10-12-10

Martini

Deze week werd er nog helemaal niet gesport en stond mijn hoofd er ook echt niet naar. Maandag is sowieso een rustdag voor mij en dinsdag werd mijn wereld plots compleet op zijn kop gezet door het onverwachte overlijden van ons lief Martini’ke. Ik ging naar de dierenarts in de veronderstelling dat ik me onnodig zorgen maakte; maar ik vond toch dat ze een stuk kalmer was dan gewoonlijk en het feit dat ze heel snel en oppervlakkig leek te ademen deed me toch beslissen naar de dierenarts te gaan. In eerste instantie vond hij niets maar toen meende hij iets in haar buik te voelen. Toen hij besliste haar onder de scanner te leggen werd al heel snel duidelijk dat ze er erg slecht voorstond: haar longen zaten volledig vol met vocht, ze had nauwelijks nog ruimte over voor lucht. Dat ze niet lang meer te leven had stond sowieso vast, geen van de mogelijke oorzaken van dit vocht was hoopvol, maar hij wilde voor de zekerheid toch onderzoeken waar het vocht vandaan kwam.

 

Martini werd verdoofd en met een spuitje trok hij het vocht uit haar longen. Het was meteen overduidelijk: FIP. Een dodelijk kattenvirus waar niets tegen te beginnen is; geen enkel katje heeft het virus ooit overleefd. Sommige vormen van het virus maken dat het beestje nog een tijd te leven heeft; maar Martini had een zeer acute vorm en zou nog maar een paar daagjes te leven hebben. Echt een nachtmerrie; want op dat moment moest ik beslissen of ik haar nog een paar dagen mee naar huis nam of dat ik alle kans op lijden vóór bleef en haar daar ter plaatse liet inslapen. Een zeer moeilijke beslissing; maar ik wilde echt niet dat ze moest afzien; dus hebben we haar zachtjes laten gaan. Nu voelt het soms de foute keuze: wat had ik haar graag nog een keer voelen ronken als ik haar streelde, wat had ik haar toch graag nog een keer heel dicht bij mij gehad. Met mijn verstand weet ik dat het de juiste keuze was; maar mijn hart bloedt.

 

Voor buitenstaanders kan het raar overkomen dat je zo gehecht kan zijn aan zo’n diertje. Als je zelf nooit een huisdier hebt gehad, zal je het waarschijnlijk nooit begrijpen. In het licht van andermans problemen lijkt het misschien ook ontzettend banaal. Ik denk bijvoorbeeld aan het slechte nieuws dat Mario deze week te verteren kreeg. Zoiets zet je wereld pas echt op zijn kop. Maar Martini was mijn vriendinnetje, ze was het liefste en aanhankelijkste poesje dat ik ooit gekend heb en ik zal haar nooit kunnen vergeten.

 

Martini is er echter vooral gekomen omdat we een speelkameraadje wilden voor Professor. Zeker nu hij de laatste maanden gewend was gezelschap te hebben; is het extra sneu dat hij nu alleen over blijft. Gisterenavond lag hij een hele tijd aan de voordeur te wachten terwijl wij in de zetel zaten en was hij op een gegeven moment aan het miauwen op een manier die we helemaal niet kenden van hem. Het is dus erg duidelijk te merken aan hem dat hij haar even hard mist als wij. Daarom hebben we beslist van volgende week een nieuw poesje een thuis te geven. Als alles goed gaat komt ze zaterdag ons huis terug een beetje warmer maken. Een huis zonder poesjes is geen thuis...

 

17:01 Gepost door Jessica Berden | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Jeetje zeg en wat erg allemaal.
Sterkte en had graag onze katten naar je toegestuurd als troost!, maar hou te veel van ze om ze weg te doen.
Groet rinus.

Gepost door: Rinus | 11-12-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.