vreemd genoeg niet veel last van angst om te vallen.

Vandaag fietste ik 24,57km op 58:24 (25,2km/u) en deed mijn kont al van in het begin zeer, maar verder voelde het goed en drinken op de fiets is opeens ook geen probleem meer. "Niet puppen" (op zijn Katriens ;-)) dacht ik "gewoon drinken, iedereen kan dat, jij ook!!!" En voilà, de eerste paar keren ging het nog aarzelend, tegen het einde moest ik er al niet meer over nadenken. Frappant hoe angst zoooo tussen je oren kan zitten!

Binnen 7 weken zal ik de Mont Ventoux opfietsen. Wedden? :-)

12:51 Gepost door Jess in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |