25-11-10

Spinning@home take two

Ik zet het raam van de slaapkamer helemaal open. De ventilator staat klaar. Buiten vriest het bijna, maar binnen gaat het stomen. Een matje ligt op de grond. Met mijn fiets in de lift naar boven; vertikaal, het past maar net. Trekkie op de rollen, een handdoek op mijn stuur, een bidon water in de daarvoor voorziene houder. Ik kies een spinning podcast op mijn Ipod en begin vol goede moed en nog meer goede voornemens te trappen.

 

5 minuten: dit voelt goed, lekker afreageren en de wind op mijn gezicht (van de ventilator, maar als ik mijn ogen toe doe, zie ik weilanden met paarden en koetjes)

10 minuten: ik begin te zweten en ben blij dat er een matje onder mijn fiets ligt; de quickstepvloer kan immers niet tegen liters water

15 minuten: ik stop met te proberen recht te staan als de mevrouw van de podcast zegt dat ik dat moet doen. Op een echte spinningfiets lukt me dat prima, maar op mijn koersfiets heb ik moeite om de juiste weerstand te vinden  om te kunnen rechtstaan zonder dat ik “doortrap”

20 minuten: ik wou dat het zomer was en dat ik buiten aan het rijden was; want lang kan ik mezelf met mijn visualisatie niet voor de gek houden

25 minuten: de mevrouw van de podcast zegt voortdurend dat ik goed bezig ben en ik moet terugdenken aan Evy Gruyaert. Die zei dat ook toen ik mijn allereerste looppasjes zette met haar S2R podcasts, nu bijna 4 jaar geleden

30 minuten: ik begin het beu te worden maar denk aan de triatlons van volgend jaar waarin ik vlot 30km/u wil kunnen rijden

35 minuten: de mevrouw van de podcast belooft dat we zijn toegekomen aan het laatste zware liedje en ik geef alles wat ik nog heb in een sprint naar de finish op muziek van de Foo Fighters

40 minuten: de podcast voorziet een cooldown; maar ik installeer in plaats daarvan mijn yogamatje en doe daar de 20 minuten durende podcast “yoga for runners”. Ik merk al vooruitgang tov de vorige sessie, ha! Alweer een kleine overwinning!

  

Na een uurtje sporten ben ik blij dat ik het toch gedaan heb; ook al is het zo donker, ook al had ik geen zin, ook al heb ik de herfstblues, ook al lonkte de zetel. Soms moet je gewoon DOEN; niet denken. Achteraf zal je altijd blij zijn, beloofd.


 

20:43 Gepost door Jess | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

21-11-10

Over stretchen en (on)lenigheid.

split+droite.jpgVroeger deed ik ballet. Ik heb nog foto's rondslingeren van een 5 jarig Jesske met een dotje op haar hoofd en haar eerste balletschoentjes aan. Ik deed dat tot mijn 14 jaar. Toen vond mijn lerares dat ik niet meer mee het podium op mocht met ons jaarlijks optreden; omdat ik molliger was dan de rest. Erg goed voor het zelfvertrouwen, zoiets!

Het was een hard wereldje en we werden gedrild. De lerares liep rond met een stok en tikte tegen je benen als je iets niet goed uitvoerde. Tijdens een week op danskamp moesten we elke namiddag op onze rug op de grond gaan liggen, met onze poep tegen de muur en onze benen open in een V-vorm. Zo bleven we dan een hele tijd liggen; zodat de benen verder open konden zakken. Tegen het einde van de week moest iedereen met zijn benen volledig op de grond liggen. Voor sommigen een zeer pijnlijk karwei. Ik was gelukkig op dat moment al erg lening; logisch - als je al sinds je 5 jaar ballet doet.

We zijn nu 14 jaar later en van die lenigheid van toen schiet helaas NIETS meer over. Ik herinner me nog veel van de pasjes die we moesten doen, maar ik zou ze absoluut niet meer kunnen uitvoeren. Ik ben nog steeds dol op alles wat met dansen te maken heeft en onze digicorder steekt vol met opgenomen dansfilms. Als ik zondag aan het scherm gekluisterd zit voor "So you think you can dance"; benijd ik de danseressen (en zelfs sommige dansers) die moeiteloos in split gaan zitten. Overstrekte knieën heb ik wél aan het balletdansen overgehouden en ik ben er ook echt niet van overtuigd dat zó lenig zijn wel gezond is.

Zo stijf als ik nu ben, dat is anders ook niet geweldig gezond. Hier en daar kom ik soms artikels tegen over het nut van lenigheid in het beoefenen van andere sporten. De kans op blessures is groter als je een stijve hark bent. Stretchen na het lopen is ook iets wat ik nooit doe - tegen alle adviezen in.

Ik vond via yogadownload.com een gratis podcast van 20minuten: "Yoga for runners". Het is even wennen om alle moves te kennen en de volgorde waarin je ze moet uitvoeren. Vorig jaar deed ik hem een paar keer, maar sinds ik verhuisde was het er niet meer van gekomen. Ik heb me nu voorgenomen om hem toch echt weer te gaan doen. Ik zou zo graag weer leniger, soepeler zijn. Alleen al met mijn handen aan de grond kunnen als ik mijn benen strek, dat zou al super zijn :-) Minstens 2 keer per week ga ik deze 20minuten durende podcast dus doen. Ik hou jullie op de hoogte van mijn vorderingen :-)

Stretchen jullie? Voor, tijdens of na het lopen? Wat doen jullie voor oefeningen?

Tot slot nog een klein weekoverzicht:

  • Maandag: rustdag
  • Dinsdag: 8km lopen + 1u Iron Girls zwemtraining
  • Woensdag: 40min op de rollen fietsen
  • Donderdag: 500+1000m zwemmen + 5km lopen
  • Vrijdag: rustdag
  • Zaterdag: 10km lopen met de Iron Girls + 25km fietsen
  • Zondag: yoga :-)

16:29 Gepost door Jess | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

18-11-10

fietsenzwemmenlopen

Ik zei het al eerder, soms is het puzzelen om de 3 sporten allemaal ingepland te krijgen. Voor lopen ben je van niet veel afhankelijk; eigenlijk kan dat eender wanneer wel; dus daar absoluut geen excuses van mijn kant. Als ik er toch maak, mag je me volgende keer een schop onder mijn kont geven.

Voor zwemmen hang je af van de openingsuren van het zwembad en liefst ga je dan nog op momenten dat je niet in één baantje zit met 4 andere crawlzwemmers variërend in snelheid, 3 schoolslagzwemmers en nog één iemand die niet kan kiezen tussen schoolslag en rugslag en die soms halverwege opeens schijnt te verzuipen en daarbij wild om zich heen trapt (true story). Ook dat valt bij mij redelijk mee omdat ik dinsdag bij de Iron Girls bijna een zwembad voor mij alleen heb en ik donderdag vlak na het werk ga zwemmen in Hofstade. Het sluit donderdag al om 18u; dus als je zoals de meeste werkmensen niet vroeg kan stoppen met werken geraak je er niet op tijd; m.a.w.: lekker kalm (sssssssst our secret).

Om met de koersfiets de baan op te gaan bij nat en koud weer is sowieso niet iedereen gegeven, als het daarbij donker is nog minder. Ik ben daar dus echt geen held in. Ok, ok... Eigenlijk ben ik daar een watje in. :-) Geen valpartijen pour moi s.v.p.! Gelukkig hebben we daarvoor als alternatieven spinninglesjes <3 en de rollen. Spinninglesjes zijn dan wel weer op vaste uren en in het enige fitnesscentrum in Mechelen waar ik via beurtenkaarten kan deelnemen; moet ik dan nog heel hard opletten dat ik op sommige dagen zeker niet ga. Op die dagen krijg je namelijk spinningles van een hyperactieve en irritante drillsergeant op speed; van wie ik alleen maar super zenuwachtig word omdat hij de mensen voor hun neus staat uit te kafferen dat ze niet hard genoeg fietsen (once again, true story!)

Gisteren wilde ik toch echt fietsen en kroop ik op de rollen. Ik had spinninglessen gedownload via http://www.trihardist.com/p/cycling-workouts.html maar het geluid van mijn laptop kwam niet boven het geluid van mijn rollen uit. Ik had echter geen plaats meer op mijn ipod om de boel over te zetten en had geen zin om op dat moment grote kuis te doen in mijn loopmuziekcollectie dus heb ik een eigen spinningles geïmproviseerd op wat random muziek door te spelen met tempo's en de weerstand.

Ik weet dus echt niet hoe die mensen dat doen; die 1 à 2u of - God verhoede - nog LANGER op hun rollen kunnen doorbrengen!!! Als jij zo iemand bent:

1) respect!!

2) what's your secret???

Na 20min begon ik me te vervelen, na 30min begon het mijn keel uit te hangen en na 40min hield ik het voor bekeken. Hopelijk kan ik met die gedownloade spinninglesjes wel de boel wat interessant weten te maken!

Vandaag dan opnieuw gezwommen en gelopen; deze keer in die volgorde. Na even op te warmen 500m crawl, half minuutje rust en dan 1000m crawl. Of iets meer want ik geraakte al eens de tel kwijt. "Zat ik nu aan 12 of 14 baantjes? Het zullen er wel 12 zijn... voor de zekerheid doe ik alsof het er 12 waren" Heeft er iemand daar trouwens een truukje voor???

Het is duidelijk dat die rust eigenlijk verwaarloosbaar is en ik ga volgende keer dus eens 1500m aan een stuk zwemmen. Na die 1000m had ik het gevoel dat ik nog eindeloos kon doorgaan; maar het zwembad ging stilaan sluiten en het was tijd voor het loopnummer van de dag. De blikken van de mensen in het zwembad toen ik uit het kleedhokje kwam in looptenue met modderige schoenen waren overigens priceless! :-)

Ik hield het bij 5 lekker natte kilometers om niet te overdrijven. De regen op mijn gezicht deed pertang deugd; maar mijn benen hebben even stilgelegen en ik weet niet of schoktherapie op beenvlak ook zijn nut bewezen heeft. Ook nu liep ik weer met de hoofdlamp - welke de komende maanden waarschijnlijk zo vaak gedragen zal moeten worden dat er permanent een deuk van in mijn voorhoofd zal komen - wat op zijn beurt dan weer mooi past bij de afdruk van mijn zwembrilletje die ook altijd nog uren na het zwemmen zichtbaar is :-)

Aaaaah triatlon; het is toch een bijzondere sport zenne :-)

20:00 Gepost door Jess | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

16-11-10

Sanity

Oh running, how I've missed you!!! Het waren 2 looploze weken; doordat ik echt pijn had aan mijn scheenbeenvlies. Als ik pijn voel bij het lopen oordeel ik waar de pijn vandaan komt en of het verergert als ik verder loop. Pijn van blaren is bijvoorbeeld heel lastig maar in een wedstrijd of tijdens een lange duurloop kan ik het "wegdenken". Pijn in mijn onderrug na 30km in een marathon doet ook geen deugd; maar ik weet dat het over is zodra de wedstrijd erop zit en dat het ook niets blijvends oplevert. Pijn in mijn scheenbeen die aansleept en die telkens erger wordt is echte pijn en het teken dat er iets niet goed zit. Stoppen met lopen was dus de boodschap.

Ik heb dus 2 weken niet gelopen, Flexium gesmeerd en als ik er aan dacht (moet eerlijk zeggen dat het niet zo vaak was) ijs gelegd. Vandaag trok ik erop uit; in de mist; voor 3km. Eerst wandelde ik 500m op asfalt, om dan te beginnen lopen op het onverharde jaagpad naast de Zenne. Het voelde goed; dus ik besliste na 1,5km dat ik pas zou omkeren na 2,5 zodat ik 5km zou doen. Alleen had ik na 2,5km nog geen zin om om te draaien en ben ik doorgelopen tot 4km alvorens ik rechtsomkeer maakte. Nadat ik 8km gelopen had, had ik het gevoel dat ik kon BLIJVEN lopen; maar ik wou niet overdrijven en bovendien was het intussen pikdonker dus heb ik de resterende 500m op asfalt terug uitgewandeld en ben ik héél blij terug naar huis gegaan. Heel de training lang heb ik helemaal niets gevoeld!

Lopen is echt therapeutisch: als ik me goed voel en ik ga lopen voel ik me nog beter, als ik me slecht voel en ik ga lopen voel ik me terug goed, als ik met problemen zit... Ga ik lopen en kan ik ze relativeren of oplossen onderweg, ... Het heilzame effect dat lopen op mij heeft zullen weinig andere mensen begrijpen, tenzij ze zelf lopen, of een andere sport beoefenen die alle zorgen doet vergeten!

Na wat ijs leggen en een vlugge douche, was het tijd om naar de 2de training van de dag te vertrekken: zwemmen met de Iron Girls. AMAI MIJN ARMEN!

Het waren 2 looploze weken geweest, maar ook 3 zwemloze weken. Ik had immers eind oktober pijn in mijn schouder gekregen en ook in dit geval dacht ik: "better safe than sorry" dus ik stopte tijdelijk met zwemmen. De pijn bleef echter duren ondanks dat ik niet zwom, ik voelde hem altijd wel een beetje. Tot ik me gisteren opeens realiseerde dat ik de pijn al dàgen niet meer gevoeld had.

Tot vandaag... Niet na het zwemmen! Maar ervoor!! Na ... een hele dag aan mijn bureau te zitten! Ik ben 6 dagen afwezig geweest van mijn bureau: ik voelde niets meer in mijn schouder... Vandaag kom ik terug op kantoor: het is prijs! Ik denk dus dat mijn bureau op het werk te hoog staat en ga eens horen of ze niet eens kunnen komen kijken.

Doordat ik 100% zeker wist dat de pijn niet door het zwemmen kwam, oordeelde ik dat het geen kwaad kon en ben ik dus mee gaan trainen. Wat voelde het zalig om weer door het water te klieven! De training was ontzettend zwaar; heel veel drills en wat tempowerk en tegen het einde waren mijn armen niet veel meer waard. De pijn in mijn schouder is er echter niet door verergerd. Ik heb er ook op gelet tijdens de training: tijdens het zwemmen zelf word ik dat pijntje ook niet gewaar. Des te beter dus!

I'm back in business ... Let the good times roll :-)

21:18 Gepost door Jess | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |