Jesssport

Het zal niet meer lang duren; of er staat weer een 2tje voor mijn trainingsafstanden. Vandaag legde ik 18km af, een nieuw record voor 2010. Omdat ik na de 16km van vorige week echt wel vermoeide benen en een pijnlijke rug had, had Mario me aangeraden om na elke 5km effe 5min te wandelen. Want met mijn conditie gaat het best wel goed; maar mijn gestel is nog niet gewend om weer zo lang te lopen. Dus dat deed ik vandaag, wat het totaal op 19.5km bracht, waarvan 18km gelopen werden tegen een tempo van ongeveer 6:45.

Ik heb best nog een lange weg te gaan tot de Antwerp Marathon; en zo heel veel tijd is er niet; maar ... ik geloof erin!

of zoals Mario het zo mooi verwoordde:

De schema's waren allemaal verstuurd , alleen nog vandaag een heel nieuw schema maken voor een super gemotiveerde loopster , die eindelijk over haar twijfel  is , om de marathon van Antwerpen te lopen of niet ? Door al haar drukke bezigheden en de hele nieuwe weg die ze onlangs is ingeslagen , kwam haar bestaande schema met het doel onder druk te staan . Maar met de nodige peptalk van haar blog en facebook vrienden heeft ze de knoop doorgehakt !

Thanks Mario voor de steun, je peptalk en je schema's!!

Drukke bezigheden, heel nieuw leven, ... 't zal puzzelen worden maar...

WE GAAN ERVOOR!!!

"Misschien moet ik mijn voorjaarsmarathon maar wat uitstellen" spookte er door mijn hoofd. De marathon van Luxemburg lonkte. Niet omdat dat een pretje zou zijn, hallo, heuvels? Maar hij valt een paar weken later dan die van Antwerpen en mijn onzekerheid probeerde mij duidelijk te maken dat ik no way klaar zou zijn voor een marathon binnen iets meer dan twee maanden.

"Maar Wendy gaat met u meelopen" zei Mario, en hij liet vallen dat hij er mogelijk ook ging zijn. Hmzzz he had a point. Wendy had in al haar goedheid (hey Wendy ;-)) gezegd dat ze mee ging starten met mij, zeker de helft meelopen en misschien wel meer ook; als haar fysiek terug goed zat, na de marathon van Utrecht. Zodus, een loopmaatje tijdens de marathon... Tempting tempting... En dan nog een marathon in dé Stad waar ik opgegroeid ben... Tempting tempting...

Een blog is een handig hulpmiddel om te achterhalen hoe het in het verleden met je ging, wat er toen in je hoofd omging, welke obstakels je toen overwon. Ik klikte dus gisteren even terug in de tijd en toen ontdekte ik dat ik een dikke twee maanden voor de marathon van Eindhoven (begin augustus dus) sukkelde met kniepijn en dat ik toen een tijdje stukjes liep van 500m. En die marathon is toen ook best goed verlopen, dus wég, reden om deze marathon uit te stellen.

Vanmorgen realiseerde ik me dus, dat het dan nu wel zou moeten gaan gebeuren; want knipper met je ogen, en je bent weeral een week verder! Ik keek zelfs niet eens wat er in mijn schema stond (foei) want eigenlijk had ik gewoon behoefte om te lopen, niet snel, maar wel redelijk ver, een km of 15, voor m'n gemoedsrust "dat ik het nog altijd kan".

Ik stak vanmorgen dus mijn neus eens uit het raam, en helaas.... mijn gebeden voor een instant hittegolf waren niet verhoord. Sneeuw, and lots of it, too! "maar het is nog een beetje donker!", stelde ik mezelf gerust; en ik mocht van mezelf nog wat verder lezen in mijn spannende boek "Calamiteitenleer voor gevorderden", want ik ging bijna ontdekken waarom de maffe lerares nu eigenlijk dood was.

Een beetje later zette ik dan toch mijn boek aan de kant en mijn voeten in mijn loopschoenen. Lopen zou ik, verdorie! "I'm in the quicksand", zong La Roux getergd in m'n oor.  "Ni zagen hé, pffft quicksand! I eat quicksand for breakfast! Gij zit hoog en droog in mijn oor, ik trotseer hier wel de diepsneeuw hé!!" Wat lichtjes overdreven was, maar het helpt als ik mezelf zo'n hardcore bad-ass vind, die zelfs zou gaan lopen als er een orkaan Hombeek terroriseerde.

"I wanna make love, right now now now" vertelde Akon me na 7km, wat ik een redelijk geschift idee vond, making love daar zo in de diepsneeuw, maar het kan nog wel een extra dimensie toevoegen, wie weet?

En och God, tijdens Viva La Vida van Coldplay begon zo waar het zonnetje opeens hevig te schijnen, en zag ik net geen engeltjes met gouden trompetjes neerstrijken om mij te vergezellen op mijn laatste meters van die 15km die ik moest en zou lopen.

Want ja, de 15km is dus in the pocket (net zoals een paar joekels van blaren - hi you guys, welcome back - NOT!!!). Enneuh... Mijn zelfvertrouwen heeft meer training nodig, dan mijn lichaam, me dunkt.

De alerte volgelingen van mijn blog (dat klinkt haast als een sekte :-)) hebben het misschien gemerkt. Er was even een hiaat in mijn blog, maar er was dan ook een hiaat in mijn loopgedrag. De laatste week was echt busy busy, met een hoogtepunt (letterlijk) op vrijdag, toen we 's morgens naar Nice vlogen voor het werk en dezelfde dag 's avonds laat een vliegtuig terug naar huis hadden. Da's dan meteen mijn nieuwe ding voor vorige week: op één dag naar het zuiden van Frankrijk en terug. Het voelde als een dagje lente in het midden van de winter, zomaar een terrasje kunnen doen in het zonnetje.

Er werd véél gedaan vorige week, maar gelopen? Nee dat niet! Nu nog een weekje een ferme eindspurt en dan... de opening! En daarna! Zal er weer (véél) gelopen worden!

De derde week van 2010 zit er bijna op, time flies! De laatste week was een heel drukke week, en dat maakt dat ik een beetje moet schuiven met mijn trainingen om alles gedaan te krijgen.

Dinsdag liep ik 8km gevolgd door 10 keer 200m (zie vorig postje)

donderdag liep ik op mijn gemak 12km los (gem. 6:46min/km)

en gisteren deed ik een zeer zware interval training: 2km inlopen; daarna 5 keer (200m - 400m - 200m) tegen 29sec/100m met telkens maar 1 min rust en 5min loslopen tussen de reeksen; en dan weer 2km uitlopen. Heavy stuff!

Ik wilde vandaag nog de 15km lopen die in m'n schema stond; en had een mooie route uitgestippeld. Maar van zodra ik vertrok; had ik een trekkerig gevoel in mijn linkerscheenbeen. Nu heb ik 2 weken geleden mijn scheenbeen super hard gestoten tegen de punt van m'n bed; en sindsdien heb ik daar zo'n harde bult; die nog altijd niet weg is. Ik was niet zeker of ik daarvan last had, of dat het echt mijn scheenbeen(vlies) was. "Better safe than sorry" is mijn visie, dus hield ik het op een rondje rond de vijver, goed voor een klein halfuurtje loopplezier. De 15km zal dus nog even moeten wachten!

Gisteren deed ik weer iets wat ik nog nooit had gedaan: TACO'S gegeten! Misschien redelijk banaal, maar ik had dus echt geen idee hoe dat proefde :-) Ik had ze gemaakt met pikant gehakt en rode bonen, met wat cheddar en extra chilipepertjes erbij. MMMMH goddelijk! Eigenlijk was mijn "snelheidsrecord" van deze week ook al iets wat ik nooit eerder deed :-) Benieuwd wat ik volgende week ga doen :-)

De relativiteitstheorie is een natuurkundige theorie die het gedrag van de natuur bij hoge snelheid en in zwaartekrachtvelden beschrijft.

Hoewel ik vandaag merkte dat de natuur (eenden en ganzen) vandaag niet zo blij reageerde op mijn hoge snelheid...

En hoewel ik vandaag ook merkte tijdens het lopen in glibberige modder dat zwaartekrachtvelden echt te pas en te onpas hun bestaan laten gelden...

is de relativiteit waarover ik het vandaag wilde hebben, niet diegene die hierboven beschreven staat. Maar je weet maar nooit wie je hiermee naar je blog kan lokken, die vervolgens blijft hangen hé ;-)

Nee, "alles is relatief", dat vond ik daarstraks.

Nadat ik eerst 8km had losgelopen met tempo's rond de 6:55min/km aan een hartslag van onder de 160 bpm, stond er in mijn schema: "10 x 200 m versnellen met 1 min rust". Zomaar, zonder meer.

Normaal gezien geeft Mario door hoe snel ik deze versnellingen dan wel moet lopen, maar voor vandaag leek het wel alsof ik carte blanche gekregen had! JIPPIE! Op dagen met minder mojo is dat carte blanche om het rustig aan te doen. Maar de mojo was vandaag net zoveel aanwezig als het Stella bier tegenwoordig afwezig is, en dus vond ik dat ik er eens een stevige lap op mocht geven.

De eerste 2 stukjes van 200m werden gelopen in bovenvermelde modder, en waren met 4:58min/km en 4:42min/km nog niet meteen om over naar huis te schrijven. Maar daarna liep ik op asfalt en tegelijk ook op wolkjes en ging het steeds sneller: 4:31, 4:15, 4:05 en toen zelfs een 200m tegen 3:43min/km! Nooit eerder liep ik ZO snel (16,1km/u) gedurende 200m (volgens mij ook niet gedurende 100m)! Het voelde heerlijk aan, zo echt eens ALLES geven!

De volgende 3 blokjes bolde ik uit met 4:37, 4:44 en 4:41 en toen merkte ik dus op hoe relatief snelheid wel is. Want mijn liefje loopt met zijn vingers in zijn neus (niet letterlijk natuurlijk, toch niet bij mijn weten) een wedstrijd van bijna 10km tegen iets meer dan 16km/u, maar voor mij is dat echt wel SNEL! En hoewel ik meestal enorm hard moet beuken om sneller dan 5min/km te lopen; gingen die laatste drie alsof het niks was, toch in vergelijking met die 3:43 van daarvoor.

Dus ja, alles is relatief. En vandaag, was ik relatief snel!

Die mojo van mij... Da's toch iets raars zenne! De ene dag is hij daar, in al zijn glorie, zorgt hij ervoor dat ik sta te popelen om mijn loopsloefkes aan te trekken en de wijde wereld (enfin, het kleine Hombeek) in te trekken... De andere dag blijkt de mojo zich te verstoppen in één of ander hoekje van m'n nieuwe woonst dat ik schijnbaar nog niet ontdekt heb en hij wel. Ja, m'n mojo heeft een eigen willetje.

Op zo'n laatstvernoemde moment, is elk excuus goed. Zelfs het feit dat mijn beste looptruitje nog in de was zit, en dat the next best thing dat goedkope fietstruitje van Decathlon is, dat elke 300m omhoog kruipt en waarbij ik dus niet enkel loop maar ook elke 300m het truitje omlaag moet trekken omdat ik anders met m'n buik bloot loop. Laat het daar nu toch iets te frisjes voor zijn. En ook niet meteen het meest elegante zicht - maar elegant zie ik er sowieso niet uit in mijn looptenue met haar dat paraplu gewaaid is en met een rood aangelopen gezicht.

Gisteren was het goeie looptruitje niet in de was, maar lag ik onder een dekentje te surfen op het wereldwijdeweb. Eerst geen goesting om te lopen; en eigenlijk hoefde ik ook niet te lopen, want ik had de dag ervoor gelopen. Maar ik wist niet zeker of ik vandaag tijd ging hebben, dus ik ging de hele tijd heen en weer tussen:

• "ok ik ga vandaag lopen"
• "maar nee ik heb eigenlijk geen goesting"
• "ok nee ik loop morgen en ga nu strijken (topsport, I tell ya!)
• "ja zeg, ik ben nu toch onder m'n dekentje uit, weete, ik ga gewoon een klein toerke doen, en loop morgen m'n "échte" training)

Want op het einde had ik dan toch wel een beetje goesting om te lopen gekregen.

Vandaag was het goeie looptruitje wel in de was, en had ik de was nog niet kunnen wassen en moest ik dus met het omhoogkruipend truitje lopen. Dik tegen mijn goesting deed ik m'n loopkleren aan. Zo snel mogelijk, want ik wist dat het punt waarop ik van gedacht zou veranderen niet veraf was. Gewoon zonder al te veel nadenken ging ik dan toch de deur uit.

En zo liep ik een wisselduurloop: 1000m loslopen, 500m tegen 5:30 en dat tot ik 10km gelopen had. Wat in mijn geval goed uitkwam met: naast de Zenne lopen tot in Heffen, over het brugje lopen en terugkomen naast de andere kant van de Zenne (die gelukkig niet stonk). Op de terugweg had ik wind tegen en ging het echt moeilijk, maar exact een uur later stond ik toch weer thuis, na 10km en een dikke 30 keer mijn truitje omlaag trekken.

Ik heb absoluut niet genoten van mijn loopje. Maar als er op je blog een ticker aftelt naar de marathon van Antwerpen, en het aantal dagen sinds kort nog maar uit 2 cijfertjes bestaat, moet je af en toe een welgemeende fuck you zeggen tegen die mojo en hem laten zien wie er baas is!

Deze week werd er nog niet gelopen, een bezige dag op maandag en daarna 2 daagjes in Disneyland! We gingen dinsdag en woensdag; doordeweeks, vlak na de drukke kerst-periode en hadden dus al niet veel volk verwacht. Maar zó weinig volk; dat hadden we niet eens kunnen hopen! Het resulteerde in onbestaande wachtrijen, waardoor we overal meteen in konden, we hebben nooit meer dan 5minuten moeten wachten en vaak konden we gewoon doorlopen en vrijwel meteen plaatsnemen in één of ander karretje. Het was berekoud, maar wij hadden ons goed voorzien van thermische kledij (lang leve looptruitjes) en hebben het dus eigenlijk nooit koud gehad. Echt geweldig!

Voor mijn voornemen "iets doen wat ik nooit eerder deed" kon Disney wel tellen. Ik was er al wel eens, maar dat was bijna 10 jaar geleden en toen was het Disney Studio's park er nog niet. En dus ook de attractie "Tower of terror" nog niet...Een attractie waarbij je in een oud vervallen hotel een lift omhoog neemt die dan vervolgens naar beneden stort. En dit een paar keer na elkaar...

Ik ben dol op roller coasters, ben op de Sinksenfoor in zo'n bol geweest die ze de lucht in katapulteren, en twee zomers geleden sprongen liefje en ik uit een vliegtuig; wat ik ook heerlijk vond en waar ik geen schrik voor had. Ik kamp echter met heel veel "motion sickness" en kan zulke dingen enkel maar doorstaan als ik geregeld Touristil en Motillium neem. Ook nu was ik dus gewapend met deze twee wondermiddeltjes, maar de Tower of terror leek me toch een stap te ver. Ik had schrik om misselijk te worden, maar had ook gewoon echt schrik van die attractie zelf. Ik weet niet wat het was dat mij daar zo in afschrikte, maar ik vond het er gewoon ook zo eng uitzien, en langs de andere kant ben ik al niet zo dol op liften, misschien dat het daar aan lag.

Maar... na anderhalve dag met bange ogen dat ding voorbij te lopen; heb ik uiteindelijk toch mijn angst overwonnen en zijn we erin geweest! Ik heb de boel bij elkaar gebruld van de schrik, de tranen stonden nét niet in mijn ogen en mijn hartslag ging hoger dan bij de finish van een gemiddelde 10K wedstrijd. Maar ik had het toch maar gedaan! :-) En op het einde van de dag... ben ik er nog eens ingeweest :-) LOL

En nu vertrek ik voor een kort loopje: 8km met na elke km 2 keer 20/40.

P.s.: ook in de categorie; minder vlees en vis eten gaat het eigenlijk heel goed. Heb de afgelopen weken zeer regelmatig een volledige veggie dag gehad!

Een graad of -5 was het deze ochtend, en de zon was nog niet helemaal wakker. Maar Jesske wel en er stond 10km op het programma dus gewapend met: korte tight onder lange tight (tegen de gevoelloze en jeukende billen), handschoenen, en mijn nieuwe hoofdband trok ik erop uit om weer een nieuw stukje Hombeek te leren kennen. In mijn schema stond 10km bestaande uit 2km loslopen en 2min wandelen; maar ik vond het toch echt wel te koud om te wandelen; dus sorry Mario, ik ben gewoon blijven lopen; maar wél op mijn gemak!

kijk maar hoe traag ik liep :-) Nee; niet geloven; het zijn natuurlijk de cijfertjes van mijn liefje zijn looptraining van eergisteren; welke hij met mijn garmin liep om hier niet te verdwalen in de nieuwe neighbourhood! :-)

Nee, mijn cijfertjes waren iets realistischer voor mijn niveau; i.e. post-marathon-maar-ook-post-loopdipje, zo rond de 6:45 (9km/u); en dat 11km lang.

Op een paar honderd meter van mijn deur is een grote vijver en ik dacht daar eens rond te gaan lopen. Na 2km vond ik echter een klein paadje, helemaal omgeven door een dichte mist, geen 10m ver kon ik kijken. Spannend! En daar was het dus heel fijn om te lopen; velden, kleine paden, veel bomen langs de weg. En nu nog allemaal mooi wit ook, heerlijk! Ik ontdekte dat daar ook een wandelpad loopt, dat wil ik volgende keer eens wat langer volgen, maar ik had geen idee hoe lang de wandeling is, en op internet vind ik er ook niet meteen iets van. Ik wist niet in hoeverre die wegen goed op elkaar uitkwamen, dus ben ik maar zo'n beetje heen en terug gelopen; incl. een doodlopende straat :-) Ik heb in ieder geval een mooi nieuw stukje leren kennen en ik kan niet wachten om al die andere paden daar op te zoeken!

Toen ik thuis kwam lag ik dubbel van het lachen toen ik mezelf in de spiegel bekeek, heel mijn haar was wit en zelfs mijn wimpers waren bevroren. Hilarisch :-) Jammer genoeg smolt het te snel om er een foto van te nemen :-)

In de categorie "dingen doen die ik nooit eerder deed" kan ik op deze eerste dag van de eerste week al een item op mijn lijstje schrijven... 10km lopen in de sneeuw! Of kortweg "lopen in de sneeuw" volstaat ook al. Ik ben in het algemeen genomen nogal anti-sneeuw. Maar ik ging deze keer de sneeuw mijn loopplannen niet meer in de war laten sturen!

Ik moest nog een brief posten en ik wist een postbus zijn 2km van hier. Het nuttige aan het aangename koppelen dacht ik, en ik vertrok met de intentie om naar de postbus te lopen en terug en daarna wel te zien of ik nog in de mood was om verder te lopen.

Maar eens ik aan de postbus was, had ik er eigenlijk best wel lol in. Want tot mijn grote verrassing glij je al lopend helemaal niet uit in de sneeuw! Ligt het aan de kortere aanraking met de grond als je loopt tov wandelt? Of gewoon aan het feit dat ik in normale omstandigheden altijd schoenen met hakjes aan heb en dit dus ook niet zo handig is in de sneeuw, ik weet het niet. Maar ik vond het zalig om te ontdekken dat er eigenlijk nauwelijks een verschil merkbaar was met in normale omstandigheden - zonder sneeuw - te lopen.

Ik liep dus verder door naar het Vrijbroekpark. Aaaah mijn geliefde park. Wat was het daar prachtig! Overal wit, geen mens te zien... Super vond ik het! In het begin liep ik rustig, ik was al blij dat ik het tempo onder de 7min/km kon houden. Maar na een tijd dreef ik het tempo toch wat op en wou ik de laatste 5km onder de 6:30min/km houden. De laatste km heb ik goed doorgevlamd. Nadien zag ik pas dat mijn allereerste km eigenlijk ook helemaal zo slecht niet was :-)

Wel raar, nadien thuis onder de douche begonnen mijn bovenbenen zooo hard te jeuken en na mijn douche heb ik een kwartier zitten klappertanden. Dit had ik eergisteren ook al. Tijdens het lopen totaal niet koud, maar daarna!! Zo vreemd. En heb ook wel erge hoofdpijn; toch maar eens een muts aanschaffen...

Mijn goeie voornemens voor dit jaar:

• minder vlees en vis eten. Niet alleen voor mezelf maar ook voor het milieu (als iedereen denkt "ach, wat maakt één persoon meer of minder uit?", zal er nooit iets veranderen)
• 2 marathons lopen en de mont ventoux beklimmen met de fiets
• elke week 1 ding doen wat ik nog nooit deed (dit wordt de echte uitdaging!)

Wat zijn jullie goede voornemens? Of zijn jullie tegen het maken van voornemens?

De eerste kilometers van 2010 zijn binnen! Op een nuchtere maag ging ik deze ochtend mijn nieuwe buurt even leren kennen. Net iets meer dan 5km werd het. Aan het reuze-tempo van 7min/km :-) Je moet ergens terug beginnen, niet waar?

Ik heb al op een aantal blogjes een jaaroverzichtje gelezen dus ga ik er ook eentje maken. 2009 is voor mij een heel bewogen jaar geweest en eigenlijk ben ik best blij dat het (bijna) achter de rug is! Er zijn natuurlijk massa’s enorm leuke dingen gebeurd, maar het is ook wel een jaar geweest van onzekerheden, bang afwachten en aftellen.

In januari kampte ik nog met heel erge vermoeidheid omwille van een ijzertekort waarvan men tot op de dag van vandaag nog steeds niet ontdekt heeft hoe het komt. Ik kreeg wel na allerlei (pijnlijke) onderzoeken het goede nieuws dat ik geen coeliake (glutenintolerantie) heb. Daarna kreeg ik 10 (eveneens pijnlijke) ijzerspuiten waardoor ik me eindelijk weer een beetje beter voelde. Ik begon ook stilaan terug te lopen, met stukjes van een paar minuten lopen, een paar minuten wandelen.

In februari legde ik voor het eerst weer 10km op Valentijnsdag tijdens de natuurloop in Lier, waar ik Kaat ontmoette en waar de eerste kilometers voor de Nike + challenge bij elkaar gesprokkeld werden. We legden ook de eerste contacten met de mensen van het hoofdhuis voor onze kledinglijn, de plannen werden gesmeed.

In maart wonnen de vrouwen de eerste Nike + challenge en begon de 2de challenge. Ik liep ook eindelijk terug 10km/u (en wel 7km lang), een magische grens waar ik in 2008 maar één keer was over geraakt (tijdens de stadsloop in Gent). Vriendje en ik gingen een weekendje naar Keulen en ging ik voor het eerst een Nike training lopen als voorbereiding voor de 20km van Brussel.

In april werd ik voor het eerst sinds mijn loopcarrière geconfronteerd met een zeer lastige kwaal: blaren. De vrouwen wonnen ook de 2de challenge, maar dit kwam door een beetje gefoefeld van Bram van Nike die de laatste dag van geslacht veranderde :-) Wel won ik mijn persoonlijke challenge: in de top 15 blijven, dit lukte met een 14de plaats. Toen kwam de 10 miles van Antwerpen, een eerste wedstrijd in een hele reeks van wedstrijden waar ik mijn snelheid steeds maar bleef verbeteren. Met een tijd van 1:32:47 haalde ik ruimschoots mijn doel van 1:40.

In mei had ik de knoop doorgehakt dat ik een marathon wilde lopen, liep ik weer een nieuw record tijdens Dwars door Brugge (1:21:12) en hielp mijn persoonlijk haasje als cadeau voor ons 1 jaar samenzijn mijn doel voor de Stadsloop (11km/u) te halen door mij niet alleen te hazen, maar me ook te verrassen met een t-shirt waar hij “Jess for 11km/u” had gespoten. We brachten ook een zalig verlengd weekend in De Panne door. En niet veel later was daar de 20km van Brussel. Het grote zwarte monster dat mij in 2008 geveld had, ging mij deze keer niet klein krijgen. Ik wilde hem niet alleen uitlopen, maar ook onder de 2u binnen geraken. Met een tijd van 1:59:37 was ik dus zéér tevreden.

Juni bracht even paniek; na dezelfde soort kniepijn als het jaar voordien tijdens de 20km van Brussel. Nog wat extra rust en zachtjes weer opbouwen bracht echter soelaas en het einde van juni overtrof ik mijn eigen verwachtingen op Dwars door Geel; waar ik niet alleen mijn doel haalde (12km/u) door een netto-tijd van 23:29 op de 5km, maar ook 7de vrouw werd.

Juli begon met werken op Werchter, werken omdat ik niet op tijd aan tickets geraakt was. Wel een leuke sfeer, maar ik miste toch veel van de optredens. Aan lopen kwam ik die dagen niet toe, en vlak daarna liep ik door een not-so-friendly-encounter met een vensterbank een hersenschudding op; waardoor ik weer een week out was. Juli werd ook voor een groot deel in beslag genomen door spannende tijden: zouden we financiering krijgen vanwege de bank om onze dromen te kunnen laten uitkomen? Het antwoord was: jaaaaa!

Augustus zorgde voor veel kilometers voor de marathon, een zaaaalige pukkelpop en een supertoffe supporterrol tijdens Eva’s eerste triatlon, waar ik een dikke 4km aflegde … op mijn botjes. Ik liep ook een twijfelachtig PR in Mol, waar ik enorm afgezien heb. 

In september waren vriendje en ik toe aan een welverdiende vakantie. We brachten twee weken door in Portiragnes-Plage in het zuiden van Frankrijk. Heerlijke weken waarin we ook enorm veel kilometers al lopend aflegden, de marathon was niet ver meer af!

Oktober bracht dan ook D-Day, of M(arathon)-Day! Ik twijfelde enorm aan mijn kunnen; verwachtte zelfs niet onder de 4u30 binnen te geraken (had zelfs doemscenario’s van +5u in mijn hoofd rondspoken) maar ik haalde toch 4:25:48, was dagenlang vreselijk stijf maar oh zo euforisch. Daarna sukkelde ik echter in een loopdipje waar ik nog altijd niet 100% uitgeraakt ben.

In november gebeurde er niet al te veel op loopvlak, ik was ook al sinds de marathon aan het hoesten en geraakte maar niet van die hoest af. Intussen werd er wel vanalles gepland en geregeld voor onze firma enerzijds, maar ook onze samenwoonplannen anderzijds.

December zorgde voor een kleine comeback op loopvlak, maar niet van lange duur. De Santa run was ongelooflijk leuk, maar verder had ik weinig goesting, lag er sneeuw, had ik het enorm druk met inpakken en verhuizen, meubels kopen, meubels in elkaar draaien, … Ik telde ook de laatste loodjes af van mijn IT-job, welke ik nooit met de volle goesting gedaan heb en waar ik dus met plezier afscheid van neem. Hoewel ik sommige collega’s natuurlijk heel erg ga missen!

Dus dat was 2009 voor mij! Veel gelopen, maar niet al lopend beëindigd. Veel moeten afwachten, maar met een goei vooruitzicht. 2010 brengt voor mij vooral: samenwonen met mijn liefje, een eigen zaak, de marathon van Antwerpen, de beklimming van de Mont Ventoux en … wie weet wat nog allemaal? 

“In mijn schema staat 10 keer 400m tegen 29sec/100m”, zei ik gisteren tegen vriendje toen ik vertrok op het werk om te gaan lopen. “Maar ja, ik heb het schema zo lang niet meer gevolgd en ik denk dus niet dat ik dat nu nog kan, het zal wel trager gaan”.

“Het belangrijkste is dat je je lichaam prikkels geeft met die intervallen hé. Hoe die snel die dan precies zijn, maakt niet zo veel uit”, was zijn wijze antwoord; mij al een beetje geruststellend dat het niet zo erg zou zijn als 29 sec/100m (dus een tempo van 4:50min/km) er niet inzat.

Ik vertrok dus met de intentie van gewoon mijn best te doen; gewoon snel te proberen lopen tijdens de intervallen, en ik verwachtte hoop en al een tempo van 5:10min/km tijdens die 400 metertjes. Eerst even inlopen, 2km op het gemak tegen 6:40. De eerste 400m ging op 2min en 1 sec, dus zo veel zat ik er niet naast. De tweede 400m was bijna identiek. En toen bleek mijn lichaam opeens genoeg opgewarmd; want alle volgende 400m zaten tussen de 4:40min/km en 4:50min/km! I've still got it!

Die intervallen zijn eigenlijk iets geks. Zo vanaf de 300m is het echt aftellen tot de 400m en aan het einde van elk interval ben ik echt kapot en denk ik: nooo waaaay dat ik er nog zo 7, 6, 5, … moet doen! Maar tijdens die twee minuutjes rust schijn ik dat alweer te vergeten want dan zie ik het volgende interval ineens weer zitten; alsof ik niet net twee minuten daarvoor nog dacht dat ik dood zou gaan als ik nog lang verder zou lopen tegen dat tempo.

Het was dus behoorlijk zwaar, maar ach ik moet mezelf niet voor de gek houden, dat was het vóór mijn loopdipje ook! Dus tijdens zo één van die hele zware intervallen, moest ik opeens met een glimlach terugdenken aan Maggie; de spinninginstructrice van Health City. Tijdens een heel intensieve les zei ze op een keer: “ik zie hier sommige mensen denken, ‘amaaaaaai da’s zwaaaaaar’. JA ‘T IS ZWAAR! DAARVOOR ZIJN WE TOCH HIER ZEKER?!?!?”

Ja, af en toe heb je een beetje doodgaan nodig. Om te voelen dat je lééft.

BOOOYAAAAA ik heb m'n mojo terug :-D Ik BOOM BOOM PAWde met the Black Eyed Peas vandaag 5km op iets minder dan 30min door het park, elke stap was er eentje voor elke onzekerheid, voor elk gebrek aan goesting, voor elk excuus van de laatste weken en nu zijn ze allemaal foetsie!

Zoals Veerle opmerkte, staan er niet één maar twee countdowns te blinken op mijn blog; want naast de Mont Ventoux zal ook de Marathon van Antwerpen er aan moeten geloven volgend jaar. Ne marathon lopen in MIJN stad; da kan ni missen é :-) 'k Ga er daar een serieuze lap op geven, als ge dat maar weet!

De marathon lopen was een enorme uitdaging. Tot de laatste week had ik het idee dat ik dat nooit zou kunnen, maar deed ik er toch alles aan om ervoor te zorgen dat het zou lukken. En wat een kick! Daarna sukkelde ik in een loopdipje, door een samenloop van een heleboel omstandigheden. Maar ik klauter uit die put en ik heb een nieuwe uitdaging gevonden om mij daar zo gauw mogelijk weer uit te halen!

Een paar gokjes op het vorige berichtje zaten al goed: IK GA DE MONT VENTOUX BEKLIMMEN!!! En dan niet al lopende, zoals Betty Spencer, maar met mijn koersfietsje :-)

Al surfende op de site van Sporta begon het donderdag te kriebelen; en vrijdag was ik al ingeschreven ;-) Redelijk impulsief, maar zo zijn we soms :-)

Op 19 juni zal ik me in het zuiden van Frankrijk bevinden om daar de Kale Berg te gaan bedwingen. Ik ben nog een beetje aan het twijfelen of ik hem 1 keer (als "Ventourist") of maar meteen 3 keer (als "Ventousiast") ga beklimmen. 1 keer lijkt me eerlijk gezegd een beetje te "makkelijk"... Wat denken jullie?

Als voorbereiding op deze onderneming organiseert Sporta alvast een 10tal sportactiefdagen; waarvan de eerste vandaag was. Ik volgde vandaag drie workshops van drie kwartier: conditiecircuit, zumba en aerobics/BBB. Heel plezant; en de goesting om te bewegen is weer dubbel en dik terug!

Ik heb vooral veel goesting om te dansen, te spinnen, aerobics te doen... Vanaf januari wil ik me dan ook terug een fitness abo aanschaffen; eens ik in Mechelen woon (sorry Ruth, het zal waarschijnlijkde GOFit worden; toch wat goedkoper dan Lifestyle... :-) en daar kan vriendje mee komen spinnen met een beurtenkaart). En half januari gaan wij met ons tweetjes ook weer elke week onze heupen losschudden tijdens een Latino Dance cursus :-)

Maar er zal natuurlijk ook nog altijd gelopen worden, 't is niet omdat ik wat ontmoedigd was de afgelopen weken; dat ik mijn loopschoenen begraven heb! Er zal hier terug veel gelopen worden! Op 12 december ga ik namelijk verkleed als Kerstman Antwerpen onveilig maken tijdens de Santa Run!! Allen daarheen!

Ho Ho Ho Let the good times roll!

Vandaag de 10km wedstrijd in Evere. Ik had écht geen goesting om mijn bed uit te komen; uitzonderlijk eens tot half negen geslapen (een unicum voor mij) en eigenlijk wilde ik nog wat langer blijven liggen. Maar mijn liefje probeerde me toch te motiveren om te gaan; en bovendien ging Steven er ook zijn; dus toch maar mezelf uit bed gesleept.

Het was prachtig, zonnig weer; en ik had er al iets meer zin in. Toen we aan de start stonden was de zin écht daar; en ook leuk: ik was niet zenuwachtig! Diegenen die mij al bezig gezien hebben vóór een wedstrijd weten dat ik altijd één brok zenuwen ben; maar omdat ik vandaag eigenlijk niet veel verwachtigingen had; was ik héél relax. Ik zag het dus echt wel goed zitten om er een beetje een (kleine) lap op te geven!

Het parcours liep zo langs voetbalvelden; hier en daar over gras, met zandpaden; eigenlijk een heel tof parcours. Geen snel parcours door het gras; en de bochtjes, maar het zou zeker niet gaan vervelen; hoewel er rondjes moesten gelopen worden.

Ik startte aan 5:30 en wilde dit graag heel de tijd volhouden; dan zou ik binnenkomen op 55min en dat had ik héél mooi gevonden.

Maar... wel... Mijn tijd was... 11min! Op de 2km dan. Toen was er iets in mijn linker harmstring geschoten; ik voelde het zo echt "tssjk" doen. Deed absoluut geen deugd. Ik probeerde het er zowat uit te stretchen; maar het werd alleen maar erger en erger... Helaas, ik moest er mee ophouden; kon zelfs nog amper normaal stappen; laat staan lopen :-(

Echt stom dus; want ik begon er juist terug zin in te krijgen; we waren er toch effe naartoe moeten rijden, vriendje (die met mij meeliep; als steun) en ik elk 5€ betaald... dan al na 2km stoppen is behoorlijk balen...

Thuisgekomen ijs gelegd; en dat ga ik nog een paar keer herhalen. Mijn humeur werd even overschaduwd door dikke regenwolken hoor! Maar ja; niets aan te doen... Hopelijk trekt het rap weg!

Afgelopen zaterdag wilde ons Katrien me m’n mojo helpen terugvinden tijdens de Run For Paraguay. Helaas stond er een stevige wind en liep die meute voor mij véél te snel. Het gat tussen hen en mij werd steeds groter, de enigen die mijn tempo liepen; waren mijn liefje (om me gezelschap te
houden) een 70+er; genaamd Walter. Nice, ik ben even traag als een 70+er!

Nee, dit hielp me niet om de mojo weer te pakken te krijgen! Na 3.5km hield ik het voor bekeken; dit was demotiverend en mijn longen deden van deze zware inspanning al pijn na 2km; laat staan als ik het tot 15km moest volhouden! Dan maar het caféetje ingedoken en de namiddag al babbelend doorgebracht; dat kan ik toch beter :-)

Vastbesloten om toch echt terug “in the running mood” te geraken, heb ik de volgende maatregelen in het leven geroepen:

• iPod eens opgekuist en vol met nieuwe muziek geladen
• Trainingen in m’n eentje: voorlopig nog maar max. 8km, ivm vroeg donker, weinig tijd en om me zeker niet te ontmoedigen als ik er aan begin
• Zondag 22/11: 10km wedstrijdje in Evere, om eens te kijken hoe ik er nu voorsta. ‘k Ga wel voor de zekerheid met hartslagmeter lopen (is al maanden geleden) om mezelf zeker niet op te blazen
• Zaterdag 28/11: 10mijl in Lier, als training
• Zaterdag 12/12: Q’s Santa Run in Antwerpen (5km) (WIE KOMT ER MEE?). Doel: 27min (PR is 23:59 maar no way dat dat tegen dan haalbaar is ;-))

De training van vandaag ging eigenlijk heel goed. Een beetje té goed eigenlijk; want veel te snel. Ik moest 10 keer 100m lopen in 29min maar meestal werd dit rond de 24, en 10 keer 200m in 58min, maar meestal werd dat 50min. Woops. Duidelijk niet meer gewoon snelheden in te schatten.

Nadien deed ik nog een 20min yoga for runners podcast (www.yogadownload.com). Ben er nog niet zo goed in, maar het lukt me steeds beter de goeie poses aan te nemen én aan te houden.

Ben dankzij de training van vandaag wel weer een beetje meer in de running mood geraakt. Denk dat het vooral de langere trainingen zonder al te veel tempowisselingen zijn; die me wat afschrikken. Heb daar volgens mij gewoon een overdosis van gehad ;-)

Een aantal van jullie heeft me ook aangeraden om me aan te sluiten bij een loopclub. Voorlopig gaat dat helaas nog niet, ik verhuis binnen anderhalve maand van Leuven naar Hombeek; maar ik heb wel gezien dat er op een paar km van mijn nieuwe woonst een loopclub is (Kapelle-Op-Den-Bos) dus ga ik daar eens horen in januari.

Jullie mogen mij verder nog al jullie motiveer-tips bezorgen, mij onder m’n kont schoppen, uitdagingen met mij aangaan, … LAAT MAAR KOMEN!

Ik heb een héél belangrijke vraag voor de lezers van mijn blogje… Heeft er iemand van jullie mijn “mojo” soms gezien?!? Na de rustweek van de marathon had ik heel veel zin om weer te gaan lopen; maar na een weekje lopen werd ik ziek en liep ik vervolgens bijna 4 weken niet. Drie weken lang was dit om gezondheidsredenen, maar de vierde week was dit, eerlijk gezegd, gewoon omdat ik geen “goesting” had! Ik heb zo nog periodes gehad, en dit jaar in februari was het dankzij de Men vs Women Nike Challenge dat de motivatie terug kwam en ik weer met plezier ging lopen. Ik heb opnieuw iets nodig en ‘k weet niet goed hoe of wat.

‘k Heb een mooi schema van Mario zoals altijd; maar als ik 12km zie staan raak ik ontmoedigd. Het is zo vroeg donker, ik weet niet meer wààr ik toch altijd moet gaan lopen, ik ben het beu altijd alleen te gaan lopen, heb de muziek op mijn Ipod al veel te vaak gehoord… Het zijn allemaal excuses, ik weet het wel, maar lopen moet toch iets zijn dat je voor je plezier doet, en dat plezier is momenteel efkes spoorloos.

Gisteren moest ik dus 12km lopen, maar om organisatorische redenen was dat sowieso niet haalbaar. Ik besloot van gewoon een uurtje te gaan lopen in het park. Het begon nochtans goed, het ging héél vlot en ik liep echt soepel en snel. Maar na een half uur begon ik me dus te vervelen. Het idee om nóg een half uur langer te lopen stak me tegen en ik was alweer uitgekeken op die rondjes rond de vijver. Dus ben ik naar huis gelopen en stond ik op 40min thuis. Daarna heb ik nog een beetje pilates gedaan; wat ik dus wel leuk vind om te doen.

Op sommige Amerikaanse blogs die ik lees, is een “Whittle my middle”
challenge begonnen. 30 dagen lang, 5 keer per week een “core” training die niet langer duurt dan 10min. Ik heb heel veel zin om hieraan mee te doen, dus voor mij loopt deze challenge vanaf vandaag tot 13 december. Iemand zin om mee te doen?

Ik ben dus aan het denken aan een beetje een andere aanpak, met meer alternatieve beweging en minder lange looptrainingen. Kortere, maar kwalitatieve looptrainingen van 45min à max. 60min ofzo. Gewoon voor efkes ... tot het weer wat langer licht blijft, tot ik weer langere trainingen nodig heb voor de Antwerp marathon,

… of gewoon tot ik mijn mojo teruggevonden heb…

EDIT @Tiny: Wat ik hier beschrijf staat niet in het teken van een paar kilo afvallen, wel in het teken van gezond leven in het algemeen!

Intussen nog niet gelopen, maar wel nog verder gelezen over het Thrive concept. Mijn algemene gevoel is dat het wel zeer ver gaat! Ik wil gerust snoep, ongezonde vetten en witte pasta enzo laten staan; maar in het Thrive concept gaan ze er ook van uit dat je dierlijk eiwit niet nodig hebt. Hoewel daar vast en zeker iets voor te zeggen is, en ik absoluut geen grote vleeseter ben; vind ik vlees/vis/kip laten staan toch niet evident. Ik ben tot mijn 16 vegetariër geweest, maar nu eet ik toch veel vis en kip. Vlees eigenlijk zelden en ik kook ook vaak voor mezelf met allerlei vegetarische alternatieven. Dierlijke producten volledig laten staan, zal ik in ieder geval niet doen.

Los daarvan zijn er toch nog een aantal dingen die aangehaald worden; die mij wel aanspreken. Dingen die ik niet wist, of die ik eigenlijk al wist maar vergeten was.

Kort samengevat zijn er een aantal zaken die ik (terug) ben beginnen gebruiken of nog ga gebruiken:

• granaatappelzaadjes (tjokvol antioxidanten)
• zeegroente (of zeewier ;-)) zoals dulse in mijn salades
• al eens kokosolie ipv olijfolie
• Edelgist over mijn eten strooien (bevat zeer veel Vit B12)
• Soms wat zwarte bonen in mijn salade
• (meer) lijnzaad en hennepzaad
• geen suiker maar agave nectar
• zoete (oranje) aardappelen ipv gewone 
• 's morgens een groene smoothie maken (basisrecept onderaan)
• (meer) groene thee
• miso soep
• zaden kiemen om toe te voegen aan slaatjes
• kokoswater na het lopen

De groene smoothie ("green monster") ontdekte ik al een tijdje terug op een aantal Amerikaanse sites. Het komt erop neer dat je een smoothie maakt met melk (koeiemelk is ok als je daar niet allergisch aan bent, maar amandelmelk, rijstmelk of soyamelk ter afwisseling is nog beter), fruit, wat proteinepoeder om dikker te maken en....

...heel veel spinazie! Raar maar waar, je proeft de spinazie dus écht niet. Je proeft gewoon je melkproduct en het fruit (zeker als je banaan gebruikt). Als je het nog steviger wil maken kan je nog wat havermout mee in de blender kappen. Echt alle combinaties zijn mogelijk,

ik gebruik meestal

200ml melk, 100ml water, halve banaan, 1 portie ander fruit, 20gr proteinepoeder, klein beetje agave nectar, en dan een paar handenvol verse, gewassen bladspinazie. Alles in de blender of goed fijnmixen met een staafmixer en meteen opdrinken.

SCHOL!

Kleine update... Helaas heb ik sinds mijn vorige berichtjes nog altijd niet gesport. Mijn kuit voelt stilaan weer normaal, maar de aanslepende verkoudheid blijft me parten spelen. Ik blijf maar snotteren en hoesten (al drie weken and counting). Voorlopig stel ik buiten in de kou lopen dus nog eventjes uit, maar ik doe wel af en toe thuis wat oefeningen om de conditie een beetje te behouden, en heb ook al yoga gedaan ;-) De twee eerste weken van het dieet zitten erop, er is nu 3kg af (in't begin gaat dat altijd snel hé). Nog een stuk of 5 à 6 te gaan.

Ik leer altijd graag bij, lees veel over voeding, gezondheid etc maar had het afgelopen anderhalve jaar moeite met dit in de praktijk toe te passen. Ik ben echter tot het besef gekomen dat ik me toch beter in mijn vel voelde met een gezondere levensstijl, dan hoe ik de laatste tijd geen snoepje, frietje, of koekje kon laten staan :-)

Ik heb dus de draad weer opgepakt wat betreft mijn voeding, maar wil het nog een niveautje hoger tillen. In mijn zoektocht naar een betere en gezondere levensstijl; kwam ik regelmatig links tegen naar de website thrivein30.com. Deze website, gemaakt door een triathleet, claimt:

"Over the course of the next 30 days, I’ll dispel the most commonly held myths concerning plant-based nutrition. And in doing so, I’ll provide sound information that can be simply applied to enhance any lifestyle. These tried and tested techniques will enable you to lay the foundation of optimal health, on which all types of breakthrough performance can be built.”

Mijn interesse was gewekt en ik heb mij ingeschreven in deze gratis "cursus".

In een poging mijn blog over meer dan lopen alleen te laten gaan; wil ik een aantal extra items gaan toevoegen; dingen die ik uitprobeer, die ik geleerd heb, ...

Ik zal hier dus regelmatig kort samenvatten wat ik onthouden heb uit Thrive in 30 en hoe ik dit denk toe te passen. Op het einde van die 30 dagen zal ik kijken wat er nu echt nut heeft gehad, en wat niet. Stay tuned :-)

Les 1: Stress

Stress zorgt voor een overvloed aan cortisol. Te veel cortisol zorgt er o.a. voor dat je nooit diep genoeg slaapt, waardoor je moe blijft, meer zin hebt in koffie en suiker.

Andere gevolgen van cortisol (cfr. http://stress.about.com):
    * Impaired cognitive performance
    * Suppressed thyroid function
    * Blood sugar imbalances such as hyperglycemia
    * Decreased bone density
    * Decrease in muscle tissue
    * Higher blood pressure
    * Lowered immunity and inflammatory responses in the body, slowed wound healing, and other health consequences
    * Increased abdominal fat, which is associated with a greater amount of health problems than fat deposited in other areas of the body. Some of the health problems associated with increased stomach fat are heart attacks, strokes, the development of , higher levels of “bad” cholesterol (LDL) and lower levels of “good” cholesterol (HDL), which can lead to other health problems!


Een deel van de stress is emotioneel, maar overtrainen of ongezond eten veroorzaakt ook fysieke stress voor je lichaam;

het krijgt de kans niet om te gaan met deze belasting.
--> luister naar je lichaam; als je traint en je voelt dat je lichaam moeilijk mee gaat, neem gas terug
--> eet gezonde dingen die je lichaam als energie kan gebruiken, geen voeding waarmee je lichaam veel moeite heeft om het af te breken (slechte vetten, alcohol, overmatige consumptie van suiker)
--> probeer emotionele stress te verminderen, doe ademhalingsoefeningen of yoga

Luisteren naar mijn lichaam: doe ik eigenlijk wel, als een training mij niet afgaat, kijk ik of het lichamelijk of in mijn koppeke zit. Is het lichamelijk zal ik proberen de training wat minder zwaar te maken, of desnoods te stoppen.

Gezond eten: ben ik nu anderhalve week mee bezig

Emotionele stress: met hopen :-) Yoga: begin ik morgen mee!

Mensen staan vaak weigerachtig tegenover een dieet. Bij een dieet denkt men meestal aan hongerlijden, allerlei eten moeten laten staan, en de talrijke menu's die in de tijdschriften staan waar ik al honger van krijg als ik nog maar lees hoe weinig je dan mag eten. Ik wil dus graag een klein beetje uitleg geven over South Beach, voor diegenen die geïnteresseerd zijn. Als je het juist doet, zoals het bedoeld is, is South Beach niet echt een dieet, maar een levenswijze.

Het wordt soms over één kam gescheerd met Atkins, met als grootste misvatting dat je dan géén koolhydraten meer mag eten en dat je jezelf volpropt met eieren, spek en kaas. Laat me alvast zeggen dat een aantal van de ideeën wel overeenkomen; maar dat South Beach veel meer is dan dat.

Alles draait bij South Beach om een bloedsuikerspiegel die in balans is en om "goede koolhydraten en goede vetten". Dit betekent dus zeker niet dat je koolhydraten moet laten staan, maar het is wel de bedoeling dat je volwaardige koolhydraten eet. Dit zijn koolhydraten die het minst bewerkt zijn, in hun meest pure vorm, zonder allerlei bewerkingen in het fabriek. Kort gezegd; volwaardige volkoren producten in plaats van geraffineerde, of witte. Ook peulvruchten hebben een belangrijke plaats binnen South Beach.

Daarnaast is het zeker ook niet de bedoeling van vet te laten staan. Vet is immers nodig! Maar dan wel het goede vet, dat bomvol omega's zit; wat goed is voor de hersenen, je aders, ... Dit vet zit in vette vissoorten zoals zalm en makreel, in avocado's, in noten, zaden en pitten. Plantaardig vet mag zeker, maar geharde (gehydrogeneerde) plantaardige vetten zijn uit den boze! En terecht! Tijdens dat procedé om van nature vloeibaar vet, vast vet te maken, wordt zelfs gebruik gemaakt van zware metalen! Dit zogenaamde transvet is nefast voor de gezondheid! Het is niet voor niets dat het al in veel staten in Amerika absoluut verboden is om nog transvet te gebruiken. In België heeft men dit helaas nog niet ingezien. Het wordt hier volop gebruikt in koekjes, speculoos, margarine, ...

Tijdens de eerste twee weken van South Beach is het de bedoeling dat je je bloedsuikerspiegel egaliseert, en dat je dus de schommelingen in je bloedsuiker tegengaat. Dit doe je door twee weken geen suiker te eten, in geen enkele vorm! Dus ook geen fruitsuikers of zetmeel uit brood, pasta, rijst, ... Het is door deze eerste fase, dat mensen denken dat South Beach niet evenwichtig is, dat je een belangrijke voedselgroep over het hoofd ziet! Dit is echter maar voor twee weken en door het egaliseren van je bloedsuikerspiegel neem je de trek naar zoet fysiek weg. Dit helpt dus om suiker nadien makkelijker te laten staan.

Na die twee weken ga je kijken welke suikers geen te harde dips in je bloedsuikerspiegel teweeg brengen. Je eet bijv een paar dagen elke dag een appel in je menu en kijkt dan hoe je je voelt na het eten van een appel. Ik heb door South Beach ontdekt dat ik van een appel juist méér honger krijg nadien en dat ik een appel best enkel eet in combinatie met eiwit (zoals platte kaas); een andere goede regel van South Beach. Als je koolhydraten eet in combinatie met eiwit, worden ze minder snel door je lichaam opgenomen; waardoor er minder insuline wordt aangemaakt. Daardoor krijg je na je eten geen dip, waardoor je moe, lusteloos en hongerig wordt.

Een typische dag (na de eerste fase van South Beach) ziet er bijvoorbeeld zo uit:

Ontbijt: een glas tomatensap; een omeletje gemaakt van 2 eiwitten en 1 ei, met iets van groenten (bijv. champignons) gebakken in wat olijfolie + een of twee volkoren boterham(men) of cracker

Tussendoor: 250gr platte kaas met een portie fruit

Middag: een salade met een beetje vis of vlees, een of twee volkoren boterham(men) of cracker + een stuk fruit

Tussendoor: nog iets van groenten met wat vlees of peulvruchten erbij

Avond: een normale maaltijd met 50% groenten, 25% vlees of vis en 25% volkoren granen

Als je nog honger hebt 's avonds mag je nog dessert eten bijv. nog wat nootjes, platte kaas met wat fruit, of nog wat groente

Dit is South Beach in een notendop, je ziet dat het alles behalve een ongezond dieet is; maar wel een evenwichtig eetpatroon waarbij je minstens 3 porties groente, 2 porties fruit en voldoende koolhydraten en eiwitten eet. Maar alles wat je eet is wel NATUURLIJK, zo onbewerkt mogelijk, waardoor je lichaam volop kan profiteren van de voedingswaarde van écht voedsel uit de natuur!

De komende weken ga ik regelmatig lekkere en gezonde receptjes plaatsen.

De Nike Human Race

Afgelopen zaterdag werd er wereldwijd een aktie gehouden door Nike om zoveel mogelijk mensen tegelijk aan het lopen te krijgen. Nike Belgium nodigde ons dus uit om samen 10km te lopen in het Warandepark in Brussel, waarvoor iedereen voorzien werd van een rood Nike dry fit shirt met een uniek startnummer: geen twee tshirts in de wereld hebben het zelfde nummer :-)

Het was een toffe activiteit, we liepen weer eens ergens anders; en zo konden wij Lies en Davy nog eens terugzien. Lies heb ik ontmoet via de Nike+ Challenge in het voorjaar en het klikte van in't begin. Leuk om je terug te zien Lies! En heel tof georganiseerd door Nike! In België deed er niet zoooo veel volk mee, maar blijkbaar zijn er landen waar er echt honderden mensen in zo'n Nike shirt door de straten crossen!

Only human part 1

Sport is gezond, maar sport garandeert geen gezondheid. Sinds Eindhoven ben ik nog altijd aan het snotteren, en telkens als ik denk dat het aan het beteren is, sta ik de dag nadien op met nog meer last van mijn neus, keel, hoofd, ... Vanmorgen kwam daar dan ook nog een trommelend gevoel in mijn oor bij en werd ik op het werk zo misselijk als wat. Naar de dokter dan maar: sinusitis, gezwollen keel, oorontsteking... Ik heb het goed zitten. Eerst even gewone medicijnen proberen en als het overmorgen nog niet beter is: aan de antibiotica. Aan sport zal ik voorlopig dus niet toekomen!

Only human part 2

Dat ik nu even niet mag sporten is misschien nog niet zo'n ramp; want vorige week maandag tijdens mijn eerste loopje (5km) na de marathon; heb ik mijn rechterkuit een beetje verrokken. De dag erna kon ik mijn volgende loopje van het schema (8km) wel tot een goed einde brengen; maar ik voelde het toch.

Donderdag moest ik 12km lopen maar ik voelde mijn kuit zo hard; dat ik het maar liet. En zaterdag begon ik het tijdens de 10km in de human race toch ook weer te voelen. Ook nu nog; voel ik mijn kuit spannen telkens als ik trappen neem. Nog een beetje rust zal dus geen kwaad kunnen voor die verrekte kuit (pun intended ;-))

Only human part 3

Mijn verhuis vorig jaar naar Leuven met een minder gestructureerd leventje als voorheen; heeft voor een gewichtstoename gezorgd waar ik niet zo happy mee ben. Eerder waagde ik al een paar pogingen om hier iets aan te doen; maar de motivatie ontbrak me eerlijk gezegd. Hey, ik ben ook maar een mens, en als je huisgenoot een zak chips opentrekt is het toch oh zo moeilijk om daar vanaf te blijven; alle goeie voornemens ten spijt!

De marathon heeft me echter geïnspireerd om mijn gewicht pre-Leuven terug te willen! Hoezo, zal je vragen? Wel, volgens de site chatnrun.nl zorgt een verlies van 4kg voor een winst van 7min op mijn marathontijd; een verlies van 8kg zou dus in totaal een goeie 14min schelen! 8 kilo minder is exact wat ik woog vóór ik hier kwam wonen; en hoeweel die site natuurlijk maar een schatting geeft; is het wel logisch dat je sneller bent als je minder gewicht moet meesleuren.

Op naar een gewichtsverlies van 8kg dus, ben inmiddels al een weekje bezig met een gezond en evenwichtig eetpatroon in de vorm van South Beach (goede koolhydraten, goede vetten). Hiermee ben ik jarenlang op een gezond gewicht gebleven zonder problemen. In't begin gaat het gewichtsverlies altijd snel, maar natuurlijk zal het binnenkort wat trager beginnen gaan. In totaal geef ik mezelf dus 4 maanden voor 8kilo, een halve kilo per week zal gemiddeld toch moeten lukken, maar is toch ook niet té snel. 

Ik volg een aantal Amerikaanse blogs over voeding en gezondheid en daar zijn een aantal challenges in omloop. Ik ga mezelf af en toe aansluiten bij zo'n challenge, als extra motivatie!

Bring it on!

In mijn schema voor de komende maanden staat hier en daar spinning of een fietstocht. Sinds mijn health city abo verlopen is; kan ik voorlopig, zo lang ik in Leuven woon, echter niet gaan spinnen. En fietsen, daar denk ik dat ik niet vaak zin in zal hebben eens het zo écht herfst- en winterweer wordt.

Een sport die wél goed te beoefenen valt in de winter is ZWEMMEN! De afgelopen jaren heb ik me dit al vaak voorgenomen, maar eigenlijk had ik nooit motivatie om het echt vol te houden. Bovendien wou ik dan telkens 1500m of 2000m ineens zwemmen; waarna ik echt moe was en het eigenlijk ook niet leuk vond; om vervolgens weer weken of maanden niet meer te gaan.

Maar vermits ik me voorgenomen heb volgend jaar minstens één triathlon mee te doen; zal er veel gezwommen moeten worden! Ik heb mij dus het Start To Swim boekje aangeschaft en heb me nu voorgenomen om toch ECHT ECHT twee keer per week te proberen gaan zwemmen!

Helaas kan ik geen crawl, en ik vind ook niet zo meteen online een instantie waar je basistechnieken bij kan aanleren. Ik heb nooit crawl leren zwemmen op school en weet eerlijk gezegd niet echt hoe eraan te beginnen. Triathlon met schoolslag gaat natuurlijk ook wel, maar daarmee ga ik wel meteen een grote achterstand oplopen.

Daarom mijn oproep: weet er iemand een lesgever in de buurt van Leuven/Mechelen/Antwerpen/Brussel  OF is er iemand in de buurt van die mij wat wil helpen met crawl te leren zwemmen? Muchas gracias!!!

De komende weken staan helemaal in het teken van de kortere afstand. Waar ik in september mijn hand niet omdraaide om 18, 25 of zelfs 30km te gaan lopen; is de langste afstand die de komende weken in mijn schema staat… 12km! De kortste? Vandaag: 5km loslopen. Super schattig vind ik dat, zo’n mini training. Waar is de tijd dat ik moest zwoegen en zweten om dit te kunnen?!? Van Start-to-run met Evy naar een marathon; hoe relatief toch allemaal. :-)

Eerlijk gezegd ben ik even blij dat het allemaal weer wat korter mag. De komende tijd gaat al druk genoeg worden (verhuis etc) en tegen het einde van de marathonvoorbereiding wist ik ook niet goed meer waar ik telkens naartoe moest, welke muziek ik elke keer moest luisteren, en mijn blaar-gevoelige voetjes zullen ook content zijn met wat minder lang lopen.

De focus ligt nu voor een tijdje op snelheid, met een eerste poging tot het verpulveren van mijn PR op de 10K op 7 november in Mol. Ik heb al hier en daar gelezen dat er nog andere bloggers zullen aanwezig zijn; dus dat wordt weer een gezellige boel! Minder leuk vind ik, dat het 4 rondjes van 2.5 zijn. Mijn PR staat op 52:51, die 51sec zou ik er toch graag kunnen afsnoepen. Dus een tempo van 5:12min/km. Het zal hard worden; maar ‘k ga er voor hé!

Maar dat is nog 3 weken ver; dus 3 weken lang flink wat interval trainingen om mijn benen die lange duurlopen te doen vergeten en weer wat sneller te worden! Speedy Jessy is on her way!

Aan het avontuur van zondag hield ik - behalve prachtige herinneringen - ook nog steeds stijve bovenbenen en een dikke snotvalling incl. keelpijn over. Maar als ik dat zo lees op facebook ben ik niet de enige, Julie had het al, Edith heeft het nu te pakken; en Nico kreeg het zondag al. De microbekes zijn in't land en ik denk dat de stortbuien van zondag er ook geen goed aan gedaan hebben!

Gelukkig heb ik niet alleen last van vieze ziektemicrobes; ook de loopmicrobe heeft in alle hevigheid toegeslagen! Ik heb alweer enorm veel goesting om erin te vliegen, om te trainen in dit heerlijk zonnige herfstweer, en om persoonlijke records te doen sneuvelen! Het jaar zal rap teneinde lopen, de komende periode wordt voor mij héél druk, en ik ben (zoals gezegd in vorig berichtje) héél erg aan het uitkijken naar volgend jaar.

Ik mag nu niet lopen en heb veel tijd om na te denken over ... lopen :-)) Ik broed dus ook al op plannetjes voor volgende wedstrijden, want toegegeven; ik loop graag om mijn gedachten te verzetten enzo, maar wedstrijden lopen kan mij toch nog een niveautje hoger tillen!

Eerst en vooral zal ik op 24 oktober meelopen met de Nike+ Human race 10K in Brussel; hoewel dit wel geen wedstrijd is; wil ik hier graag bij zijn! En natuurlijk ook de RUN FOR PARAGUAY op 14 november!

Daarnaast zou ik nog ergens willen vlammen in november op een 10K (liefst plat - in Mol?) en dan op 20 december de Gaston Roelants 10K lopen. Eens zien wat we op die twee wedstrijden kunnen presteren!

Indien mogelijk zou ik 27 december voor de gezelligheid al lopend afscheid willen nemen van anderhalf jaar in Leuven met de eindejaarscorrida (12K) :-)

Vanaf januari woon ik dan (terug) in het Mechelse, wat niet ver is van Lier, alwaar de natuurlopen gehouden worden. Ik weet niet hoe vaak dit plaatsvindt, maar ik zou daar toch een paar keer mee willen doen met de 20K,

en dit als voorbereiding naar mijn volgende GROTE doel: de Antwerp Marathon op 25 april! (samen met Kato ;-) hé Kato? ;-)))

Daarna ga ik Eva hazen op haar allereerste halve marathon op 15 mei in Luxemburg...

en dit dan weer als training voor... De 20km van Brussel!

Om daarna een maandje later in Geel te proberen 10K te lopen op 50min!

Dit allemaal overgoten met een flinke portie zwemplezier en een serieuze berg fietskilometers,

om klaar te zijn voor mijn allereerste iron sprint in Antwerpen in Augustus!

Je ziet, aan inspiratie geen gebrek ten huize Jess! Nu maar eerst even verder herstellen en binnen anderhalve week weer voorzichtige eerste stapjes zetten :-)

Dit was een weekend om nooit te vergeten! Zaterdag nog een beetje geshopt in Eindhoven met vriendje, en daarna aangeschoven aan tafel met een boel andere bloggers in het Eden Crown Hotel. Wat een super toffe en kakelende bende :-)

Na een redelijk slechte nacht (al om 5u wakker van de zenuwen!) en een lekker uitgebreid hotelontbijt; stonden we rond 10u te bibberen aan de ontmoetingsplaats waar we nog een boel bloggertjes gingen zien. Het waren er te veel om op te noemen, zoals je kan zien op de foto, en dan was nog niet eens iedereen er!

Er werd natuurlijk een beetje zot gedaan (de polonaise dansen enzo :-)) en dan vertrokken we dan met een paar man naar het startvak. Nog een beetje bibberen en zenuwachtig zijn en dan om 11u EINDELIJK het startschot! Nog rap liefje een succeskus geven en toen kwam heel die meute in beweging. Katrien, Tiny en nog een paar anderen hadden het mij al gezegd: eens dat startschot gaat, zijn de zenuwen weg! En inderdaad; vanaf dat moment kon ik alleen nog maar genieten en mijn enige gedachte was: ik ZAL finishen!

Na een kilometer of twee zag ik de pacers voor 4u15 en ben ik daarbij beginnen lopen. Dit ging bijzonder goed; we liepen een heel strak schema van 6min/km. Na een tijdje kwam ik Eva tegen en begon zij met ons mee te fietsen. Heb een paar keer goed gelachen; een greep uit haar aanmoedigingen:

Een knipoog naar Obama met “JESS WE CAN!”,

lekker gebroken Engels met “Good busy” en “Do it but after hé!”.

En dan nog paracommandogewijs:
“I don’t know but I’ve been told,
Jess is running and I am cold”.

Ja, het ging er daar vrolijk aan toe en het was geweldig om met zo’n groepje te lopen; allemaal hetzelfde tempo; dat gaf een special gevoel! Ook heel leuk om hier en daar BB’s (bekende bloggers) tegen te komen tussen de supporters! Bedankt voor al jullie aanmoedigingen, jullie geroep, en gewoon het feit dat jullie er waren!

Toen wij net het halve marathonpunt voorbij waren gestoken op 2u en 6min hoorden we de commentators roepen dat de eerste man er al aankwam! Het parcoursrecord ging sneuvelen! Ik kreeg daar toch wel even kippenvel van :-))

Tot ongeveer 32km kon ik mooi bij de pacers blijven lopen en zat ik nog altijd op schema voor 4u15. Toen kon Eva niet meer meefietsen en ik vroeg haar een smsje naar mijn papa te sturen om hem te melden dat ik nog steeds leefde, want hij was toch zo ongerust :-) Intussen was het wel enorm beginnen gieten; en op een paar seconden tijd stond het water in mijn schoenen SOP SOP :-)

Ik begon toen wat last te krijgen van mijn onderrug en ook mijn linkerknie deed wat moeilijk; ik zakte er zo af en toe doorheen. Ik wandelde een half minuutje aan een drankpost en liep dan nog wat verder. Vanaf 35km was het even echt overleven; omdat ik telkens door die knie zakte. Maar ik bleef lachen; wat kon het mij schelen dat mijn tempo terugviel doordat ik af en toe efkes (maar 50m ofzo) moest wandelen; ik was zoooo dichtbij de finish! Onderweg riep iedereen mijn naam; zoooo leuk! Vooral heel veel leuke reacties gekregen van de supporterende vrouwen à la “GIRL POWER”. De vrouwelijke marathonlopers waren inderdaad serieus in de minderheid!

En dan opeens kwam er het 40km punt en toen was ik niet meer te houden hé; ik voelde opeens niks meer en liep in één rechte lijn door al het volk heen. Dat was echt kicken! Zooo veel volk en zoooo veel sfeer!! Ik zag opeens ook mijn liefje staan en Eva die luid aan het roepen waren. SUPER! Ik finishte in 4:25:48 met een giga smile op mijn gezicht.

Een beetje daarna kreeg ik zowaar traantjes in mijn ogen; zo content was ik; ik pakte mijn ventje maar eens goed vast. Hij had het ook geweldig gedaan met een prachttijd van 3:15:52!!!

Dit is echt een droom die is uitgekomen! En hoewel ze zeggen dat je op het einde van de marathon en meteen erna denkt ”NOOIT MEER” was ik al tijdens de laatste (zware) kilometers aan’t denken: “volgende keer kan het alleen maar beter gaan” en nu weet ik dus al zeker dat er nog marathons gaan volgen ;-)

Met dank aan Frank en Herman voor de foto's!

En over dromen die uitkomen gesproken… In Januari komen er zelfs nog twéé dromen van mij uit!

De eerste: mijn liefje en ik gaan samenwonen! We verhuizen het laatste weekend van december naar een prachtig appartement in Hombeek (vlakbij het Vrijbroekpark in Mechelen ;-))


De tweede….? Die verklap ik binnenkort wel :-)

De laatste kilometertjes zijn gelopen

De eerste liter Leppin Carbo lode is binnen

De pedicure heeft mijn voetjes onder handen genomen

Ik heb geen idee hoe de marathon zal verlopen.
Heb geen idee wat ik ervan mag verwachten.
Heb geen idee wat 42,195 betekent, hoe 42,195km voelt.

Morgen kan        ik zeggen: overmorgen loop             ik mijn eerste marathon!

Hopelijk geen blaren
Hopelijk geen kramp
Hopelijk geen kniepijn