28-12-10

IJsschaatsen

Ik kan niet ijsschaatsen. Nooit gekund. Een jaar geleden deed ik het nog eens; na zeker 10 jaar niet meer geschaatst te hebben mij op een ijspiste vasthoudend aan de kant voortgeschuifeld te hebben. Na 10 keer vallen op nog geen uur tijd was ik het dik beu en heb ik gezworen het nooit meer te gaan doen.

Vandaag tijdens mijn middagpauze had het echter handig geweest moest ik die kunst wél onder de knie gehad hebben. Jeetje wat was het glad! Dat het op de voetpaden glad was had ik 's morgens al gemerkt tijdens het korte stukje van mijn auto naar kantoor. In Schaarbeek kennen ze de wet niet; of ze passen hem niet toe, waarschijnlijk het laatste.

Vorige week was het in het park echter goed te doen geweest dus trok ik daar nu nog eens naartoe. Een half rondje op een aangestampte ijslaag deed me realiseren dat het echt niet verantwoord was: te groot risico op blessures. Een groot hellend grasveld van 200m waar nog losse sneeuw lag, bood mij wat intervaltraining: 3 keer liep ik omhoog en terug omlaag. Daarna ging ik nog wat freestylen in de buurt; waar ik vooral op straat liep in plaats van op de voetpaden. Het was 's middags dus licht genoeg en ik had een knalrood jasje aan. Dankzij de sneeuw reden de mensen ook rustig genoeg om me op tijd te zien dus was het prima te doen om in rustige straten op de sneeuwvrije asfalt te lopen.

En zo kwam ik uiteindelijk toch aan 40min "loslopen" en zag mijn training er als volgt uit:

toerke101228.jpg

 

maar dan in't wit :-)

17:23 Gepost door Jessica Berden | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-12-10

Wedstrijdkoorts

Het is al even geleden dat ik aan de wedstrijdkoorts leed. De zenuwen die meestal vooral de kop opsteken de ochtend van de wedstrijd. De hartslag die al in het startvak hoger ligt dan normaal. De stress die van me afvalt zodra het startschot gaat en ik begin te lopen (of zwemmen ;-)).

In november vielen er 2 wedstrijden in het water door een pijnlijke scheenbeen, deze maand vielen er 2 wedstrijden in de sneeuw :-) Gaston Roelants liep ik niet omdat er enerzijds te veel sneeuw lag naar mijn goesting, anderzijds omdat we net ons nieuw huisgenootje waren gaan halen en ik haar niet al meteen een hele dag alleen wilde laten. <3

De Eindejaarscorrida van Leuven gisteren werd zelfs afgelast omdat de straten nog veel te glad waren. In plaats daarvan liep ik wel 14,5km in de sneeuw met mijn achterburen die ook aan het trainen zijn voor een marathon op 10 april (Parijs).

Het is dus nu een beetje wachten tot de volgende wedstrijd; dit staat alvast op mijn programma:

Ergens zou ik daar nog een leuke halve marathon willen tussenplakken; maar de kalenders staan nog niet allemaal online. Iemand ideetjes? Er moet ook nog iets in januari gebeuren, zo lang ga ik niet meer wachten :-)

Er staat ook al een tria en een zwemloop op het programma te blinken, zeer vroeg op het seizoen; kwestie van goed voorbereid te zijn tegen de halve Iron Man :-)

20:28 Gepost door Jessica Berden | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

21-12-10

Wueens!!!

Dat veel mensen er niet dol op zijn; heb ik onder andere mogen merken op facebook. Het gevloek en geklaag is niet van de lucht dezer dagen. Als ik 's morgens tegen 20km/u achter mensen die de sneeuw zwaar overschatten tjok met mijn auto denk ik ook wel eens: "ik zou zo veel sneller zijn zonder die sneeuw". En misschien heb ik geen recht van spreken; want ipv de gewoonlijke 25minuten doe ik nu 35minuten over mijn route; wat procentueel een groot verschil is, maar nog altijd echt niet onoverkomenlijk.

Een groot deel van de actieve facebookers zijn lopers, waaronder jij waarschijnlijk, geachte lezer van mijn blog. En onder die lopers zitten ofwel heel harde sneeuwhaters, ofwel vinden ze het praaaachtig! Net zoals ik dus :-)

Ook ik snak best wel naar een zonnige lentedag om mijn Trekkie nog eens iets anders te laten zien dan mijn slaapkamer gezien van op de rollen. Maar wat vind ik het prachtig om in dit landschap te lopen! Vorige week vrijdag liep ik 's morgens vroeg toen het nog maar net licht was langs de Zenne, tussen de besneeuwde weilanden. Witte sneeuw zo ver ik kon zien. Grijze lucht. Grijze Zenne. Zwarte takken. Zwarte kraaien. De wereld in zwart-wit. En dan mijn rood loopjasje. De enige factor die mij ervan overtuigde dat er nog kleur bestond en ik niet was wakker geworden in een stomme film van vroeger.

En vanmorgen! Hoewel het nog pikdonker was om 7u kon ik dankzij de witte ondergrond toch prima zien in het park in Schaarbeek; waar ik samen met nog één andere zot al lopend genoot van de frisse ochtendlucht en waar ik zowaar een tuimeling maakte over een bultje onder de sneeuw. Het leek alsof ik neerviel bovenop een donsdeken, zo'n dik pak sneeuw lag er!

De weersomstandigheden houden mijn marathonplannen in ieder geval helemaal niet tegen! Week 1 van de training zit er al op, week 2 is net begonnen! Ik kan al niet meer wachten!

19:00 Gepost door Jessica Berden | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

13-12-10

Doelen 2011

We hebben nog wel even te gaan alvorens we weer iedereen moeten (mogen?) zoenen voor Nieuwjaar; maar wat mij betreft mag de rest van 2010 even in fast-forward doorgespoeld worden. 2010 was voor mij op zowat elk vlak echt een k*tjaar. Diegenen die me goed kennen weten wel wat ik allemaal bedoel.

Het is dus hoog tijd voor een nieuwe wind in mijn leven; en ik mag hopen dat 2011 het tegenovergestelde wordt van het afgelopen jaar. Ik ga hier dan ook geen uitgebreid jaaroverzicht plaatsen. Plain and simple: it s*cked! :-) Zelfs hier blijven we smiley's plaatsen; want het is niet omdat ik tegenslagen meemaak dat ik stop met lachen. Af en toe groen misschien, maar we blijven dus lachen hé! :-)

Over naar de doelen voor 2011 dus!

Sowieso staat de marathon van Rotterdam op mijn programma. Dit had ik al een tijdje in mijn hoofd zitten; en nu zit er ook in mijn hoofd dat dit moet kunnen op 4u. Het is misschien redelijk hoog gegrepen: 15minuten sneller dan mijn vorige marathon... Die is dan echter een jaar geleden en ondertussen heb ik - letterlijk - heel wat watertjes doorzwommen. Bovendien moet ik toegeven dat ik de vorige keer echt wel laat in gang ben geschoten en het schema niet geweldig trouw gevolgd heb. De motivatie is nu hoger dan ooit dus gaan we er gewoon voor gaan! Dream big, right?

Ook de marathon van Eindhoven in oktober staat nu al op mijn programma; om de simpele reden dat dit echt een superfijne marathon was en ik heel die sfeer gewoon nog eens wil meemaken. Liefje zou daar ook opnieuw een marathon willen lopen; nadat hij bijna een jaar gesukkeld heeft met zijn knie.

En ja, we blijven grootse dromen koesteren want ook het triatlon virus laat mij niet los, voor wie daar nog aan twijfelde. Ik hou enorm van het zwemmen en kijk ook alweer uit naar de fietstochtjes eens het weer wat beter meezit. Wie hier een tijdje geleden gokte dat ik volgend jaar een volledige Iron Man ging doen; is op zijn kopje gevallen :-) Mag het ook eens wat minder drastisch zijn?

Wat ik wel plan te doen: een halve IRON MAN! Ik ben nog aan het uitzoeken welke het zal worden; maar dat ik er één ga doen volgend jaar moge duidelijk zijn.

BRING IT ON!

20:16 Gepost door Jessica Berden | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

10-12-10

Martini

Deze week werd er nog helemaal niet gesport en stond mijn hoofd er ook echt niet naar. Maandag is sowieso een rustdag voor mij en dinsdag werd mijn wereld plots compleet op zijn kop gezet door het onverwachte overlijden van ons lief Martini’ke. Ik ging naar de dierenarts in de veronderstelling dat ik me onnodig zorgen maakte; maar ik vond toch dat ze een stuk kalmer was dan gewoonlijk en het feit dat ze heel snel en oppervlakkig leek te ademen deed me toch beslissen naar de dierenarts te gaan. In eerste instantie vond hij niets maar toen meende hij iets in haar buik te voelen. Toen hij besliste haar onder de scanner te leggen werd al heel snel duidelijk dat ze er erg slecht voorstond: haar longen zaten volledig vol met vocht, ze had nauwelijks nog ruimte over voor lucht. Dat ze niet lang meer te leven had stond sowieso vast, geen van de mogelijke oorzaken van dit vocht was hoopvol, maar hij wilde voor de zekerheid toch onderzoeken waar het vocht vandaan kwam.

 

Martini werd verdoofd en met een spuitje trok hij het vocht uit haar longen. Het was meteen overduidelijk: FIP. Een dodelijk kattenvirus waar niets tegen te beginnen is; geen enkel katje heeft het virus ooit overleefd. Sommige vormen van het virus maken dat het beestje nog een tijd te leven heeft; maar Martini had een zeer acute vorm en zou nog maar een paar daagjes te leven hebben. Echt een nachtmerrie; want op dat moment moest ik beslissen of ik haar nog een paar dagen mee naar huis nam of dat ik alle kans op lijden vóór bleef en haar daar ter plaatse liet inslapen. Een zeer moeilijke beslissing; maar ik wilde echt niet dat ze moest afzien; dus hebben we haar zachtjes laten gaan. Nu voelt het soms de foute keuze: wat had ik haar graag nog een keer voelen ronken als ik haar streelde, wat had ik haar toch graag nog een keer heel dicht bij mij gehad. Met mijn verstand weet ik dat het de juiste keuze was; maar mijn hart bloedt.

 

Voor buitenstaanders kan het raar overkomen dat je zo gehecht kan zijn aan zo’n diertje. Als je zelf nooit een huisdier hebt gehad, zal je het waarschijnlijk nooit begrijpen. In het licht van andermans problemen lijkt het misschien ook ontzettend banaal. Ik denk bijvoorbeeld aan het slechte nieuws dat Mario deze week te verteren kreeg. Zoiets zet je wereld pas echt op zijn kop. Maar Martini was mijn vriendinnetje, ze was het liefste en aanhankelijkste poesje dat ik ooit gekend heb en ik zal haar nooit kunnen vergeten.

 

Martini is er echter vooral gekomen omdat we een speelkameraadje wilden voor Professor. Zeker nu hij de laatste maanden gewend was gezelschap te hebben; is het extra sneu dat hij nu alleen over blijft. Gisterenavond lag hij een hele tijd aan de voordeur te wachten terwijl wij in de zetel zaten en was hij op een gegeven moment aan het miauwen op een manier die we helemaal niet kenden van hem. Het is dus erg duidelijk te merken aan hem dat hij haar even hard mist als wij. Daarom hebben we beslist van volgende week een nieuw poesje een thuis te geven. Als alles goed gaat komt ze zaterdag ons huis terug een beetje warmer maken. Een huis zonder poesjes is geen thuis...

 

17:01 Gepost door Jessica Berden | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-12-10

Jess is niet de enige zot

Ik voel me af en toe behoorlijk geschift. En waarschijnlijk ben ik dat ook wel, maar op sommige momenten vraag ik me af of ik nu echt de enige zot ben die met regen, sneeuw, ... gaat lopen. Die half België afrijdt om een interessante 30er te lopen. Via mijn blog was ik al wel met andere zotten zoals ik in contact gekomen; maar helaas woonden zij allemaal te ver weg of liepen ze op dat moment weer niet meer veel (Ruthje). Zo voelde ik me dus vaak de enige zot.

Maar nu! Haaaa ik heb ze gevonden! Ze bestaan! Zotten in het Mechelse :-) Marathonlopers, triatleten, ...

Via de Iron Girls kwam ik in contact met Greet die dan nog wel op 100m van mijn voordeur woont. Dankzij haar ben ik op donderdagavond niet meer alleen in het zwembad en ik krijg haar zelfs zo ver om na het zwemmen nog mee te gaan lopen :-)

Gisteren liep ik samen met de Iron Girls mee, en toen de coach en 2 girls het voor bekeken hielden; plakten Greet en ik er nog een toerke van 4km aan vast. Zo liepen we 1,5u in de sneeuw in Hofstade. Het was prachtig! Al tetterend gaat de tijd ook zooo veel sneller!

Vandaag kwamen we dan weer samen. Deze keer waren we met 5. Ook Odile kwam weer mee; een unicum voor haar: 2 dagen na elkaar lopen. Ook vandaag werd het dik 1,5u. Ik was naar de afspraakplaats gelopen en zo kwam ik voor vandaag aan 15km. Heerlijk! Ook al regende het en was de half gesmolten sneeuw hier en daar verraderlijk glad: het kon ons allemaal niet deren. Lopen, tateren, ... ik weet niet waar we het beste in waren!

Zo ben ik dus niet meer de enige zot die door weer en wind toch kilometertjes aflegt.

En we geraken met iedereen aan de praat; want gisteren ging ik in de namiddag nog zwemmen met Bert en Odile en kwamen we in contact met de redders in Hofstade die ook triatlon gedaan hebben en die ons allemaal nog wat tips gaven voor onze zwemstijl. Hij blijft voor verbetering vatbaar (logisch; na slechts een half jaar) en zo weten we weer waarom we 2 à 3 keer per week in het water liggen.

Het is zondag en dus weer tijd voor een weekoverzichtje, hoewel er deze week hier en daar wel een training gemist werd. Vooral aan yoga kwam ik weer niet toe :(

  • Maandag: rust
  • Dinsdag: 9km lopen en 1u Iron Girls zwemtraining
  • Woensdag: 1u op de rollen
  • Donderdag: 1750m zwemmen (hier had ik nog moeten lopen)
  • Vrijdag: rust (hier had ik nog moeten rollen)
  • Zaterdag: 1,5u lopen (Garminloos dus geen afstand) en wat zwemmen (er werd veel gepraat met de redders en daardoor niet zooo veel gezwommen)
  • Zondag: 15km lopen

Af en toe gebeurt het dus wel eens dat ik een training mis; maar ach; zo lang we ons amuseren en bezig blijven... :-) Als ik weer buiten kan fietsen zal dat ook al beter gaan. De rollen zijn wel handig maar toch zooo saai! Maar nu ik die andere zotten gevonden heb, ga ik me nog veel meer amuseren! JOEPIE :-)

13:04 Gepost door Jessica Berden | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-12-10

PR's

Deze week zijn er weer twee PR's gebroken!

Gisteren zat ik voor het eerst een uur op de rollen. Odile en ik hadden allebei geen zin om op ons eentje te trainen. Het is zoooo saai en geen van beide houdt dat veel langer dan 45min vol. Dus kwam Odile mij, mijn koersfiets en mijn rollen halen met haar auto-mét-winterbanden om bij haar thuis samen te rollen. Zij heeft de luxe van de rollen+koersfiets te kunnen laten staan zodat die altijd "vertrekkensklaar" is; ik heb jammer genoeg altijd iets meer werk. Het was dus logischer dat ik mijn boeltje inpakte en bij haar ging rollen.

Al kijkend naar de nieuwe kookzender NJAM en al kakelend over zeer belangrijke en minder belangrijke dingen des levens trapten we een uurtje weg. Af en toe placeerden we een sprintje of zetten we de weerstand eens een paar tandjes hoger. Meteen een goede manier voor Odile om de versnellingen van haar nieuwe koersfiets met écht koersstuur te leren kennen ;-)

En vandaag zwom ik voor het eerst 1750m aan één stuk crawl. Ik had daar 37min voor nodig; geen idee of dat snel is; ik vrees van niet :-) Het is nog voor verbetering vatbaar, maar ik heb nog even. Nu op naar de 2000!!!

20:30 Gepost door Jessica Berden | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-12-10

Over tapijtjes en testjes

Hoewel de sneeuw vaak voor verkeersellende zorgt en ook mijn koersfiets er niet echt van houdt, maakte mijn hartje gisteren toch een klein sprongetje toen ik zag dat er een laagje sneeuw lag. Het was geen dik pak en de strooidiensten hadden op de wegen puik werk verricht; maar waar ik wilde lopen lag een bijna maagdelijk witte loper voor me uitgerold. Ik telde 2 fietssporen en net evenveel paren voetstappen, slechts een enkeling had zich op dit pad gewaagd.

Voorzien van shirt+thermisch truitje+winddicht jasje, handschoenen en een hoofdband tegen de koude en een hoofdlamp om het donker te weren, legde ik 9 heerlijke kilometers af in het winterse landschap; waarbij ik slechts 1 andere loper met een hond kruiste. De wilde konijntjes die heersen over dit terrein staken scherp af tegen de witte sneeuw; alsook de zwarte poes die ik zag, van wie ik vurig hoopte dat ze een warm thuis had om terug naartoe te trekken zodat ik ze volgende week niet ergens bevroren in de sneeuw terugvind :-(

De temperatuur tijdens het lopen viel goed mee; maar nadien overviel mij een koude van binnenuit die nog minstens een uur duurde. Zelfs in een heet bad zat ik nog met kippenvel en met lichte tegenzin maakte ik me daarna klappertandend klaar om naar de Iron Girls zwemtraining te vertrekken. Het idee van een koud zwembad klonk niet erg aantrekkelijk; maar gelukkig is het water in Duffel warmer dan in de meeste zwembaden en ik weet ook best dat het na een paar baantjes doorzwemmen al lang niet meer uitmaakt. Bovendien maakte Odile al gauw korte metten met mijn stoute voorstel om te spijbelen, bedankt meid :-)

De coach liet ons ook meteen warm krijgen: na een paar baantjes loszwemmen moesten we een 400m test doen. We zouden dit binnenkort eens herhalen om te zien hoeveel vooruitgang we geboekt hebben. Ik ben al lang blij dat ik intussen comfortabel crawl kan zwemmen en dat ook 1500m aan één stuk geen probleem meer is. Van zwemsnelheid heb ik echter totaal geen benul. Ik wist zo ongeveer dat ik over de 1500m vorige week een dik half uur had gedaan; maar eigenlijk was ik vergeten naar de klok te kijken, dus erg nauwkeurig was dat allemaal niet. Ik had geen idee welk tempo nodig was om die 400m snel af te leggen zonder dat ik me al van in het begin opbrandde.

Uiteindelijk zwom ik iets sneller dan ik de vorige weken de langere afstanden zwom en ik had het gevoel dat ik dit heel gelijkmatig heb volgehouden. Volgens mij zat er nagenoeg geen verval op mijn tempo. Ik vind het bij zwemmen wel makkelijk om een vast tempo aan te houden omdat je tempo automatisch samenhangt met het moment dat je ademt. Het uitademen maakt ook zodanig veel lawaai dat je heel duidelijk een ritme kan onderscheiden en direct merkt als het opeens verandert :-) Ik legde de 400m af in 8’15’’; ook dat zei me niet veel. Daarna vond ik online ergens dat 400m gemiddeld tussen de 8 en de 10 minuten wordt afgelegd, dus was ik wel tevreden.

Het zal nu dus kwestie worden van ook wat op snelheid te trainen om deze tijd binnenkort scherper te kunnen stellen. Ik zou liefst 3 keer per week trainen ipv de huidige 2 keer; zodat ik 1 training volg bij de Iron Girls, 1 training een “rustige duurzwem” doe om kilometers te maken en dan nog 1 snelheidstraining. Ik ga dus nog eens op zoek moeten naar een geschikt moment wanneer het niet te druk is in het zwembad om die laatste training ook in mijn agenda ingepast te krijgen.

En ondertussen: let it snow, let it snow, let it snow!

16:43 Gepost door Jessica Berden | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |