26-07-10

De dag dat ik de camelbak ontdekte...

Kan er iemand mij vertellen waarom ik al anderhalf jaar heb zitten sukkelen met die drankbelt? Die drankbelt waarmee ik ocharme 600ml kan meenemen, wat dus maar nipt volstaat voor een 8tal kilometer voor mij; en dan mag het nog niet te warm zijn; vorige keer was hij al leeg na 3km. Waarom hebben jullie mij nooit wat gezegd? ;-)

Die camelbak gaat mijn leven veranderen, ik zweer het jullie. Geen enkel loopje in dit tropische weer dat ons landje teistert, gaat nog hetzelfde zijn!

Ik had de camelbak (die officiëel geen Camelbak, maar een nepperd van Decathlon is, maar wat mij betreft even goed gerief maar dan betaalbaar, dus ik noem hem gemakshalve camelbak met een kleine c, allrighty? :-)) gevuld met een dikke liter water, terwijl er 2 liter in kan. Maar ik ging maar een 7tal kilometer doen, en het is vandaag redelijk normaal weer, dus laten we wel wezen: zelfs ik drink geen 2 liter op 7 kilometer. Ik trok de zak nog eerst vacuüm; om klutsen en klotsen te vermijden en nadat ik had uitgevogeld hoe ik water uit dat slangetje kon krijgen, vertrok ik.

Met de auto, want de dag dat ik de camelbak ontdekte zal vanaf nu in mijn geheugen gegrift staan als de dag dat ik ook het domein van Hofstade ontdekte. Wanhopig op zoek naar spannender hardloopterrein dan op en af langs de Zenne, en vooral: schaduwrijk hardloopterrein, besloot ik Hofstade eens aan een strenge Jess-test te onderwerpen.

Dat ik ongepland 10 kilometer liep (op 1u en 1min) ipv de voorziene 7 kilometer is het bewijs dat zowel de camelbak als het domein van Hofstade mijn test glansrijk doorstaan hebben!

1) De camelbak schudde niet, zorgde niet voor irritatie, en plakte niet op mijn rug. Hij bevat allerlei handige zakjes e.d. waardoor ik niet alleen constant lekker fris water ter beschikking had (vereiste numero uno van het kleinood), maar ik ook met gemak mijn sleutel kon wegsteken op mijn rug en mijn ipod in het borstzakje. Voortaan zullen ook GSM, kodak, gelletjes, energierepen en misschien zelfs onze Professor regelmatig meekunnen op mijn avonturen.

2) Het domein van Hofstade is Z-A-L-I-G! Zachte ondergrond? Check! Grote oppervlakte waardoor ik geen rondjes van 2km moet lopen? Check! Schaduwrijk? Check, check and double check!!! Slechts 10min met de auto, dus voortaan zal mijn ouwe getrouwe Frits de fiets mij naar dit nieuwe hardloop-walhalla brengen.

 

Hopelijk zullen deze twee nieuwe ontdekkingen verandering kunnen brengen in een nieuw verlies van mijn hardloopmojo. Yep het is weer zover, maar dat hadden jullie misschien al gemerkt... Fietsen en zwemmen, yes please! Lopen, euh.... als het dan echt moet...? Het is ook zo verrekt warm hé... Ik mis Heverleebos dus zoooo hard, waar ik vorig jaar al mijn lange trainingen in de heerlijke koelte kon afleggen. Hofstade is dan wel geen Heverleebos, maar ik geloof dat ik toch een waardige vervanger heb gevonden en verklaar mijn mojo bij deze dan ook TERUGGEVONDEN!

20:01 Gepost door Jessica Berden | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

19-07-10

Mijn eerste duatlon!

Ik stond zonder AL te veel ambities aan de start van de duatlon; en wel omwille van 3 redenen:

1) Sinds Geel had ik nog maar 2 keer een half uurtje gelopen, meer gefietst en vooral heel veel gezwommen, soms zelfs een keer of 4 per week. Maar lopen had ik dus eigenlijk niet meer gedaan; foei :-)

2) Ik had geen idee hoe snel ik kon fietsen in een wedstrijd. Ik wist dat het parcours vlak was, maar dat er veel wind was. Bovendien heb ik ook nog niet massaal veel op mijn fiets gezeten, dus het was echt gokken hoeveel ik zou kunnen en of ik niet zou verzuren.

3) Het was HEET en jullie weten allemaal hoe goed ik tegen de warmte kan hé... NIET dus :-)

Liefst van al had ik wel binnen de 2u gefinished, maar of dat haalbaar was, dat wist ik eigenlijk totaal niet. We stonden met een 100tal mensen aan de start, en ik stond tussen slechts 5 andere dames. Eentje fietste nooit, maar liep normaal alleen maar. Eentje was net terug uit bevallingsverlof. Van de rest wist ik het niet maar die zagen er echt wel heel afgetraind uit. Ik dacht dus dat het wel zou meevallen, van die met haar bevallingsverlof zou ik het toch moeten halen?

Ja vergeet het! Het startschot werd gegeven en iedereen stoof er vandoor tegen een tempo... Da wil je niet weten! Van in het begin was ik bij de laatsten, samen met Herman, de oudste deelnemer (70 ofzo???) en nog een dame van de cduatlon1.JPGategorie D40. Hoewel ik me hierdoor normaal niet laat beïnvloeden; voelde ik me toch al direct een echte slak, hoewel we in het begin even tegen 4:30 liepen. Het tempo zakte daarna naar een iets realistischer niveau van rond de 5:10 en wat later zakte het nog meer; waardoor de eerste 6km afgelegd werden in 30:31 (een tempo van 5:05min/km).

 

 

 

duatlon6.JPGIn de wisselzone haastte ik me om mijn loopschoenen te wisselen voor mijn fietsschoenen, wat precies maar niet rap genoeg kon gaan. Mijn Garmin stopte met tellen in de wisselzone omdat ik stilstond en er lagen geen matten bij het verlaten, dus ik weet niet precies hoeveel tijd ik er heb verloren.

 

 

 

 

 

Vlug haastte ik me dan met mijn fietsje buiten de wisselzone om dan te proberen zo rap mogelijk in te klikken om duatlon2.JPGte vertrekken

 

 

 

 

Ik begon iets voor Herman te fietsen, maar hij haalde me in en spoorde me aan ongeveer in zijn buurt te blijven. Stayeren was verboden bij iemand van het andere geslacht, maar ik probeerde de afstand tussen ons toch niet te groot te laten worden. Hij ging een tempo van 30km/u fietsen en ik ging proberen dit ook te doen. Lukte het niet, zou ik dan wel mijn conclusies trekken, maar ik ging het toch maar proberen.

 

duatlon4.JPG

 

Dankzij het fietsen kon mijn ademhaling een beetje terug op gang komen; en maar goed ook; want ik was al serieus in het rood gegaan tijdens het lopen. Ook handig dat je op je fiets makkelijker drinken kan meenemen zonder dat het in de weg hing. Achteraf gezien had ik misschien voor tijdens het lopen ook een drankbelt kunnen gebruiken, want hoewel er om de 1,5km bekertjes water waren; had ik tijdens het lopen wel dorst gehad.

 

duatlon8.JPGIn de haast in de wisselzone had ik vergeten de Garmin van loopmodus om te zetten naar fietsmodus, dus zag ik mijn snelheid in min/km in plaats van in km/u. Ik zag echter telkens ik keek iets rond de 2min/km wat overeenkomt met 30km/u dus ik had het gevoel dat het wel goed zat.

De laatste ronde ging het iets trager, ik begon krampen te krijgen in mijn benen en wist dat ik ze nog een beetje moest sparen, er moest namelijk nadien nog 3km gelopen worden!

Volgens de officiële uitslag heb ik over de wisselzone+fietsen 1:04:06 gedaan, volgens mijn Garmin fietste ik tegen 28,8km/u gemiddeld.

 

 

duatlon10.JPG

Bij mijn laatste wissel kreeg ik mijn schoenen amper gewisseld, ik was zoooo hard aan het trillen! Van de inspanning, maar ook van de honger, op mijn fiets had ik al gevoeld dat ik echt razende honger had :-)

Toen ik eindelijk mijn veters had kunnen strikken, dacht ik er gelukkig aan een bidon van mijn fiets mee te

grissen, zodat ik voor deze laatste kilometers toch nog drinken had, want ik was echt compleet uitgedroogd.

duatlon11.JPG

 

Wat was het raar om terug te lopen!!! Mijn benen leken wel elastisch; ik had er helemaal geen gevoel meer in; had het idee dat ik erdoor ging zakken. Ook leek het alsof ik super traag liep, ik was immers de snelheid van het fietsen gewend, maar toen zag ik op de Garmin een tempo van bijna 4min/km staan. WOOPS véééél te snel! Easy now! duatlon12.JPGMijn hartslag volgde al gauw op dit veel te snelle tempo en ik was meteen weer compleet buiten adem.

Het laatste stuk was er echt te veel aan. Normaal heb ik in mijn laatste kilometer nog wel genoeg in mijn benen over om nog een serieuze sprint te trekken; maar nu was ik echt LEEG en de laatste km ging zelfs maar tegen 5:39min/km! Zo moe was ik... Er zat helemaal niks meer in!

 

 

 

 

duatlon13.JPGEN TOEN!!! Was daar opeens toch eindelijk de finish in zicht! Ik deed een poging om ongeveer te versnellen; wat niet echt veel effect meer had, maar ik wou er ook gewoon zo snel mogelijk vanaf zijn ;-) Ik had het echt gehad!!!

De officiële tijd van het laatste stukje lopen incl. de wisselzone is 17min, waarvan ik er volgens de Garmin 16:24 nodig had om de 3km te lopen, dus een gemiddeld tempo van 5:28. Zoals gezegd: de kaars was duidelijk uit :-)

 

 

 

 

Met een euforisch gevoel liep ik over de finish. Ik ben nog niet vaak zooo diep geweest op een wedstrijd. Voor loopwedstrijden ken ik mijn lichaam ongeveer wel, weet ik wat ik ongeveer kan en ben ik in de praktijk altijd wel iets sneller dan ik had durven hopen. Ook deze keer was ik een stuk sneller dan mijn doel (onder de 2u), met een totale tijd van 1:51:38. Het gevoel zat op het einde alleen wel véél slechter dan in andere wedstrijden, meestal zit ik naar het einde toe toch nog een stuk frisser.

Ik ben in ieder geval ontzettend tevreden van deze eerste duatlon en ik denk echt wel dat er nog duatlons (en triatlons) gaan volgen. De afwisseling vind ik zalig, en ik heb ontdekt dat ik blijkbaar meer aanleg heb om snel te fietsen dan snel te lopen; want zelfs zonder veel training bijna 30km/u fietsen gedurende 1u; daar ben ik toch wel van verschoten!

 

Bedankt supporters, fotografen ;-) en een dikke proficiat aan Herman, Odile en Jeroen voor hun prestatie! Ook een dikke proficiat aan Eva; wiens band helaas ontploft is tijdens het fietsen, met een ongelukkige val tot gevolg. Extra jammer omdat ze echt heel goed bezig was :-( Better luck next time sweety!!!

18:52 Gepost door Jessica Berden | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

04-07-10

Miss Smooth

Vandaag was ik even Miss Smooth. ZALIG!!! 

Ik lag voor de 4de keer deze week in het water. Lopen deed ik heel de week niet. Geen goesting, te warm, de excuses zijn legio; maar eerlijk: ik had echt gewoon meer zin om te zwemmen dan te lopen. En sporten moet toch vooral leuk zijn; ik ben toch geen beroepssporter en heb niet meteen een mega belangrijke wedstrijd in de nabije toekomst. Dus doe ik vooral waar ik het meeste zin in heb!

Ik had verwacht dat er op een zondagochtend véél volk zou zijn in het zwembad. En dat was ook zo; maar dat volk lag vooral met hun kids in de kleine zwembadjes te plonzen. In de baantjes zwom amper volk; wat een luxe! In het begin ging het nog een beetje stroef; maar toen zag ik naast mijn een meisje bezig (Hoi Ellen, als je hier geraakt bent ;-)) dat zooo mooi zwom :-) Ik observeerde haar af en toe en het viel me vooral op hoe beheerst en gracieus zij zwom; echt volmaakte slagen.

Vanaf dat moment concentreerde ik me enorm op mijn vorm, op de soepelheid, en een relaxed manier van ademen vooral. Opeens voelde ik me echt als een vis in het water, en kon ik vrijwel moeiteloos een paar baantjes achter elkaar plakken; iets wat me tot hiertoe nog steeds niet gelukt was. Op een gegeven moment volgden er zelfs een stuk of 8 na elkaar.

Ik ben nu een maandje bezig, op 9 juni volgde ik m'n eerste crawl les. Ik ben intussen een keer of 12 gaan zwemmen. Ik had nooit gedacht dat ik zo vlug crawl zou kunnen! Het voelt heerlijk om iets nieuws te leren en ik kijk weer telkens uit naar mijn volgende zwembeurt; een beetje zoals het lopen in het begin. Niet dat ik lopen beu ben, maar het nieuwe is er wel een beetje af. Ik hou van afwisseling en uitdaging en voilà, ik heb ze gevonden!

Vanavond nog een fietstochtje met Odile en morgen eens kijken wat mijn beentjes waard zijn in Tessenderlo! En daarna: de Vogezen! 4 ritjes hebben we gepland; variërend tussen de 50 en de 70km. Lekker sportief, maar vooral: nog eens quality time met ons tweetjes *AAAAAAH* 

Are we there yet?

16:46 Gepost door Jessica Berden in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |