28-10-10

Intervallekes

Er wordt hier natuurlijk niet alleen gezwommen, ook het schema van Mario wordt zo goed als mogelijk gevolgd. Ik ben me momenteel (tot eind december) aan het concentreren op de relatief korte afstand met als eindpunt de 12km in Leuven, waar ik op dit moment als doel 1u02min heb gesteld. Geen idee of het haalbaar gaat zijn; maar mijn schema werkt daar dus wel naartoe. Dat maakt dat er regelmatig behoorlijk stevige trainingen in staan.

Gisteren was er weer zo eentje waar ik al eventjes “schrik” voor had. Daar waar ik vorig jaar altijd intervallen deed van 5min/km om dat 12km/u tempo gewoon te raken; staan er nu intervallen van 4:20min/km in mijn schema, wat dus 13.8km/u is. SLIK toch een heel verschil! Maar wil ik op 6 november die 5K in Mol lopen op minder dan 24min zal dit toch moeten…

Ik kon de laatste tijd al oefenen met intervallen van 4:30; waarbij ik respectievelijk 100, 200 of 300m tegen dit tempo moest doen. Omdat dit een heel nieuw tempo is voor mij; vind ik het moeilijk in te schatten: het duurt altijd even alvorens de Garmin het juiste tempo aangeeft en tegen dat ik al meer dan 50m ver ben blijkt dat ik eigenlijk aan het lopen was tegen 4min/km of sneller! Véél te snel dus. Ik corrigeer dan rap; maar het maakt dat ik mezelf al half opgebrand heb tijdens die eerste meters. Het is dus nog wat leren hoe dat tempo aanvoelt.

Gisteren was het een hele zware reeks die in mijn schema stond: 3km inlopen, en daarna 4 keer: 200m, 400m en terug 200m tegen 4:20min/km met telkens 1 minuut rust tussen elke versnelling en 5min loslopen na elke reeks. En dan nog even 3km uitlopen. Jawadde!

Ik had eigenlijk al geen zin om te gaan op voorhand; ik moest me om de één of andere reden serieus opladen. Ik wist echter dat die versnellingen mij enorm veel sneller maken; het is pas sinds ik zo’n trainingen doe dat ik echt sprongen vooruit heb gemaakt. Niet nadenken, gewoon doen was dus de boodschap.

Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik de eerste en laatste 400m heb ingekort tot 300m. Het ging gewoon niet! Alle andere intervallen heb ik wel mooi het tempo van 4:20 gehaald (soms iets te snel) en daar ben ik dus echt wel blij om.

Moest ik op de piste hebben gelopen denk ik dat het nog beter was gelukt, maar de training was te lang om tijdens de middagpauze te doen en in de buurt van mijn huis is nergens een piste. Ik deed mijn training dus in het Vrijbroekpark; waar je hier en daar toch moet uitkijken voor modder, boomwortels die kort onder oppervlakte liggen en beukennootjes en kastanjes die gevallen zijn. Ik had ook op de dijk kunnen gaan, maar door mijn gevoelig linker scheenbeen

Al bij al ben ik heel blij dat ik de training heb gedaan en dat ik ze bijna helemaal heb uitgevoerd zoals het hoorde. Of ik geloof in die 5K op minder dan 24min binnen een dikke week? Nu nog niet; maar we zullen wel zien hé :-)

Straks weer een spinninglesje met Odile. Normaal ging ik ook zwemmen maar ik voel mijn linkerschouder een beetje. Het kan ook gewoon spierpijn zijn; omwille van het feit dat ik mijn armen voor het eerst in jaren eens echt gebruik tijdens het sporten. Maar voor de zekerheid ga ik toch maar even afwachten, ik wil echt geen ontstekingen!

18:20 Gepost door Jess | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

27-10-10

Oefening baart kunst

images?q=tbn:ANd9GcRpargs1pVpX8_miZ4QUFLbF-uLJRo3Jg7Hd4ffmVFvnn0QR6c&t=1&usg=___oLkPWzIoqnfDurIp-KhHsByPFU=Het is nu een kleine 5 maanden geleden dat ik mijn stoute schoenen uittrok, me inschreef voor privé zwemlessen en een redder van het zwembad in Mechelen tegen mij zei: “laat maar eens zien hoe jij crawl zwemt”. “Maar ik heb nog nooit crawl gezwommen, ik heb geen idee wat ik moet doen!?” was mijn – enigszins paniekerige – reactie. “Maakt niet uit, laat dan maar zien wat jij dénkt dat crawl is”.

Wat had ik graag op video laten vastleggen hoe mijn vrije interpretatie van crawl er op dat moment uitzag. Het zou vast en zeker een YouTube hit geworden zijn! Gemiste kans!

Ik verzoop zo ongeveer die eerste keer en het duurde een paar lessen alvorens ik in het grote bad mocht. That’s right, ik moest in het begin in het kinderbadje. Toegegeven, het was er lekker warm, maar waarschijnlijk was dat van die kindjes hun pipi en ik voelde me ook wel een beetje belachelijk. Ik was dus heel blij toen ik in het grote bad mocht, maar het duurde toch lang alvorens ik comfortabel 1 baantje kon zwemmen.

De overgang van 1 naar 2 baantjes ging redelijk vlot. Maar toen duurde het nog veel langer alvorens ik comfortabel meer dan 2 baantjes kon zwemmen. Er zat nog een dikke maand tussen het moment dat ik 2 baantjes kon zwemmen en het moment dat ik meer dan 2 baantjes kon zwemmen. Het rare was, dat die “klik” er opeens voor zorgde dat ik probleemloos 10 of 20 baantjes kon zwemmen; zomaar; zonder nadenken. Dat was half augustus, vlak voordat ik ziek werd en bijna een maand amper zwom.

Ik zwem sinds half september redelijk consequent 2 à 3 keer per week, soms doe ik trainingen die ik gekregen heb van de redder die me leerde zwemmen; maar ik vind het nog heerlijker om gewoon rechttoe, rechtaan baantjes te trekken, net zoals ik ook enorm van een lange duurloop kan genieten. Meestal zwem ik dan 2km en nog wat, op een uurtje, mét muziek in mijn oren dankzij mijn speciale zwem-mp3speler!

En nu, sinds een paar weken, zijn er de Iron Girls trainingen. I <3 it!!! We beginnen de training met wat drills die je drijfvermogen, je positie in het water, je armbeweging, je beenbeweging en wat-nog-allemaal moeten verbeteren. Vervolgens schakelen we over op een aantal setjes zoals 3 keer 100m progressief (elk baantje een beetje sneller dan het vorige) en daarna 3 keer 100m degressief (elk baantje een beetje trager dan het vorige – logica!), dan weer 200m met mijn goede vriend - de pull buoy, enz enz.

Het zijn heel afwisselende trainingen die vooral de nadruk leggen op techniek; iets wat bij crawl zwemmen e-nooooorm belangrijk is. Ik weet niet wat de “officiële” verhouding is, maar ik heb zo’n beetje het gevoel dat het 90% techniek is en slechts de overschot kracht en uithoudingsvermogen. Telkens als we een drill hebben gedaan om een specifiek onderdeel van de crawlbeweging te verbeteren, concentreer ik me nadien op dat onderdeel wanneer ik zwem. De moeilijkheid bestaat erin op al die dingen tegelijk te letten; nu let ik vooral op dat ene aspect en “vergeet” ik de rest een beetje. :-)

Hopelijk wordt heel de beweging op de duur een automatisme en zwem ik zonder nadenken een perfecte crawlslag. Tot dan is het oefenen, oefenen, oefenen, maar gelukkig doe ik dat héééééél graag!

Voor al diegenen die nog geen crawl kunnen zwemmen maar die het wel zouden willen kunnen... Of die het aan het leren zijn en die het nog niet goed kunnen... Een hart onder de riem. Je kunt het! Gewoon doen!

20:04 Gepost door Jess | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-10-10

Jongleren

salvador_dali_twirl_klok.jpgToen ik enkel nog maar liep, was het redelijk makkelijk mijn trainingen in te passen in mijn agenda. Zeker toen ik in het begin nog maar 3 keer per week ging lopen. Eigenlijk paste ik mijn agenda zelfs aan in functie van het lopen. Ik ging bovendien vaak 's morgens vroeg lopen, het was meestal toch maar 40minuutjes, en dan maakte het totaal niet uit wat ik 's avonds deed.

Toen begon ik meer te lopen toen ik voor de marathon van Eindhoven trainde, maar ik woonde op 5min fietsen van mijn werk dus had ik ook zeeën van tijd. Tijdens het eerste half jaar van 2010 had ik met het werk voor de winkel ook een flexibele agenda waardoor ik mijn trainingen steeds ingepast kreeg.

Nu werk ik weer full time en heb ik ook woon-werkverkeer van een goed uur per dag. Zeker en vast niet onoverkomelijk, ik hoor wel ergere verhalen van collega's. Maar het scheelt toch met vroeger en dat voel ik in mijn agenda. De reden dat mijn woonwerkverkeer zo kort is, is ook omdat ik al om 6u40 in mijn auto kruip; om de files vóór te zijn. Ook 's avonds probeer ik op tijd te vertrekken op het werk, anders is het aanschuiven geblazen.

Ik moet dus creatief omspringen met mijn tijd en ook nu geef ik sport een prominente plaats in mijn agenda; anders zou het er gewoon niet van komen. Want niet alleen loop ik nu 3 à 4 keer per week; ik probeer ook een keer of 3 te gaan zwemmen en als het even kan ook nog een keer of 2 te fietsen of te spinnen. Ik zit zo ongeveer aan 8 à 9u à 10u sport per week en dat moet natuurlijk ergens een plekje krijgen.

Zo gebeurt het dus dat ik om 6u 's morgens 14km ga lopen met een hoofdlamp vóór ik naar een cursus ga. Of dat ik elke donderdag tijdens mijn middagpauze intervals ga lopen op de piste vlakbij mijn werk. Of dat ik meteen na het werk vlug 10km ga lopen om dan vrijwel meteen naar de Iron Girls zwemtraining te vertrekken.

Het is puzzelen, maar ik heb het er erg graag voor over. Gelukkig ben ik gezegend met een vriend die zelf ook veel sport en die er bijvoorbeeld niet om maalt dat we pas om 20u eten omdat er eerst nog gesport moet worden door mij, hem of ons beide. Bovendien zijn er hier alleen nog maar kattenkindjes en die kunnen iets beter hun plan trekken dan die minder harige variant: een kindje dat hier waarschijnlijk binnen een paar jaar wel gaat rondlopen, maar voorlopig dus nog niet (sorry papa ;-)).

Ik blijf dus vrolijk sporten en genieten van de endorfines, het gelukzalige gevoel dat ik ervan krijg, de tevredenheid als ik merk dat ik vooruitgang boek, de vreugdesprongetjes die ik onder water maak als ik opeens 1000m crawl kan zwemmen en de zonnestraaltjes die ik meepik wanneer iedereen binnenzit omdat het slechts 8 graden is maar ik dat i-de-aal loopweer vind!

21:06 Gepost door Jess | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

19-10-10

Brussel's Ekiden - aflossingsmarathon!

Jullie hebben nog een verslagje van de aflossingsmarathon tegoed. Kaat en Herman beschreven het al geweldig op hun blog; maar het was echt zooooo leuk! Ik vond het op zich echt al machtig dat alles zich afspeelde rond het Koning Boudewijn stadion. We waren met 3 dames (Odile, Kaat en ik) en 3 heren (Herman, Jeroen en Wouter). Wouter was een vriend van Jeroen; die in de plaats van Eva ging lopen; omdat zij haar enkel omgeslagen had. Daardoor werd er onderling een beetje geschoven met de afstanden; maar ik heb wel de 10km gedaan zoals ik gepland had.

Ik liep als 2de loper, na Odile die de eerste 5km voor haar rekening nam. Ik zag haar gelukkig al van ver komen; en geraakte perfect tot bij haar om het lint over te nemen. Er stonden heel wat lopers met het lint te zwaaien dat je moest doorgeven aan de volgende loper. Het was ook een hele massa die daar stond te wachten in die eerste wisselzone; want er waren meer dan 700 ploegen ingeschreven! Maar onze wissel verliep dus vlot en ik begon enthousiast aan mijn eerste ronde.

Mijn enthousiasme werd al vlug ingetoomd toen ik die eerste paar honderd meter had gelopen. De eerste beklimming was meteen erg pittig! SLIK! Ik had die vorig jaar al een aantal keer gelopen toen we daar met Nike waren gaan trainen voor de 20km van Brussel. Alleen was dat dus tijdens een training en maakte het niet uit hoe snel je hem nam! Nu moest er doorgelopen worden! Ik geef me altijd al behoorlijk hard tijdens een wedstrijd, maar nu wilde ik mijn team niet teleurstellen; dus duwde ik nog wat harder door! Na 2km gaf ik het wel op mijn kilometertijden rond de 5min/km proberen te houden; dat was gewoon onbegonnen werk. Ik stopte met naar de Garmin te kijken (behalve voor de afstand) en concentreerde me vooral op mijn ademhaling. Die had behoorlijk te lijden onder de combinatie van het zware parcours en de stevige wind die er stond; maar toch heb ik alles gegeven wat er in zat.

Na 27min kwam ik in het stadion aan; onder luid gejuich van mijn teamgenoten. GEWELDIG! Helaas moest er nog een rondje gelopen worden en nu ik perfect wist wat mij te wachten stond dacht ik enerzijds: “sh*t nog eens die bergopkes” maar anderzijds kon ik nu wel iets beter doseren en kon ik beter anticiperen op de volgende keer dat ik moest stijgen of even kon dalen. Ik liep heel egaal, want ook het 2de rondje ging in 27min waardoor ik na 54min de fakkel (allez, het lint) kon doorgeven aan Kaat; die ik al goed op voorhand zag staan springen en dansen in de wisselzone :-)

Odile zei het goed: wanneer jouw deel erop zit ben je daar heel blij om maar je geeft met het lint precies de miserie door aan je teamgenoot :-) want inderdaad, nu was het aan Kaat om te gaan afzien en het waar te maken. Ook zij liep heel goed en ook de wissels nadien gingen allemaal zeer vlotjes. Iedereen liep echt goed, nergens ging iets mis en we haalden een super mooie eindtijd! Vooral Herman zijn spurtje in de laatste meters was schitterend om te zien!!!

Over mijn eigen prestatie ben ik dus best wel tevreden; gezien het parcours! Ik vond de hele dag echt de moeite en zeker voor herhaling vatbaar! Van die loopwedstrijden zijn eigenlijk altijd heel individuele events maar op deze manier hadden we echt dat teamgevoel. Super! Bedankt aan iedereen die meedeed voor de toffe dag, en aan Martine van Herman voor het gezelschap en de leuke foto’s ;-)

18:06 Gepost door Jess | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-10-10

10 op 10/10/10 maar helaas geen 10/10!

Ik schreef al een korte samenvatting op facebook over mijn wedstrijd van zondag; nadat ik per ongeluk heel mijn bericht verloor dat ik speciaal voor jullie geprepareerd had:

"tging ni; twas te waaarm, mijne neus zat toe, kmoest bijna k*tsen... gij (= Wendy) hebt gewonnen en da was 't zo'n beke :-)"

Dat was inderdaad zo’n beetje de conclusie van zondag; maar jullie bleken toch wel benieuwd naar die langere versie, dus hier gaat-ie opnieuw!



De herfst en de winter staan voor mij zo’n beetje synoniem met het woord “verkouden”. Nu is een verstopte neus en wat keelpijn geen reden om een wedstrijd af te blazen, dus zondag stond ik inderdaad al snotterend aan de start. Maf genoeg was het zomaar zomer in de herfst en was ik dus voorzien van mijn camelbak. Mij niet gezien dat ik de eerste 5km dorst zou gaan lijden alvorens een drankpost tegen te komen. Waar ik echter niet van voorzien was, was mijn tijdsregistratiechip. Rooky mistake, gewoon domweg vergeten aan mijn veter te binden!

Maar ook als er niemand in het bos is; maakt een vallende boom volgens mij wel degelijk geluid, dus ook zonder chip ging mijn deelname echt wel bestaan; hij zou alleen niet officieel in het Belang van Limburg verschijnen. Nu zou Limburg toch niet te veel belang hechten aan een tijd van 50 minuten en bovendien twijfelde ik er zelf sterk aan of ik die 50 minuten wel zou halen; dus echt ontzettend triest werd ik er heus niet om.

Ik begon dapper aan een tempo van 5min/km en na een tijdje had ik door dat ik al even samen liep met iemand anders. Blijkbaar wilde hij ook voor 50min gaan; dus bleven we even samen. Helaas; nog vóór we het 5km bordje bereikt hadden werd mij al duidelijk dat het tempo onhoudbaar was voor mij in die omstandigheden. Ik wilde het echt; maar ik had het oh zo WARM! We liepen in de volle zon langs het kanaal, waar ook nog eens lekker veel zijwind stond. Ik vertelde mijn ad-hoc-kompaan dus dat hij maar alleen verder moest; later hoorde ik dat hij wel mooi onder de 50min gefinisht is! Proficiat!

Ik probeerde iets te vertragen in de hoop dat ik me dan beter ging voelen, maar veel hielp deze tactiek niet. Rond kilometer 7 wandelde ik zelfs heel eventjes, omdat ik het gevoel had dat mijn eerder genuttigde havermout-met-sojamelk-en-een-banaan er in de foute richting weer uit ging komen. Ik had meer geluk dan ons Kaatje, en bij mij bleef mijn ontbijt waar het hoorde, maar ik zou er niet van schrikken dat ik er groener dan Vera Dua uitzag; jammer voor jullie - er bestaan geen foto's van die bewuste episode.

Moest Bert op dat moment langs de kant gestaan hebben; ik zou misschien zelfs gewoon gestopt zijn. There, I said it. Ik was wanhopig! “Gelukkig” stond hij pas te supporteren op een kilometer of 8 en nadien nog eens rond de 9 km en toen liepen we al terug in het centrum. Daar was er schaduw (voelde goddelijk aan op dat moment) en bovendien was er zeer veel ambiance. Dit maakte dat ik toch maar volhield, maar mijn tempo was intussen echt serieus gezakt.

Geheel anoniem ben ik dus de finish overgelopen; zeer opgelucht dat ik er eindelijk vanaf was maar lichtjes teleurgesteld omwille van de tijd die onverbiddelijk op mijn Garmin prijkte, nl. 51:49.

Dus toch niet de 50min waar ik op gehoopt had. Ik denk dat ik er met frisser weer misschien wel in geslaagd zou zijn, maar het is nog even wachten om dat opnieuw te proberen. Er staat niet direct een 10km op “normaal parcours” op het schema. Nu zaterdag loop ik mee in de Brussels Ekiden; maar het parcours daar is niet echt snel te noemen; dus ik zal al blij zijn met 54 minuten ofzo.

In ieder geval zal ik de komende maanden toch ergens proberen die 50 minuten nog eens aan te vallen!

En ja; de climax van mijn korte samenvatting... Ons Wendy... niet te doen hé ;-) Ze kwam, ze zag en ze overwon, terwijl ze geen flauw idee had wat ze kon en dacht dat ze veel snelheid was verloren na haar recente marathon. Proficiat!!!

Terwijl de kindjes de reclamebrochures, die dezer dagen onze brievenbus doen dichtslibben, verknippen om hun brief aan de Goedheilig Man kracht bij te zetten met duidelijke foto's van de door hen gewenste rotzooi die al na een paar uur kapot is, bereid ik ook alvast mijn eigen brief voor.

 

Liefste Sint,

ik ben echt niet veeleisend.

Ik hoef geen sportwagen, onbeperkt shoppingbudget of een wereldreis. Ik besef ook dat het oplossen van de honger in de derde wereld of het uit de wereld helpen van oorlog en armoede een beetje veel gevraagd is. Maar als U binnen een kleine 2 maanden passeert in Hombeek... Wil U mij dan zo’n stel Wendy-benen brengen als het U belieft?

Dat is alles.

Bedankt en veel liefs,

Jess



P.s.: U moet wel gewoon via de voordeur; want wij hebben geen schoorsteen.

P.s.II: En past U a.U.b. een beetje op dat Professor niet buiten glipt wanneer U binnen glipt?

P.s.III: Mocht U toevallig toch nog wat budget over hebben dit jaar, mag die wereldreis ook eventueel wel, zolang die benen dan maar mee mogen.

17:51 Gepost door Jess | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

08-10-10

waarom?

omdat ik mezelf graag uitdaag

omdat ik mijn grenzen kan verleggen

omdat ik dingen kan waartoe ik dacht dat ik nooit in staat zou zijn

omdat ik mijn lichaam beter ken dan ooit tevoren en het meer dankbaar ben dan ooit te voren

 

waarom loop ik? waarom doe ik marathons, triatlons en allerlei andere -ons?

ik doe het,

omdat ik het kan

19:41 Gepost door Jess | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-10-10

Wij zijn Iron Girls!

Zenuwen. Het klinkt waarschijnlijk onnozel, maar Odile en ik hadden zenuwen. We mochten eens proefdraaien met de Iron Girls, een speciaal triatlon team voor – u raadt het al – dames. Wij hadden geen flauw idee wat we konden verwachten. Sommige van de dames die we tot hiertoe al gezien hadden op de duatlon en de triatlons – de ene al wat “vrouwelijker” dan de andere – konden serieus van jetje geven in het water en daarbuiten. Wij zijn echter nog maar een paar maanden geleden beginnen te zwemmen en onze crawl staat op zijn zachtst gezegd nog niet op punt.

We lagen slechts met 4 andere dames in het zwembad; dat begon al goed. Nagenoeg privé zwembad! Nagenoeg privé training! De coach was geen drilsergeant; ook al goed! Dat hij een training gaf op ieders niveau was echt helemaal schitterend. Hij had best wat opmerkingen op onze zwemstijl, schaafde bij waar nodig (zo ongeveer overal ;-)), en tegen het einde had ik het gevoel dat ik echt veel had bijgeleerd.

Ik denk dus wel dat ik ook voor Odile mag spreken als ik zeg: WIJ ZIJN VERKOCHT! Zwemmen doen ze (en wij dus voortaan ook) op dinsdag van 19u15 tot 20u15 en op zaterdagvoormiddag wordt er gelopen, gefietst, of beide – al naargelang het weer en de te volgen schema’s; welke op dit moment wat rustiger zijn; omdat het triatlonseizoen er nu natuurlijk op zit. We kunnen zelfs nog kiezen: gewoon aansluiten en meetrainen, of ook persoonlijke begeleiding vragen; waarbij heuse triatlonschema’s op maat worden gemaakt, in functie van onze doelen op korte en lange termijn. Dolletjes!

Ik ga er in ieder geval zeer veel uit leren; en hopelijk kan ik de komende maanden serieuze vorderingen maken! Ik zwem nu wel met gemak 500m maar het kan dus allemaal nog sneller en efficiënter… en dat zal nodig zijn als ik volgend jaar……to be continued :-)

18:27 Gepost door Jess | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

02-10-10

Keep Rollin' Rollin' Rollin'

Het is gebeurd! Wij zijn gezwicht! Deze herfst en winter gaan wij géén fietsconditie verliezen, integendeel! De baan mag nat en glad zijn, het zal ons niet kunnen deren! Want wij hebben... ROLLEN!!!

Dit model is het geworden: http://www.futurumshop.be/product/6119-0035-N0610/tacx-cy...

rollen.jpg

Ze stonden in promo bij Decathlon dus zijn we er maar meteen voor gegaan. 1 van de voordelen van dit model is dat je ook je cadans kan zien; wat wel nuttig is om te leren op souplesse te rijden.

Los daarvan ga ik vanaf volgende week ook weer spinnen, en hopelijk zitten er ook mooie herfstdagen tussen; waarop ik toch eens buiten kan fietsen ook. 2 à 3 keer per week zou ik toch willen fietsen de komende maanden, in de ene of andere vorm. Ik merkte al dat ik redelijk makkelijk snel fiets, dus wil ik dat zeker goed uitbouwen, om er mijn voordeel in te halen in de triatlons die volgend jaar op het programma staan.

Zwemmen, dat deed ik gisteren nog. Het was lang geleden, door ziekte en tijdgebrek, en ik was bang dat het niet meer zo goed zou lukken. In het begin was het ook weer even wennen, en moest ik echt zoeken naar de juiste positie in het water en t.o.v. het water. Maar al gauw was ik weer vertrokken en alles bij elkaar deed ik toch weer 2000m waarin 2 keer 500m aan een stuk.

Ook zwemmen zal ik de komende herfst/winter dus veel doen; ook weer in functie van de triatlons van volgend jaar natuurlijk. Dinsdag gaan Odile en ik een eerste keer proefdraaien bij de Iron Girls Mechelen, die trainen in het zwembad in Duffel. We mogen gratis een paar keer mee doen om te kijken of het wat is; waarschijnlijk gaan we dan binnenkort aansluiten!

Maar lopen blijf ik natuurlijk ook doen: de afgelopen week liep ik dinsdag 8km los, donderdag pittige intervals op de piste, vanmorge 8km wisselduurloop en morgen staan er nog 12km los op het programma; welke zullen volgen nadat ik eerst een uurtje heb gezwommen.

De komende maanden staan er nog leuke wedstrijden op het programma; er zijn er nog een paar bijgekomen zelfs!

  • volgende week 10km in Hasselt, doel: 50min
  • 16 okt: 10km in de Brussels Ekiden, als ik daar ook 50min haal zal ik heel blij zijn :-)
  • 6 nov: 5km in Mol, doel: 23min
  • 19 dec: 10km Gaston Roelants, doel: geen idee, zwaar parcours
  • 26 dec: 12km eindejaarscorrida Leuven, doel: 1u2min (haalbaar???)

En dan in januari, februari waarschijnlijk nog hier en daar een Natuurloopje in Lier en Ruthje stuurde me ook de link van een natuurjogging in het domein in Hofstade. LEUK LEUK!!!

 

20:03 Gepost door Jess | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |