Jesssport

Follow the white rabbit

2011-01-24T18:45:44+01:00

THIS is the all new place to be :-)

Stilte

2011-01-10T17:33:23+01:00

Het is hier stil. Op de blog dan. Thuis niet. Daar wordt er volop gehoest, geniesd, gesnoten... Mijn beurtenkaart voor het zwembad wordt vervangen door een abonnement op Kleenex'kes, in plaats van MP3spelers in mijn oren, steek ik neusspray in mijn neus, ik krijg een tenniselleboog van het ad fundum nuttigen van shotjes hoestsiroop, ... Sporten doen we even niet. Even genezen. Binnen een week loop ik wel weer. In Central Park!

Zondag = LDL-dag

2011-01-02T14:43:49+01:00

LDL = Lange Duur Loop.

Vandaag weer met Greet, Luc en David op pad. 18km stond er op het schema, en er was een wandeltocht van Aktivia niet ver van bij ons waar je 14km of 18km kon lopen. Omdat Greet maar anderhalf uur wilde lopen, deden we met ons viertjes de tocht van 14km en liepen wij terug naar huis terwijl zij al in haar auto kroop. Zo kwamen wij aan net geen 18km uit toen we bijna thuis waren.

Het verschil met vorige marathontraining is immens: ik schoot toen pas zeer laat in actie; terwijl ik nu al vroeger langere duurlopen doe, zodat mijn beentjes gewend zijn aan 20+ afstanden. Een ander groot verschil: ik liep al mijn lange duurlopen toen alleen, behalve de leuke 30er met Carmen. Nu sta ik er niet alleen voor! De kilometers vliegen op deze manier veel sneller voorbij, ik wil al niets anders meer :-)

Volgende week staat er 21km op het programma en die gaan we mogelijk in Boortmeerbeek lopen; op weer een tocht van Aktivia. Dit was het tochtje van vandaag:

IJsschaatsen

2010-12-28T17:42:29+01:00

Ik kan niet ijsschaatsen. Nooit gekund. Een jaar geleden deed ik het nog eens; na zeker 10 jaar niet meer geschaatst te hebben mij op een ijspiste vasthoudend aan de kant voortgeschuifeld te hebben. Na 10 keer vallen op nog geen uur tijd was ik het dik beu en heb ik gezworen het nooit meer te gaan doen.

Vandaag tijdens mijn middagpauze had het echter handig geweest moest ik die kunst wél onder de knie gehad hebben. Jeetje wat was het glad! Dat het op de voetpaden glad was had ik 's morgens al gemerkt tijdens het korte stukje van mijn auto naar kantoor. In Schaarbeek kennen ze de wet niet; of ze passen hem niet toe, waarschijnlijk het laatste.

Vorige week was het in het park echter goed te doen geweest dus trok ik daar nu nog eens naartoe. Een half rondje op een aangestampte ijslaag deed me realiseren dat het echt niet verantwoord was: te groot risico op blessures. Een groot hellend grasveld van 200m waar nog losse sneeuw lag, bood mij wat intervaltraining: 3 keer liep ik omhoog en terug omlaag. Daarna ging ik nog wat freestylen in de buurt; waar ik vooral op straat liep in plaats van op de voetpaden. Het was 's middags dus licht genoeg en ik had een knalrood jasje aan. Dankzij de sneeuw reden de mensen ook rustig genoeg om me op tijd te zien dus was het prima te doen om in rustige straten op de sneeuwvrije asfalt te lopen.

En zo kwam ik uiteindelijk toch aan 40min "loslopen" en zag mijn training er als volgt uit:

maar dan in't wit :-)

Wedstrijdkoorts

2010-12-27T20:31:23+01:00

Het is al even geleden dat ik aan de wedstrijdkoorts leed. De zenuwen die meestal vooral de kop opsteken de ochtend van de wedstrijd. De hartslag die al in het startvak hoger ligt dan normaal. De stress die van me afvalt zodra het startschot gaat en ik begin te lopen (of zwemmen ;-)).

In november vielen er 2 wedstrijden in het water door een pijnlijke scheenbeen, deze maand vielen er 2 wedstrijden in de sneeuw :-) Gaston Roelants liep ik niet omdat er enerzijds te veel sneeuw lag naar mijn goesting, anderzijds omdat we net ons nieuw huisgenootje waren gaan halen en ik haar niet al meteen een hele dag alleen wilde laten. <3

De Eindejaarscorrida van Leuven gisteren werd zelfs afgelast omdat de straten nog veel te glad waren. In plaats daarvan liep ik wel 14,5km in de sneeuw met mijn achterburen die ook aan het trainen zijn voor een marathon op 10 april (Parijs).

Het is dus nu een beetje wachten tot de volgende wedstrijd; dit staat alvast op mijn programma:

19 februari: 27km in de Leopoldsloop: http://www.krekenlopers.be/Leopoldsloop/leopoldsinfo.htm
6 maart: triathlon Herderen: http://www.sport-events.be/Herderen/
26 maart: zwemloop Wachtebeke (Irongirls)
10 april: Marathon Rotterdam

Ergens zou ik daar nog een leuke halve marathon willen tussenplakken; maar de kalenders staan nog niet allemaal online. Iemand ideetjes? Er moet ook nog iets in januari gebeuren, zo lang ga ik niet meer wachten :-)

Er staat ook al een tria en een zwemloop op het programma te blinken, zeer vroeg op het seizoen; kwestie van goed voorbereid te zijn tegen de halve Iron Man :-)

Wueens!!!

2010-12-21T19:00:55+01:00

Dat veel mensen er niet dol op zijn; heb ik onder andere mogen merken op facebook. Het gevloek en geklaag is niet van de lucht dezer dagen. Als ik 's morgens tegen 20km/u achter mensen die de sneeuw zwaar overschatten tjok met mijn auto denk ik ook wel eens: "ik zou zo veel sneller zijn zonder die sneeuw". En misschien heb ik geen recht van spreken; want ipv de gewoonlijke 25minuten doe ik nu 35minuten over mijn route; wat procentueel een groot verschil is, maar nog altijd echt niet onoverkomenlijk.

Een groot deel van de actieve facebookers zijn lopers, waaronder jij waarschijnlijk, geachte lezer van mijn blog. En onder die lopers zitten ofwel heel harde sneeuwhaters, ofwel vinden ze het praaaachtig! Net zoals ik dus :-)

Ook ik snak best wel naar een zonnige lentedag om mijn Trekkie nog eens iets anders te laten zien dan mijn slaapkamer gezien van op de rollen. Maar wat vind ik het prachtig om in dit landschap te lopen! Vorige week vrijdag liep ik 's morgens vroeg toen het nog maar net licht was langs de Zenne, tussen de besneeuwde weilanden. Witte sneeuw zo ver ik kon zien. Grijze lucht. Grijze Zenne. Zwarte takken. Zwarte kraaien. De wereld in zwart-wit. En dan mijn rood loopjasje. De enige factor die mij ervan overtuigde dat er nog kleur bestond en ik niet was wakker geworden in een stomme film van vroeger.

En vanmorgen! Hoewel het nog pikdonker was om 7u kon ik dankzij de witte ondergrond toch prima zien in het park in Schaarbeek; waar ik samen met nog één andere zot al lopend genoot van de frisse ochtendlucht en waar ik zowaar een tuimeling maakte over een bultje onder de sneeuw. Het leek alsof ik neerviel bovenop een donsdeken, zo'n dik pak sneeuw lag er!

De weersomstandigheden houden mijn marathonplannen in ieder geval helemaal niet tegen! Week 1 van de training zit er al op, week 2 is net begonnen! Ik kan al niet meer wachten!

Doelen 2011

2010-12-13T20:18:22+01:00

We hebben nog wel even te gaan alvorens we weer iedereen moeten (mogen?) zoenen voor Nieuwjaar; maar wat mij betreft mag de rest van 2010 even in fast-forward doorgespoeld worden. 2010 was voor mij op zowat elk vlak echt een k*tjaar. Diegenen die me goed kennen weten wel wat ik allemaal bedoel.

Het is dus hoog tijd voor een nieuwe wind in mijn leven; en ik mag hopen dat 2011 het tegenovergestelde wordt van het afgelopen jaar. Ik ga hier dan ook geen uitgebreid jaaroverzicht plaatsen. Plain and simple: it s*cked! :-) Zelfs hier blijven we smiley's plaatsen; want het is niet omdat ik tegenslagen meemaak dat ik stop met lachen. Af en toe groen misschien, maar we blijven dus lachen hé! :-)

Over naar de doelen voor 2011 dus!

Sowieso staat de marathon van Rotterdam op mijn programma. Dit had ik al een tijdje in mijn hoofd zitten; en nu zit er ook in mijn hoofd dat dit moet kunnen op 4u. Het is misschien redelijk hoog gegrepen: 15minuten sneller dan mijn vorige marathon... Die is dan echter een jaar geleden en ondertussen heb ik - letterlijk - heel wat watertjes doorzwommen. Bovendien moet ik toegeven dat ik de vorige keer echt wel laat in gang ben geschoten en het schema niet geweldig trouw gevolgd heb. De motivatie is nu hoger dan ooit dus gaan we er gewoon voor gaan! Dream big, right?

Ook de marathon van Eindhoven in oktober staat nu al op mijn programma; om de simpele reden dat dit echt een superfijne marathon was en ik heel die sfeer gewoon nog eens wil meemaken. Liefje zou daar ook opnieuw een marathon willen lopen; nadat hij bijna een jaar gesukkeld heeft met zijn knie.

En ja, we blijven grootse dromen koesteren want ook het triatlon virus laat mij niet los, voor wie daar nog aan twijfelde. Ik hou enorm van het zwemmen en kijk ook alweer uit naar de fietstochtjes eens het weer wat beter meezit. Wie hier een tijdje geleden gokte dat ik volgend jaar een volledige Iron Man ging doen; is op zijn kopje gevallen :-) Mag het ook eens wat minder drastisch zijn?

Wat ik wel plan te doen: een halve IRON MAN! Ik ben nog aan het uitzoeken welke het zal worden; maar dat ik er één ga doen volgend jaar moge duidelijk zijn.

BRING IT ON!

Martini

2010-12-10T17:11:08+01:00

Deze week werd er nog helemaal niet gesport en stond mijn hoofd er ook echt niet naar. Maandag is sowieso een rustdag voor mij en dinsdag werd mijn wereld plots compleet op zijn kop gezet door het onverwachte overlijden van ons lief Martini’ke. Ik ging naar de dierenarts in de veronderstelling dat ik me onnodig zorgen maakte; maar ik vond toch dat ze een stuk kalmer was dan gewoonlijk en het feit dat ze heel snel en oppervlakkig leek te ademen deed me toch beslissen naar de dierenarts te gaan. In eerste instantie vond hij niets maar toen meende hij iets in haar buik te voelen. Toen hij besliste haar onder de scanner te leggen werd al heel snel duidelijk dat ze er erg slecht voorstond: haar longen zaten volledig vol met vocht, ze had nauwelijks nog ruimte over voor lucht. Dat ze niet lang meer te leven had stond sowieso vast, geen van de mogelijke oorzaken van dit vocht was hoopvol, maar hij wilde voor de zekerheid toch onderzoeken waar het vocht vandaan kwam.

Martini werd verdoofd en met een spuitje trok hij het vocht uit haar longen. Het was meteen overduidelijk: FIP. Een dodelijk kattenvirus waar niets tegen te beginnen is; geen enkel katje heeft het virus ooit overleefd. Sommige vormen van het virus maken dat het beestje nog een tijd te leven heeft; maar Martini had een zeer acute vorm en zou nog maar een paar daagjes te leven hebben. Echt een nachtmerrie; want op dat moment moest ik beslissen of ik haar nog een paar dagen mee naar huis nam of dat ik alle kans op lijden vóór bleef en haar daar ter plaatse liet inslapen. Een zeer moeilijke beslissing; maar ik wilde echt niet dat ze moest afzien; dus hebben we haar zachtjes laten gaan. Nu voelt het soms de foute keuze: wat had ik haar graag nog een keer voelen ronken als ik haar streelde, wat had ik haar toch graag nog een keer heel dicht bij mij gehad. Met mijn verstand weet ik dat het de juiste keuze was; maar mijn hart bloedt.

Voor buitenstaanders kan het raar overkomen dat je zo gehecht kan zijn aan zo’n diertje. Als je zelf nooit een huisdier hebt gehad, zal je het waarschijnlijk nooit begrijpen. In het licht van andermans problemen lijkt het misschien ook ontzettend banaal. Ik denk bijvoorbeeld aan het slechte nieuws dat Mario deze week te verteren kreeg. Zoiets zet je wereld pas echt op zijn kop. Maar Martini was mijn vriendinnetje, ze was het liefste en aanhankelijkste poesje dat ik ooit gekend heb en ik zal haar nooit kunnen vergeten.

Martini is er echter vooral gekomen omdat we een speelkameraadje wilden voor Professor. Zeker nu hij de laatste maanden gewend was gezelschap te hebben; is het extra sneu dat hij nu alleen over blijft. Gisterenavond lag hij een hele tijd aan de voordeur te wachten terwijl wij in de zetel zaten en was hij op een gegeven moment aan het miauwen op een manier die we helemaal niet kenden van hem. Het is dus erg duidelijk te merken aan hem dat hij haar even hard mist als wij. Daarom hebben we beslist van volgende week een nieuw poesje een thuis te geven. Als alles goed gaat komt ze zaterdag ons huis terug een beetje warmer maken. Een huis zonder poesjes is geen thuis...

Jess is niet de enige zot

2010-12-05T13:09:15+01:00

Ik voel me af en toe behoorlijk geschift. En waarschijnlijk ben ik dat ook wel, maar op sommige momenten vraag ik me af of ik nu echt de enige zot ben die met regen, sneeuw, ... gaat lopen. Die half België afrijdt om een interessante 30er te lopen. Via mijn blog was ik al wel met andere zotten zoals ik in contact gekomen; maar helaas woonden zij allemaal te ver weg of liepen ze op dat moment weer niet meer veel (Ruthje). Zo voelde ik me dus vaak de enige zot.

Maar nu! Haaaa ik heb ze gevonden! Ze bestaan! Zotten in het Mechelse :-) Marathonlopers, triatleten, ...

Via de Iron Girls kwam ik in contact met Greet die dan nog wel op 100m van mijn voordeur woont. Dankzij haar ben ik op donderdagavond niet meer alleen in het zwembad en ik krijg haar zelfs zo ver om na het zwemmen nog mee te gaan lopen :-)

Gisteren liep ik samen met de Iron Girls mee, en toen de coach en 2 girls het voor bekeken hielden; plakten Greet en ik er nog een toerke van 4km aan vast. Zo liepen we 1,5u in de sneeuw in Hofstade. Het was prachtig! Al tetterend gaat de tijd ook zooo veel sneller!

Vandaag kwamen we dan weer samen. Deze keer waren we met 5. Ook Odile kwam weer mee; een unicum voor haar: 2 dagen na elkaar lopen. Ook vandaag werd het dik 1,5u. Ik was naar de afspraakplaats gelopen en zo kwam ik voor vandaag aan 15km. Heerlijk! Ook al regende het en was de half gesmolten sneeuw hier en daar verraderlijk glad: het kon ons allemaal niet deren. Lopen, tateren, ... ik weet niet waar we het beste in waren!

Zo ben ik dus niet meer de enige zot die door weer en wind toch kilometertjes aflegt.

En we geraken met iedereen aan de praat; want gisteren ging ik in de namiddag nog zwemmen met Bert en Odile en kwamen we in contact met de redders in Hofstade die ook triatlon gedaan hebben en die ons allemaal nog wat tips gaven voor onze zwemstijl. Hij blijft voor verbetering vatbaar (logisch; na slechts een half jaar) en zo weten we weer waarom we 2 à 3 keer per week in het water liggen.

Het is zondag en dus weer tijd voor een weekoverzichtje, hoewel er deze week hier en daar wel een training gemist werd. Vooral aan yoga kwam ik weer niet toe :(

Maandag: rust
Dinsdag: 9km lopen en 1u Iron Girls zwemtraining
Woensdag: 1u op de rollen
Donderdag: 1750m zwemmen (hier had ik nog moeten lopen)
Vrijdag: rust (hier had ik nog moeten rollen)
Zaterdag: 1,5u lopen (Garminloos dus geen afstand) en wat zwemmen (er werd veel gepraat met de redders en daardoor niet zooo veel gezwommen)
Zondag: 15km lopen

Af en toe gebeurt het dus wel eens dat ik een training mis; maar ach; zo lang we ons amuseren en bezig blijven... :-) Als ik weer buiten kan fietsen zal dat ook al beter gaan. De rollen zijn wel handig maar toch zooo saai! Maar nu ik die andere zotten gevonden heb, ga ik me nog veel meer amuseren! JOEPIE :-)

PR's

2010-12-02T20:32:40+01:00

Deze week zijn er weer twee PR's gebroken!

Gisteren zat ik voor het eerst een uur op de rollen. Odile en ik hadden allebei geen zin om op ons eentje te trainen. Het is zoooo saai en geen van beide houdt dat veel langer dan 45min vol. Dus kwam Odile mij, mijn koersfiets en mijn rollen halen met haar auto-mét-winterbanden om bij haar thuis samen te rollen. Zij heeft de luxe van de rollen+koersfiets te kunnen laten staan zodat die altijd "vertrekkensklaar" is; ik heb jammer genoeg altijd iets meer werk. Het was dus logischer dat ik mijn boeltje inpakte en bij haar ging rollen.

Al kijkend naar de nieuwe kookzender NJAM en al kakelend over zeer belangrijke en minder belangrijke dingen des levens trapten we een uurtje weg. Af en toe placeerden we een sprintje of zetten we de weerstand eens een paar tandjes hoger. Meteen een goede manier voor Odile om de versnellingen van haar nieuwe koersfiets met écht koersstuur te leren kennen ;-)

En vandaag zwom ik voor het eerst 1750m aan één stuk crawl. Ik had daar 37min voor nodig; geen idee of dat snel is; ik vrees van niet :-) Het is nog voor verbetering vatbaar, maar ik heb nog even. Nu op naar de 2000!!!

Over tapijtjes en testjes

2010-12-01T16:46:17+01:00

Hoewel de sneeuw vaak voor verkeersellende zorgt en ook mijn koersfiets er niet echt van houdt, maakte mijn hartje gisteren toch een klein sprongetje toen ik zag dat er een laagje sneeuw lag. Het was geen dik pak en de strooidiensten hadden op de wegen puik werk verricht; maar waar ik wilde lopen lag een bijna maagdelijk witte loper voor me uitgerold. Ik telde 2 fietssporen en net evenveel paren voetstappen, slechts een enkeling had zich op dit pad gewaagd.

Voorzien van shirt+thermisch truitje+winddicht jasje, handschoenen en een hoofdband tegen de koude en een hoofdlamp om het donker te weren, legde ik 9 heerlijke kilometers af in het winterse landschap; waarbij ik slechts 1 andere loper met een hond kruiste. De wilde konijntjes die heersen over dit terrein staken scherp af tegen de witte sneeuw; alsook de zwarte poes die ik zag, van wie ik vurig hoopte dat ze een warm thuis had om terug naartoe te trekken zodat ik ze volgende week niet ergens bevroren in de sneeuw terugvind :-(

De temperatuur tijdens het lopen viel goed mee; maar nadien overviel mij een koude van binnenuit die nog minstens een uur duurde. Zelfs in een heet bad zat ik nog met kippenvel en met lichte tegenzin maakte ik me daarna klappertandend klaar om naar de Iron Girls zwemtraining te vertrekken. Het idee van een koud zwembad klonk niet erg aantrekkelijk; maar gelukkig is het water in Duffel warmer dan in de meeste zwembaden en ik weet ook best dat het na een paar baantjes doorzwemmen al lang niet meer uitmaakt. Bovendien maakte Odile al gauw korte metten met mijn stoute voorstel om te spijbelen, bedankt meid :-)

De coach liet ons ook meteen warm krijgen: na een paar baantjes loszwemmen moesten we een 400m test doen. We zouden dit binnenkort eens herhalen om te zien hoeveel vooruitgang we geboekt hebben. Ik ben al lang blij dat ik intussen comfortabel crawl kan zwemmen en dat ook 1500m aan één stuk geen probleem meer is. Van zwemsnelheid heb ik echter totaal geen benul. Ik wist zo ongeveer dat ik over de 1500m vorige week een dik half uur had gedaan; maar eigenlijk was ik vergeten naar de klok te kijken, dus erg nauwkeurig was dat allemaal niet. Ik had geen idee welk tempo nodig was om die 400m snel af te leggen zonder dat ik me al van in het begin opbrandde.

Uiteindelijk zwom ik iets sneller dan ik de vorige weken de langere afstanden zwom en ik had het gevoel dat ik dit heel gelijkmatig heb volgehouden. Volgens mij zat er nagenoeg geen verval op mijn tempo. Ik vind het bij zwemmen wel makkelijk om een vast tempo aan te houden omdat je tempo automatisch samenhangt met het moment dat je ademt. Het uitademen maakt ook zodanig veel lawaai dat je heel duidelijk een ritme kan onderscheiden en direct merkt als het opeens verandert :-) Ik legde de 400m af in 8’15’’; ook dat zei me niet veel. Daarna vond ik online ergens dat 400m gemiddeld tussen de 8 en de 10 minuten wordt afgelegd, dus was ik wel tevreden.

Het zal nu dus kwestie worden van ook wat op snelheid te trainen om deze tijd binnenkort scherper te kunnen stellen. Ik zou liefst 3 keer per week trainen ipv de huidige 2 keer; zodat ik 1 training volg bij de Iron Girls, 1 training een “rustige duurzwem” doe om kilometers te maken en dan nog 1 snelheidstraining. Ik ga dus nog eens op zoek moeten naar een geschikt moment wanneer het niet te druk is in het zwembad om die laatste training ook in mijn agenda ingepast te krijgen.

En ondertussen: let it snow, let it snow, let it snow!

Spinning@home take two

2010-11-25T20:44:03+01:00

Ik zet het raam van de slaapkamer helemaal open. De ventilator staat klaar. Buiten vriest het bijna, maar binnen gaat het stomen. Een matje ligt op de grond. Met mijn fiets in de lift naar boven; vertikaal, het past maar net. Trekkie op de rollen, een handdoek op mijn stuur, een bidon water in de daarvoor voorziene houder. Ik kies een spinning podcast op mijn Ipod en begin vol goede moed en nog meer goede voornemens te trappen.

5 minuten: dit voelt goed, lekker afreageren en de wind op mijn gezicht (van de ventilator, maar als ik mijn ogen toe doe, zie ik weilanden met paarden en koetjes)

10 minuten: ik begin te zweten en ben blij dat er een matje onder mijn fiets ligt; de quickstepvloer kan immers niet tegen liters water

15 minuten: ik stop met te proberen recht te staan als de mevrouw van de podcast zegt dat ik dat moet doen. Op een echte spinningfiets lukt me dat prima, maar op mijn koersfiets heb ik moeite om de juiste weerstand te vinden om te kunnen rechtstaan zonder dat ik “doortrap”

20 minuten: ik wou dat het zomer was en dat ik buiten aan het rijden was; want lang kan ik mezelf met mijn visualisatie niet voor de gek houden

25 minuten: de mevrouw van de podcast zegt voortdurend dat ik goed bezig ben en ik moet terugdenken aan Evy Gruyaert. Die zei dat ook toen ik mijn allereerste looppasjes zette met haar S2R podcasts, nu bijna 4 jaar geleden

30 minuten: ik begin het beu te worden maar denk aan de triatlons van volgend jaar waarin ik vlot 30km/u wil kunnen rijden

35 minuten: de mevrouw van de podcast belooft dat we zijn toegekomen aan het laatste zware liedje en ik geef alles wat ik nog heb in een sprint naar de finish op muziek van de Foo Fighters

40 minuten: de podcast voorziet een cooldown; maar ik installeer in plaats daarvan mijn yogamatje en doe daar de 20 minuten durende podcast “yoga for runners”. Ik merk al vooruitgang tov de vorige sessie, ha! Alweer een kleine overwinning!

Na een uurtje sporten ben ik blij dat ik het toch gedaan heb; ook al is het zo donker, ook al had ik geen zin, ook al heb ik de herfstblues, ook al lonkte de zetel. Soms moet je gewoon DOEN; niet denken. Achteraf zal je altijd blij zijn, beloofd.

Over stretchen en (on)lenigheid.

2010-11-21T16:30:51+01:00

Vroeger deed ik ballet. Ik heb nog foto's rondslingeren van een 5 jarig Jesske met een dotje op haar hoofd en haar eerste balletschoentjes aan. Ik deed dat tot mijn 14 jaar. Toen vond mijn lerares dat ik niet meer mee het podium op mocht met ons jaarlijks optreden; omdat ik molliger was dan de rest. Erg goed voor het zelfvertrouwen, zoiets!

Het was een hard wereldje en we werden gedrild. De lerares liep rond met een stok en tikte tegen je benen als je iets niet goed uitvoerde. Tijdens een week op danskamp moesten we elke namiddag op onze rug op de grond gaan liggen, met onze poep tegen de muur en onze benen open in een V-vorm. Zo bleven we dan een hele tijd liggen; zodat de benen verder open konden zakken. Tegen het einde van de week moest iedereen met zijn benen volledig op de grond liggen. Voor sommigen een zeer pijnlijk karwei. Ik was gelukkig op dat moment al erg lening; logisch - als je al sinds je 5 jaar ballet doet.

We zijn nu 14 jaar later en van die lenigheid van toen schiet helaas NIETS meer over. Ik herinner me nog veel van de pasjes die we moesten doen, maar ik zou ze absoluut niet meer kunnen uitvoeren. Ik ben nog steeds dol op alles wat met dansen te maken heeft en onze digicorder steekt vol met opgenomen dansfilms. Als ik zondag aan het scherm gekluisterd zit voor "So you think you can dance"; benijd ik de danseressen (en zelfs sommige dansers) die moeiteloos in split gaan zitten. Overstrekte knieën heb ik wél aan het balletdansen overgehouden en ik ben er ook echt niet van overtuigd dat zó lenig zijn wel gezond is.

Zo stijf als ik nu ben, dat is anders ook niet geweldig gezond. Hier en daar kom ik soms artikels tegen over het nut van lenigheid in het beoefenen van andere sporten. De kans op blessures is groter als je een stijve hark bent. Stretchen na het lopen is ook iets wat ik nooit doe - tegen alle adviezen in.

Ik vond via yogadownload.com een gratis podcast van 20minuten: "Yoga for runners". Het is even wennen om alle moves te kennen en de volgorde waarin je ze moet uitvoeren. Vorig jaar deed ik hem een paar keer, maar sinds ik verhuisde was het er niet meer van gekomen. Ik heb me nu voorgenomen om hem toch echt weer te gaan doen. Ik zou zo graag weer leniger, soepeler zijn. Alleen al met mijn handen aan de grond kunnen als ik mijn benen strek, dat zou al super zijn :-) Minstens 2 keer per week ga ik deze 20minuten durende podcast dus doen. Ik hou jullie op de hoogte van mijn vorderingen :-)

Stretchen jullie? Voor, tijdens of na het lopen? Wat doen jullie voor oefeningen?

Tot slot nog een klein weekoverzicht:

Maandag: rustdag
Dinsdag: 8km lopen + 1u Iron Girls zwemtraining
Woensdag: 40min op de rollen fietsen
Donderdag: 500+1000m zwemmen + 5km lopen
Vrijdag: rustdag
Zaterdag: 10km lopen met de Iron Girls + 25km fietsen
Zondag: yoga :-)

fietsenzwemmenlopen

2010-11-18T20:00:21+01:00

Ik zei het al eerder, soms is het puzzelen om de 3 sporten allemaal ingepland te krijgen. Voor lopen ben je van niet veel afhankelijk; eigenlijk kan dat eender wanneer wel; dus daar absoluut geen excuses van mijn kant. Als ik er toch maak, mag je me volgende keer een schop onder mijn kont geven.

Voor zwemmen hang je af van de openingsuren van het zwembad en liefst ga je dan nog op momenten dat je niet in één baantje zit met 4 andere crawlzwemmers variërend in snelheid, 3 schoolslagzwemmers en nog één iemand die niet kan kiezen tussen schoolslag en rugslag en die soms halverwege opeens schijnt te verzuipen en daarbij wild om zich heen trapt (true story). Ook dat valt bij mij redelijk mee omdat ik dinsdag bij de Iron Girls bijna een zwembad voor mij alleen heb en ik donderdag vlak na het werk ga zwemmen in Hofstade. Het sluit donderdag al om 18u; dus als je zoals de meeste werkmensen niet vroeg kan stoppen met werken geraak je er niet op tijd; m.a.w.: lekker kalm (sssssssst our secret).

Om met de koersfiets de baan op te gaan bij nat en koud weer is sowieso niet iedereen gegeven, als het daarbij donker is nog minder. Ik ben daar dus echt geen held in. Ok, ok... Eigenlijk ben ik daar een watje in. :-) Geen valpartijen pour moi s.v.p.! Gelukkig hebben we daarvoor als alternatieven spinninglesjes <3 en de rollen. Spinninglesjes zijn dan wel weer op vaste uren en in het enige fitnesscentrum in Mechelen waar ik via beurtenkaarten kan deelnemen; moet ik dan nog heel hard opletten dat ik op sommige dagen zeker niet ga. Op die dagen krijg je namelijk spinningles van een hyperactieve en irritante drillsergeant op speed; van wie ik alleen maar super zenuwachtig word omdat hij de mensen voor hun neus staat uit te kafferen dat ze niet hard genoeg fietsen (once again, true story!)

Gisteren wilde ik toch echt fietsen en kroop ik op de rollen. Ik had spinninglessen gedownload via http://www.trihardist.com/p/cycling-workouts.html maar het geluid van mijn laptop kwam niet boven het geluid van mijn rollen uit. Ik had echter geen plaats meer op mijn ipod om de boel over te zetten en had geen zin om op dat moment grote kuis te doen in mijn loopmuziekcollectie dus heb ik een eigen spinningles geïmproviseerd op wat random muziek door te spelen met tempo's en de weerstand.

Ik weet dus echt niet hoe die mensen dat doen; die 1 à 2u of - God verhoede - nog LANGER op hun rollen kunnen doorbrengen!!! Als jij zo iemand bent:

1) respect!!

2) what's your secret???

Na 20min begon ik me te vervelen, na 30min begon het mijn keel uit te hangen en na 40min hield ik het voor bekeken. Hopelijk kan ik met die gedownloade spinninglesjes wel de boel wat interessant weten te maken!

Vandaag dan opnieuw gezwommen en gelopen; deze keer in die volgorde. Na even op te warmen 500m crawl, half minuutje rust en dan 1000m crawl. Of iets meer want ik geraakte al eens de tel kwijt. "Zat ik nu aan 12 of 14 baantjes? Het zullen er wel 12 zijn... voor de zekerheid doe ik alsof het er 12 waren" Heeft er iemand daar trouwens een truukje voor???

Het is duidelijk dat die rust eigenlijk verwaarloosbaar is en ik ga volgende keer dus eens 1500m aan een stuk zwemmen. Na die 1000m had ik het gevoel dat ik nog eindeloos kon doorgaan; maar het zwembad ging stilaan sluiten en het was tijd voor het loopnummer van de dag. De blikken van de mensen in het zwembad toen ik uit het kleedhokje kwam in looptenue met modderige schoenen waren overigens priceless! :-)

Ik hield het bij 5 lekker natte kilometers om niet te overdrijven. De regen op mijn gezicht deed pertang deugd; maar mijn benen hebben even stilgelegen en ik weet niet of schoktherapie op beenvlak ook zijn nut bewezen heeft. Ook nu liep ik weer met de hoofdlamp - welke de komende maanden waarschijnlijk zo vaak gedragen zal moeten worden dat er permanent een deuk van in mijn voorhoofd zal komen - wat op zijn beurt dan weer mooi past bij de afdruk van mijn zwembrilletje die ook altijd nog uren na het zwemmen zichtbaar is :-)

Aaaaah triatlon; het is toch een bijzondere sport zenne :-)

Sanity

2010-11-16T21:18:27+01:00

Oh running, how I've missed you!!! Het waren 2 looploze weken; doordat ik echt pijn had aan mijn scheenbeenvlies. Als ik pijn voel bij het lopen oordeel ik waar de pijn vandaan komt en of het verergert als ik verder loop. Pijn van blaren is bijvoorbeeld heel lastig maar in een wedstrijd of tijdens een lange duurloop kan ik het "wegdenken". Pijn in mijn onderrug na 30km in een marathon doet ook geen deugd; maar ik weet dat het over is zodra de wedstrijd erop zit en dat het ook niets blijvends oplevert. Pijn in mijn scheenbeen die aansleept en die telkens erger wordt is echte pijn en het teken dat er iets niet goed zit. Stoppen met lopen was dus de boodschap.

Ik heb dus 2 weken niet gelopen, Flexium gesmeerd en als ik er aan dacht (moet eerlijk zeggen dat het niet zo vaak was) ijs gelegd. Vandaag trok ik erop uit; in de mist; voor 3km. Eerst wandelde ik 500m op asfalt, om dan te beginnen lopen op het onverharde jaagpad naast de Zenne. Het voelde goed; dus ik besliste na 1,5km dat ik pas zou omkeren na 2,5 zodat ik 5km zou doen. Alleen had ik na 2,5km nog geen zin om om te draaien en ben ik doorgelopen tot 4km alvorens ik rechtsomkeer maakte. Nadat ik 8km gelopen had, had ik het gevoel dat ik kon BLIJVEN lopen; maar ik wou niet overdrijven en bovendien was het intussen pikdonker dus heb ik de resterende 500m op asfalt terug uitgewandeld en ben ik héél blij terug naar huis gegaan. Heel de training lang heb ik helemaal niets gevoeld!

Lopen is echt therapeutisch: als ik me goed voel en ik ga lopen voel ik me nog beter, als ik me slecht voel en ik ga lopen voel ik me terug goed, als ik met problemen zit... Ga ik lopen en kan ik ze relativeren of oplossen onderweg, ... Het heilzame effect dat lopen op mij heeft zullen weinig andere mensen begrijpen, tenzij ze zelf lopen, of een andere sport beoefenen die alle zorgen doet vergeten!

Na wat ijs leggen en een vlugge douche, was het tijd om naar de 2de training van de dag te vertrekken: zwemmen met de Iron Girls. AMAI MIJN ARMEN!

Het waren 2 looploze weken geweest, maar ook 3 zwemloze weken. Ik had immers eind oktober pijn in mijn schouder gekregen en ook in dit geval dacht ik: "better safe than sorry" dus ik stopte tijdelijk met zwemmen. De pijn bleef echter duren ondanks dat ik niet zwom, ik voelde hem altijd wel een beetje. Tot ik me gisteren opeens realiseerde dat ik de pijn al dàgen niet meer gevoeld had.

Tot vandaag... Niet na het zwemmen! Maar ervoor!! Na ... een hele dag aan mijn bureau te zitten! Ik ben 6 dagen afwezig geweest van mijn bureau: ik voelde niets meer in mijn schouder... Vandaag kom ik terug op kantoor: het is prijs! Ik denk dus dat mijn bureau op het werk te hoog staat en ga eens horen of ze niet eens kunnen komen kijken.

Doordat ik 100% zeker wist dat de pijn niet door het zwemmen kwam, oordeelde ik dat het geen kwaad kon en ben ik dus mee gaan trainen. Wat voelde het zalig om weer door het water te klieven! De training was ontzettend zwaar; heel veel drills en wat tempowerk en tegen het einde waren mijn armen niet veel meer waard. De pijn in mijn schouder is er echter niet door verergerd. Ik heb er ook op gelet tijdens de training: tijdens het zwemmen zelf word ik dat pijntje ook niet gewaar. Des te beter dus!

I'm back in business ... Let the good times roll :-)

Intervallekes

2010-10-28T18:22:57+02:00

Er wordt hier natuurlijk niet alleen gezwommen, ook het schema van Mario wordt zo goed als mogelijk gevolgd. Ik ben me momenteel (tot eind december) aan het concentreren op de relatief korte afstand met als eindpunt de 12km in Leuven, waar ik op dit moment als doel 1u02min heb gesteld. Geen idee of het haalbaar gaat zijn; maar mijn schema werkt daar dus wel naartoe. Dat maakt dat er regelmatig behoorlijk stevige trainingen in staan.

Gisteren was er weer zo eentje waar ik al eventjes “schrik” voor had. Daar waar ik vorig jaar altijd intervallen deed van 5min/km om dat 12km/u tempo gewoon te raken; staan er nu intervallen van 4:20min/km in mijn schema, wat dus 13.8km/u is. SLIK toch een heel verschil! Maar wil ik op 6 november die 5K in Mol lopen op minder dan 24min zal dit toch moeten…

Ik kon de laatste tijd al oefenen met intervallen van 4:30; waarbij ik respectievelijk 100, 200 of 300m tegen dit tempo moest doen. Omdat dit een heel nieuw tempo is voor mij; vind ik het moeilijk in te schatten: het duurt altijd even alvorens de Garmin het juiste tempo aangeeft en tegen dat ik al meer dan 50m ver ben blijkt dat ik eigenlijk aan het lopen was tegen 4min/km of sneller! Véél te snel dus. Ik corrigeer dan rap; maar het maakt dat ik mezelf al half opgebrand heb tijdens die eerste meters. Het is dus nog wat leren hoe dat tempo aanvoelt.

Gisteren was het een hele zware reeks die in mijn schema stond: 3km inlopen, en daarna 4 keer: 200m, 400m en terug 200m tegen 4:20min/km met telkens 1 minuut rust tussen elke versnelling en 5min loslopen na elke reeks. En dan nog even 3km uitlopen. Jawadde!

Ik had eigenlijk al geen zin om te gaan op voorhand; ik moest me om de één of andere reden serieus opladen. Ik wist echter dat die versnellingen mij enorm veel sneller maken; het is pas sinds ik zo’n trainingen doe dat ik echt sprongen vooruit heb gemaakt. Niet nadenken, gewoon doen was dus de boodschap.

Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik de eerste en laatste 400m heb ingekort tot 300m. Het ging gewoon niet! Alle andere intervallen heb ik wel mooi het tempo van 4:20 gehaald (soms iets te snel) en daar ben ik dus echt wel blij om.

Moest ik op de piste hebben gelopen denk ik dat het nog beter was gelukt, maar de training was te lang om tijdens de middagpauze te doen en in de buurt van mijn huis is nergens een piste. Ik deed mijn training dus in het Vrijbroekpark; waar je hier en daar toch moet uitkijken voor modder, boomwortels die kort onder oppervlakte liggen en beukennootjes en kastanjes die gevallen zijn. Ik had ook op de dijk kunnen gaan, maar door mijn gevoelig linker scheenbeen

Al bij al ben ik heel blij dat ik de training heb gedaan en dat ik ze bijna helemaal heb uitgevoerd zoals het hoorde. Of ik geloof in die 5K op minder dan 24min binnen een dikke week? Nu nog niet; maar we zullen wel zien hé :-)

Straks weer een spinninglesje met Odile. Normaal ging ik ook zwemmen maar ik voel mijn linkerschouder een beetje. Het kan ook gewoon spierpijn zijn; omwille van het feit dat ik mijn armen voor het eerst in jaren eens echt gebruik tijdens het sporten. Maar voor de zekerheid ga ik toch maar even afwachten, ik wil echt geen ontstekingen!

Oefening baart kunst

2010-10-27T20:04:20+02:00

Het is nu een kleine 5 maanden geleden dat ik mijn stoute schoenen uittrok, me inschreef voor privé zwemlessen en een redder van het zwembad in Mechelen tegen mij zei: “laat maar eens zien hoe jij crawl zwemt”. “Maar ik heb nog nooit crawl gezwommen, ik heb geen idee wat ik moet doen!?” was mijn – enigszins paniekerige – reactie. “Maakt niet uit, laat dan maar zien wat jij dénkt dat crawl is”.

Wat had ik graag op video laten vastleggen hoe mijn vrije interpretatie van crawl er op dat moment uitzag. Het zou vast en zeker een YouTube hit geworden zijn! Gemiste kans!

Ik verzoop zo ongeveer die eerste keer en het duurde een paar lessen alvorens ik in het grote bad mocht. That’s right, ik moest in het begin in het kinderbadje. Toegegeven, het was er lekker warm, maar waarschijnlijk was dat van die kindjes hun pipi en ik voelde me ook wel een beetje belachelijk. Ik was dus heel blij toen ik in het grote bad mocht, maar het duurde toch lang alvorens ik comfortabel 1 baantje kon zwemmen.

De overgang van 1 naar 2 baantjes ging redelijk vlot. Maar toen duurde het nog veel langer alvorens ik comfortabel meer dan 2 baantjes kon zwemmen. Er zat nog een dikke maand tussen het moment dat ik 2 baantjes kon zwemmen en het moment dat ik meer dan 2 baantjes kon zwemmen. Het rare was, dat die “klik” er opeens voor zorgde dat ik probleemloos 10 of 20 baantjes kon zwemmen; zomaar; zonder nadenken. Dat was half augustus, vlak voordat ik ziek werd en bijna een maand amper zwom.

Ik zwem sinds half september redelijk consequent 2 à 3 keer per week, soms doe ik trainingen die ik gekregen heb van de redder die me leerde zwemmen; maar ik vind het nog heerlijker om gewoon rechttoe, rechtaan baantjes te trekken, net zoals ik ook enorm van een lange duurloop kan genieten. Meestal zwem ik dan 2km en nog wat, op een uurtje, mét muziek in mijn oren dankzij mijn speciale zwem-mp3speler!

En nu, sinds een paar weken, zijn er de Iron Girls trainingen. I <3 it!!! We beginnen de training met wat drills die je drijfvermogen, je positie in het water, je armbeweging, je beenbeweging en wat-nog-allemaal moeten verbeteren. Vervolgens schakelen we over op een aantal setjes zoals 3 keer 100m progressief (elk baantje een beetje sneller dan het vorige) en daarna 3 keer 100m degressief (elk baantje een beetje trager dan het vorige – logica!), dan weer 200m met mijn goede vriend - de pull buoy, enz enz.

Het zijn heel afwisselende trainingen die vooral de nadruk leggen op techniek; iets wat bij crawl zwemmen e-nooooorm belangrijk is. Ik weet niet wat de “officiële” verhouding is, maar ik heb zo’n beetje het gevoel dat het 90% techniek is en slechts de overschot kracht en uithoudingsvermogen. Telkens als we een drill hebben gedaan om een specifiek onderdeel van de crawlbeweging te verbeteren, concentreer ik me nadien op dat onderdeel wanneer ik zwem. De moeilijkheid bestaat erin op al die dingen tegelijk te letten; nu let ik vooral op dat ene aspect en “vergeet” ik de rest een beetje. :-)

Hopelijk wordt heel de beweging op de duur een automatisme en zwem ik zonder nadenken een perfecte crawlslag. Tot dan is het oefenen, oefenen, oefenen, maar gelukkig doe ik dat héééééél graag!

Voor al diegenen die nog geen crawl kunnen zwemmen maar die het wel zouden willen kunnen... Of die het aan het leren zijn en die het nog niet goed kunnen... Een hart onder de riem. Je kunt het! Gewoon doen!

Jongleren

2010-10-21T21:06:25+02:00

Toen ik enkel nog maar liep, was het redelijk makkelijk mijn trainingen in te passen in mijn agenda. Zeker toen ik in het begin nog maar 3 keer per week ging lopen. Eigenlijk paste ik mijn agenda zelfs aan in functie van het lopen. Ik ging bovendien vaak 's morgens vroeg lopen, het was meestal toch maar 40minuutjes, en dan maakte het totaal niet uit wat ik 's avonds deed.

Toen begon ik meer te lopen toen ik voor de marathon van Eindhoven trainde, maar ik woonde op 5min fietsen van mijn werk dus had ik ook zeeën van tijd. Tijdens het eerste half jaar van 2010 had ik met het werk voor de winkel ook een flexibele agenda waardoor ik mijn trainingen steeds ingepast kreeg.

Nu werk ik weer full time en heb ik ook woon-werkverkeer van een goed uur per dag. Zeker en vast niet onoverkomelijk, ik hoor wel ergere verhalen van collega's. Maar het scheelt toch met vroeger en dat voel ik in mijn agenda. De reden dat mijn woonwerkverkeer zo kort is, is ook omdat ik al om 6u40 in mijn auto kruip; om de files vóór te zijn. Ook 's avonds probeer ik op tijd te vertrekken op het werk, anders is het aanschuiven geblazen.

Ik moet dus creatief omspringen met mijn tijd en ook nu geef ik sport een prominente plaats in mijn agenda; anders zou het er gewoon niet van komen. Want niet alleen loop ik nu 3 à 4 keer per week; ik probeer ook een keer of 3 te gaan zwemmen en als het even kan ook nog een keer of 2 te fietsen of te spinnen. Ik zit zo ongeveer aan 8 à 9u à 10u sport per week en dat moet natuurlijk ergens een plekje krijgen.

Zo gebeurt het dus dat ik om 6u 's morgens 14km ga lopen met een hoofdlamp vóór ik naar een cursus ga. Of dat ik elke donderdag tijdens mijn middagpauze intervals ga lopen op de piste vlakbij mijn werk. Of dat ik meteen na het werk vlug 10km ga lopen om dan vrijwel meteen naar de Iron Girls zwemtraining te vertrekken.

Het is puzzelen, maar ik heb het er erg graag voor over. Gelukkig ben ik gezegend met een vriend die zelf ook veel sport en die er bijvoorbeeld niet om maalt dat we pas om 20u eten omdat er eerst nog gesport moet worden door mij, hem of ons beide. Bovendien zijn er hier alleen nog maar kattenkindjes en die kunnen iets beter hun plan trekken dan die minder harige variant: een kindje dat hier waarschijnlijk binnen een paar jaar wel gaat rondlopen, maar voorlopig dus nog niet (sorry papa ;-)).

Ik blijf dus vrolijk sporten en genieten van de endorfines, het gelukzalige gevoel dat ik ervan krijg, de tevredenheid als ik merk dat ik vooruitgang boek, de vreugdesprongetjes die ik onder water maak als ik opeens 1000m crawl kan zwemmen en de zonnestraaltjes die ik meepik wanneer iedereen binnenzit omdat het slechts 8 graden is maar ik dat i-de-aal loopweer vind!

Brussel's Ekiden - aflossingsmarathon!

2010-10-19T18:06:17+02:00

Jullie hebben nog een verslagje van de aflossingsmarathon tegoed. Kaat en Herman beschreven het al geweldig op hun blog; maar het was echt zooooo leuk! Ik vond het op zich echt al machtig dat alles zich afspeelde rond het Koning Boudewijn stadion. We waren met 3 dames (Odile, Kaat en ik) en 3 heren (Herman, Jeroen en Wouter). Wouter was een vriend van Jeroen; die in de plaats van Eva ging lopen; omdat zij haar enkel omgeslagen had. Daardoor werd er onderling een beetje geschoven met de afstanden; maar ik heb wel de 10km gedaan zoals ik gepland had.

Ik liep als 2de loper, na Odile die de eerste 5km voor haar rekening nam. Ik zag haar gelukkig al van ver komen; en geraakte perfect tot bij haar om het lint over te nemen. Er stonden heel wat lopers met het lint te zwaaien dat je moest doorgeven aan de volgende loper. Het was ook een hele massa die daar stond te wachten in die eerste wisselzone; want er waren meer dan 700 ploegen ingeschreven! Maar onze wissel verliep dus vlot en ik begon enthousiast aan mijn eerste ronde.

Mijn enthousiasme werd al vlug ingetoomd toen ik die eerste paar honderd meter had gelopen. De eerste beklimming was meteen erg pittig! SLIK! Ik had die vorig jaar al een aantal keer gelopen toen we daar met Nike waren gaan trainen voor de 20km van Brussel. Alleen was dat dus tijdens een training en maakte het niet uit hoe snel je hem nam! Nu moest er doorgelopen worden! Ik geef me altijd al behoorlijk hard tijdens een wedstrijd, maar nu wilde ik mijn team niet teleurstellen; dus duwde ik nog wat harder door! Na 2km gaf ik het wel op mijn kilometertijden rond de 5min/km proberen te houden; dat was gewoon onbegonnen werk. Ik stopte met naar de Garmin te kijken (behalve voor de afstand) en concentreerde me vooral op mijn ademhaling. Die had behoorlijk te lijden onder de combinatie van het zware parcours en de stevige wind die er stond; maar toch heb ik alles gegeven wat er in zat.

Na 27min kwam ik in het stadion aan; onder luid gejuich van mijn teamgenoten. GEWELDIG! Helaas moest er nog een rondje gelopen worden en nu ik perfect wist wat mij te wachten stond dacht ik enerzijds: “sh*t nog eens die bergopkes” maar anderzijds kon ik nu wel iets beter doseren en kon ik beter anticiperen op de volgende keer dat ik moest stijgen of even kon dalen. Ik liep heel egaal, want ook het 2de rondje ging in 27min waardoor ik na 54min de fakkel (allez, het lint) kon doorgeven aan Kaat; die ik al goed op voorhand zag staan springen en dansen in de wisselzone :-)

Odile zei het goed: wanneer jouw deel erop zit ben je daar heel blij om maar je geeft met het lint precies de miserie door aan je teamgenoot :-) want inderdaad, nu was het aan Kaat om te gaan afzien en het waar te maken. Ook zij liep heel goed en ook de wissels nadien gingen allemaal zeer vlotjes. Iedereen liep echt goed, nergens ging iets mis en we haalden een super mooie eindtijd! Vooral Herman zijn spurtje in de laatste meters was schitterend om te zien!!!

Over mijn eigen prestatie ben ik dus best wel tevreden; gezien het parcours! Ik vond de hele dag echt de moeite en zeker voor herhaling vatbaar! Van die loopwedstrijden zijn eigenlijk altijd heel individuele events maar op deze manier hadden we echt dat teamgevoel. Super! Bedankt aan iedereen die meedeed voor de toffe dag, en aan Martine van Herman voor het gezelschap en de leuke foto’s ;-)

10 op 10/10/10 maar helaas geen 10/10!

2010-10-13T17:51:40+02:00

Ik schreef al een korte samenvatting op facebook over mijn wedstrijd van zondag; nadat ik per ongeluk heel mijn bericht verloor dat ik speciaal voor jullie geprepareerd had:

"tging ni; twas te waaarm, mijne neus zat toe, kmoest bijna k*tsen... gij (= Wendy) hebt gewonnen en da was 't zo'n beke :-)"

Dat was inderdaad zo’n beetje de conclusie van zondag; maar jullie bleken toch wel benieuwd naar die langere versie, dus hier gaat-ie opnieuw!

De herfst en de winter staan voor mij zo’n beetje synoniem met het woord “verkouden”. Nu is een verstopte neus en wat keelpijn geen reden om een wedstrijd af te blazen, dus zondag stond ik inderdaad al snotterend aan de start. Maf genoeg was het zomaar zomer in de herfst en was ik dus voorzien van mijn camelbak. Mij niet gezien dat ik de eerste 5km dorst zou gaan lijden alvorens een drankpost tegen te komen. Waar ik echter niet van voorzien was, was mijn tijdsregistratiechip. Rooky mistake, gewoon domweg vergeten aan mijn veter te binden!

Maar ook als er niemand in het bos is; maakt een vallende boom volgens mij wel degelijk geluid, dus ook zonder chip ging mijn deelname echt wel bestaan; hij zou alleen niet officieel in het Belang van Limburg verschijnen. Nu zou Limburg toch niet te veel belang hechten aan een tijd van 50 minuten en bovendien twijfelde ik er zelf sterk aan of ik die 50 minuten wel zou halen; dus echt ontzettend triest werd ik er heus niet om.

Ik begon dapper aan een tempo van 5min/km en na een tijdje had ik door dat ik al even samen liep met iemand anders. Blijkbaar wilde hij ook voor 50min gaan; dus bleven we even samen. Helaas; nog vóór we het 5km bordje bereikt hadden werd mij al duidelijk dat het tempo onhoudbaar was voor mij in die omstandigheden. Ik wilde het echt; maar ik had het oh zo WARM! We liepen in de volle zon langs het kanaal, waar ook nog eens lekker veel zijwind stond. Ik vertelde mijn ad-hoc-kompaan dus dat hij maar alleen verder moest; later hoorde ik dat hij wel mooi onder de 50min gefinisht is! Proficiat!

Ik probeerde iets te vertragen in de hoop dat ik me dan beter ging voelen, maar veel hielp deze tactiek niet. Rond kilometer 7 wandelde ik zelfs heel eventjes, omdat ik het gevoel had dat mijn eerder genuttigde havermout-met-sojamelk-en-een-banaan er in de foute richting weer uit ging komen. Ik had meer geluk dan ons Kaatje, en bij mij bleef mijn ontbijt waar het hoorde, maar ik zou er niet van schrikken dat ik er groener dan Vera Dua uitzag; jammer voor jullie - er bestaan geen foto's van die bewuste episode.

Moest Bert op dat moment langs de kant gestaan hebben; ik zou misschien zelfs gewoon gestopt zijn. There, I said it. Ik was wanhopig! “Gelukkig” stond hij pas te supporteren op een kilometer of 8 en nadien nog eens rond de 9 km en toen liepen we al terug in het centrum. Daar was er schaduw (voelde goddelijk aan op dat moment) en bovendien was er zeer veel ambiance. Dit maakte dat ik toch maar volhield, maar mijn tempo was intussen echt serieus gezakt.

Geheel anoniem ben ik dus de finish overgelopen; zeer opgelucht dat ik er eindelijk vanaf was maar lichtjes teleurgesteld omwille van de tijd die onverbiddelijk op mijn Garmin prijkte, nl. 51:49.

Dus toch niet de 50min waar ik op gehoopt had. Ik denk dat ik er met frisser weer misschien wel in geslaagd zou zijn, maar het is nog even wachten om dat opnieuw te proberen. Er staat niet direct een 10km op “normaal parcours” op het schema. Nu zaterdag loop ik mee in de Brussels Ekiden; maar het parcours daar is niet echt snel te noemen; dus ik zal al blij zijn met 54 minuten ofzo.

In ieder geval zal ik de komende maanden toch ergens proberen die 50 minuten nog eens aan te vallen!

En ja; de climax van mijn korte samenvatting... Ons Wendy... niet te doen hé ;-) Ze kwam, ze zag en ze overwon, terwijl ze geen flauw idee had wat ze kon en dacht dat ze veel snelheid was verloren na haar recente marathon. Proficiat!!!

Terwijl de kindjes de reclamebrochures, die dezer dagen onze brievenbus doen dichtslibben, verknippen om hun brief aan de Goedheilig Man kracht bij te zetten met duidelijke foto's van de door hen gewenste rotzooi die al na een paar uur kapot is, bereid ik ook alvast mijn eigen brief voor.

Liefste Sint,

ik ben echt niet veeleisend.

Ik hoef geen sportwagen, onbeperkt shoppingbudget of een wereldreis. Ik besef ook dat het oplossen van de honger in de derde wereld of het uit de wereld helpen van oorlog en armoede een beetje veel gevraagd is. Maar als U binnen een kleine 2 maanden passeert in Hombeek... Wil U mij dan zo’n stel Wendy-benen brengen als het U belieft?

Dat is alles.

Bedankt en veel liefs,

Jess

P.s.: U moet wel gewoon via de voordeur; want wij hebben geen schoorsteen.

P.s.II: En past U a.U.b. een beetje op dat Professor niet buiten glipt wanneer U binnen glipt?

P.s.III: Mocht U toevallig toch nog wat budget over hebben dit jaar, mag die wereldreis ook eventueel wel, zolang die benen dan maar mee mogen.

waarom?

2010-10-08T19:41:18+02:00

omdat ik mezelf graag uitdaag

omdat ik mijn grenzen kan verleggen

omdat ik dingen kan waartoe ik dacht dat ik nooit in staat zou zijn

omdat ik mijn lichaam beter ken dan ooit tevoren en het meer dankbaar ben dan ooit te voren

waarom loop ik? waarom doe ik marathons, triatlons en allerlei andere -ons?

ik doe het,

omdat ik het kan

Wij zijn Iron Girls!

2010-10-06T18:27:16+02:00

Zenuwen. Het klinkt waarschijnlijk onnozel, maar Odile en ik hadden zenuwen. We mochten eens proefdraaien met de Iron Girls, een speciaal triatlon team voor – u raadt het al – dames. Wij hadden geen flauw idee wat we konden verwachten. Sommige van de dames die we tot hiertoe al gezien hadden op de duatlon en de triatlons – de ene al wat “vrouwelijker” dan de andere – konden serieus van jetje geven in het water en daarbuiten. Wij zijn echter nog maar een paar maanden geleden beginnen te zwemmen en onze crawl staat op zijn zachtst gezegd nog niet op punt.

We lagen slechts met 4 andere dames in het zwembad; dat begon al goed. Nagenoeg privé zwembad! Nagenoeg privé training! De coach was geen drilsergeant; ook al goed! Dat hij een training gaf op ieders niveau was echt helemaal schitterend. Hij had best wat opmerkingen op onze zwemstijl, schaafde bij waar nodig (zo ongeveer overal ;-)), en tegen het einde had ik het gevoel dat ik echt veel had bijgeleerd.

Ik denk dus wel dat ik ook voor Odile mag spreken als ik zeg: WIJ ZIJN VERKOCHT! Zwemmen doen ze (en wij dus voortaan ook) op dinsdag van 19u15 tot 20u15 en op zaterdagvoormiddag wordt er gelopen, gefietst, of beide – al naargelang het weer en de te volgen schema’s; welke op dit moment wat rustiger zijn; omdat het triatlonseizoen er nu natuurlijk op zit. We kunnen zelfs nog kiezen: gewoon aansluiten en meetrainen, of ook persoonlijke begeleiding vragen; waarbij heuse triatlonschema’s op maat worden gemaakt, in functie van onze doelen op korte en lange termijn. Dolletjes!

Ik ga er in ieder geval zeer veel uit leren; en hopelijk kan ik de komende maanden serieuze vorderingen maken! Ik zwem nu wel met gemak 500m maar het kan dus allemaal nog sneller en efficiënter… en dat zal nodig zijn als ik volgend jaar……to be continued :-)

Keep Rollin' Rollin' Rollin'

2010-10-02T20:03:53+02:00

Het is gebeurd! Wij zijn gezwicht! Deze herfst en winter gaan wij géén fietsconditie verliezen, integendeel! De baan mag nat en glad zijn, het zal ons niet kunnen deren! Want wij hebben... ROLLEN!!!

Dit model is het geworden: http://www.futurumshop.be/product/6119-0035-N0610/tacx-cycle-force-flow-t1680-skyliner.phtml

Ze stonden in promo bij Decathlon dus zijn we er maar meteen voor gegaan. 1 van de voordelen van dit model is dat je ook je cadans kan zien; wat wel nuttig is om te leren op souplesse te rijden.

Los daarvan ga ik vanaf volgende week ook weer spinnen, en hopelijk zitten er ook mooie herfstdagen tussen; waarop ik toch eens buiten kan fietsen ook. 2 à 3 keer per week zou ik toch willen fietsen de komende maanden, in de ene of andere vorm. Ik merkte al dat ik redelijk makkelijk snel fiets, dus wil ik dat zeker goed uitbouwen, om er mijn voordeel in te halen in de triatlons die volgend jaar op het programma staan.

Zwemmen, dat deed ik gisteren nog. Het was lang geleden, door ziekte en tijdgebrek, en ik was bang dat het niet meer zo goed zou lukken. In het begin was het ook weer even wennen, en moest ik echt zoeken naar de juiste positie in het water en t.o.v. het water. Maar al gauw was ik weer vertrokken en alles bij elkaar deed ik toch weer 2000m waarin 2 keer 500m aan een stuk.

Ook zwemmen zal ik de komende herfst/winter dus veel doen; ook weer in functie van de triatlons van volgend jaar natuurlijk. Dinsdag gaan Odile en ik een eerste keer proefdraaien bij de Iron Girls Mechelen, die trainen in het zwembad in Duffel. We mogen gratis een paar keer mee doen om te kijken of het wat is; waarschijnlijk gaan we dan binnenkort aansluiten!

Maar lopen blijf ik natuurlijk ook doen: de afgelopen week liep ik dinsdag 8km los, donderdag pittige intervals op de piste, vanmorge 8km wisselduurloop en morgen staan er nog 12km los op het programma; welke zullen volgen nadat ik eerst een uurtje heb gezwommen.

De komende maanden staan er nog leuke wedstrijden op het programma; er zijn er nog een paar bijgekomen zelfs!

volgende week 10km in Hasselt, doel: 50min
16 okt: 10km in de Brussels Ekiden, als ik daar ook 50min haal zal ik heel blij zijn :-)
6 nov: 5km in Mol, doel: 23min
19 dec: 10km Gaston Roelants, doel: geen idee, zwaar parcours
26 dec: 12km eindejaarscorrida Leuven, doel: 1u2min (haalbaar???)

En dan in januari, februari waarschijnlijk nog hier en daar een Natuurloopje in Lier en Ruthje stuurde me ook de link van een natuurjogging in het domein in Hofstade. LEUK LEUK!!!

Dwars door Mechelen!

2010-09-26T18:49:12+02:00

Vandaag de eerste keer meegedaan aan Dwars door Mechelen. Een thuiswedstrijd; die kon niet ontbreken op mijn lijstje! Gisterenavond had ik nochthans spijt dat ik al ingeschreven was, want we waren op een super leuk feestje en we lagen pas om 5u in ons bed. Auch. De 3 glaasjes witte wijn had ik misschien beter ook niet gedronken, maar och, eigenlijk was ik toch niet echt getraind en ging ik maar gewoon lopen tegen 5:30 of trager.

Mijn lichaam blijft mij verbazen... Ik verschiet telkens opnieuw van wat het kan!

Ik startte redelijk rustig, de eerste km tegen 5:21. Ik dacht: oh het gaat precies wel iets sneller dan 5:30; maar ik wist dat er 6km lang naast de Dijle moest gelopen worden en als je daar wind langszij hebt; zou het daar wel eens zwaar kunnen worden. Het leek echter behoorlijk windstil en inmiddels was het zachtjes aan't regenen. Ideaal loopweer eigenlijk, you all know I looooove running in the rain!

Km 2 versnelde ik nog beetje meer, ik had intussen iemand in het vizier gekregen die ik niet wilde lossen en die versnelde, dus ik ook, want ik voelde dat het wel lukte. De 2de km klokte ik af op 5:16. Daarna ging het tegen 5:14; 5:17, 5:14 en zo zat er al 5km op na 26:22.

Ik stond op dat moment al versteld van mezelf en ervaarde iets merkwaardigs: mijn conditie vertelde me dat ik véél meer kon. Maar mijn benen gingen niet sneller. Stilaan voelde ik ze ook wat stijfjes worden. In mijn schema stonden donderdag nog versnellingen van 100 en 200m tegen 4:30 en doordat ik dat tempo nog niet zo goed ken, had ik ze véél te snel gelopen (eerder tegen 3:30 à 4min/km) Ik voelde deze intervalletjes dus ook nog wat in mijn benen.

Na die 5km begon ik nog wat te versnellen, want ik wist dat de laatste 3km in het centrum waren en dus sowieso sneller door de ambiance en het feit dat de finish nabij is.

Km 6 ging dan tegen 5:07 en 7 zelfs tegen 4:55. Dat was toch iets te hoog gegrepen, ik viel in km 8 terug naar 5:11, daarna 5:03 in km 9 en de laatste halve kilometer ging tegen 4:52!

Ik ging de finish dus over na 49:14 wat een dik vet PR zou zijn; ware het niet dat het volgens mijn Garmin slechts 9,5km was (volgens de organisatie 9,7). Gemiddeld kom ik op 5:10, wat technisch gezien alsnog een PR is, als ik het extrapoleer naar 10km = 51:40 en mijn PR staat op 52 :-)

Niet te geloven dus; want ik heb helemaal niet afgezien behalve de laatste kilometers en eigenlijk had ik de eerste kilometers nog sneller kunnen lopen. Voor Hasselt ga ik dus heel duidelijk onder de 50 duiken als alles goed gaat!

Ik had helemaal niet verwacht dat ik dat nu al terug zou kunnen. Het feit blijft dat ik sinds mei niet zoooo veel gelopen heb en meer gefietst en gezwommen heb. Dat looptrainingen belangrijk zijn blijkt nu wel: mijn benen waren echt niet zo sterk als een half jaar geleden. MAAR mijn conditie zit wel zéér goed en dat heb ik echt wel te danken aan het fietsen (en misschien ook een beetje aan het zwemmen). JOEPIE!!!!

Dream big

2010-09-24T20:33:06+02:00

Deze week was deze video een hype op facebook

vooral het laatste stukje. The guy finished a f*ing Iron Man!

En vandaag las ik deze post: http://www.nomeatathlete.com/ironman-wisconsin-recap/

Een Iron Man... Really...? Could I...??? Seriously...?

De triatlon van Mechelen!

2010-09-20T20:15:26+02:00

Voor de triatlon had ik dus beslist niet voluit te gaan; maar had ik Odile beloofd bij haar te blijven en er samen een leuke dag van te maken. De dag zelf voelde ik me eigenlijk goed en had ik er misschien wel voor kunnen gaan; maar beloofd is beloofd!

Véél te vroeg waren we aan de start, om 10u moesten we beginnen zwemmen en we hadden voor de zekerheid om 9u afgesproken. In Balen was dat uurtje echt wel nodig geweest omdat ik daar alles nog moest zoeken; maar hier was alles vlak bij elkaar, met als gevolg dat we nog een dik half uur hebben staan bibberen. Want het was koud, en het regende ook een beetje. Voor een loopwedstrijd vind ik dat nog wel fijne omstandigheden, maar als je in een ijskoude vaart moet zwemmen en daarna moet fietsen, mag het toch iets warmer.

Het water van de Leuvense Vaart was ook maar 16 graden; en dat hebben we geweten! Onze voeten waren al redelijk gevoelloos van de km te wandelen op blote voeten van wisselzone naar de start van het zwemmen; maar toen we eenmaal in het water waren, begon ook de rest behoorlijk gevoelloos te worden. Gelukkig hadden we beiden wel zo’n eenvoudig surfpakje gehaald bij Decathlon, maar toch was het echt wel koud.

Voor mij was het de 3de keer dat ik in zo’n koud water terecht kwam en de eerste keren had ik daar echt last van, maar hoewel het nu nog kouder was; kon ik dat eigenlijk perfect naast me neerleggen. Odile had er veel meer last van en geraakte maar moeilijk vooruit. Ik bleef in haar buurt; zwom telkens even op mijn eigen tempo en wachtte dan weer tot ze bij was. De stukjes dat ik crawl zwom gingen deze keer echt héél goed, ik lette ook op de oriëntatie en mijn techniek en mijn zelfvertrouwen om crawl in open water te zwemmen heeft toch weer een boostje gekregen. Stilaan begin ik dus te denken dat het volgend jaar wel gaat lukken van in’t begin crawl te zwemmen.

Na een tijdje werden we opeens ingehaald door de eerste troep mannen, die 10min na ons vertrokken waren. Ik slaagde erin genoeg op zij te gaan zodat ze mij niet overzwommen, maar Odile kreeg wel langs alle kanten de nodige trekken en duwen door die horde op hol geslagen venten.

Uiteindelijk kwamen we na 25min uit het water en haastten we ons in de mate van het mogelijke (op gevoelloze voeten) naar onze fiets. Ik was heel blij met mijn beslissing mijn fietstruitje aan te doen voor het fietsen; want het was niet alleen koud en winderig; maar we fietsten op een tempo dat voor mij nét niet snel genoeg was om het echt warm van te krijgen, dus was mijn truitje echt wel nodig. Over het fietsen deden we 51min.

De wissel van fietsen naar lopen was heel raar omdat ik nog steeds geen gevoel had in mijn voeten. Ik moest wisselen van schoenen maar voelde helemaal niet wat ik deed met mijn voeten; alsof ik bij iemand anders schoenen aan het aandoen was; echt gek! Doordat ik niet echt doorgefietst had, bleef het gevoel van “elastieken benen” redelijk beperkt, echt vermoeid waren ze niet. Het gevoel in mijn tenen is echter pas volledig teruggekomen na 3km lopen!

De finish kwam er na 1u55min, na een laatste kleine spurt, het laatste wat er nog in zat heeft ze er uit geperst :-)

Mijn tweede en haar eerste 1/8ste tria zit er dus op; en hoewel zij het zich tijdens de wedstrijd zelf beklaagd heeft, denk ik wel dat er volgend jaar nog zullen volgen :-) Ik ken dat gevoel immers maar àl te goed ;-)

Ik ben enerzijds blij met mijn beslissing er niet zelf voor te gaan, anderzijds ben ik natuurlijk wel benieuwd wat ik zou gekund hebben ;-) Maar we zullen volgend jaar in de lente wel zien wat ik aankan; nadat ik een hele herfst en winter goed getraind heb. Bovendien zal ik dan weer een marathon in de benen hebben, wat volgens mij ook wel zal helpen!

Nu voel ik mij zo goed als genezen en kan ik dus niet wachten om er terug in te vliegen. Vandaag nog even rusten maar morgen: LOPEN VERDOMME!!!

When life hands you lemons... You make lemonade!!

2010-09-13T20:00:13+02:00

Een van mijn motto’s (heb er wel een paar ;-)) die ik aanhang, staat hierboven in de titel.
“when life hands you lemons, you make lemonade”. ’t Leven geeft je namelijk niet altijd alles wat je wil en soms moet je er gewoon het beste van maken. Niet blijven zitten en zagen, maar de zaken omkeren zodat je er alleen maar beter van wordt. Zo probeer ik de dingen te zien en positief te blijven in alle omstandigheden.

In zo’n geval moet je dan ook vaak je plannen laten varen of enigszins bijschaven; en dat is ook wat ik nu moet doen voor de komende weken!

Toen ik de triatlon van Mechelen, Dwars door Mechelen en Dwars door Hasselt plande had ik geen idee dat het in juli zo warm zou zijn waardoor ik niet genoeg liep; en had ik zeker geen idee dat ik bijna heel augustus ziek zou zijn. Opgeven doe ik echt niet, maar mijn verwachtingen bijschroeven is wel zo realistisch; teleurstellingen kan ik echt wel missen!

Voor de triatlon van Mechelen heb ik dus beslist dat ik bij Odile ga blijven. Zij is op vakantie in Kroatië en heeft daar ook niet de meest ideale omstandigheden om te trainen (ijskoud water en geen deftige fiets) en het lijkt me gewoon veel leuker om die dag samen met haar die triatlon met een glimlach te tackelen dan om mezelf tot het uiterste te drijven; als ik toch al weet dat er niet zo veel in zit. Ik beschouw de triatlons van dit jaar dus gewoon als oefening; ik weet nu zo’n beetje waaraan ik me kan verwachten, waarmee ik rekening mee moet houden en volgend jaar sta ik als een veel wijzer vrouw aan de start (allez, lig ik wijzer in het water).

Wat Dwars door Mechelen betreft: 56minuten lijkt me niet overdreven (PR staat op 52:02 – in Geel dit jaar), als ik beter kan: leuk! Kan ik niet beter, so be it! In Dwars door Hasselt plande ik de 15km te doen, maar dat is al binnen een maand en ik kan op dit moment maar met moeite 10km doen; dus ga ik me inschrijven voor de 10 en hoop ik gewoon op beter dan Mechelen.

Een week later (16/10 is het dan de beurt aan de aflossingsmarathon in Brussel, waar ik deelneem samen met Eva, Odile, Kaat, Herman en Jeroen. Ik neem ook daar 10km voor mijn rekening. Liefst van al zou ik daar maar 53min over doen (tempo van 5:18min/km) maar of dat tegen dan al haalbaar is, is maar een grote vraag. Ik ga er in ieder geval mijn bestje voor doen!

Ik ben in ieder geval heel blij dat ik niet ben ingeschreven voor een najaarsmarathon; ik zou serieus teleurgesteld zijn als ik daarvoor moest passen. Op een kleinere wedstrijd kan je gewoon je verwachtingen bijstellen, maar bij een marathon is dat echt zonde. Dat moet ik sommigen van jullie niet vertellen hé!?

De rest van het najaar plan ik nog ergens een 10km het voorlaatste weekend van november (iemand een suggestie?) en zou ik graag knallen op de Eindejaarscorrida in Leuven. Reeds twee keer heb ik dat aan mijn neus zien voorbij gaan; en deze keer wil ik er écht wel eens bij zijn. Een tijd van zo’n 1u2min op de 12km lijkt me daar wel haalbaar tegen dan (5:10min/km), gesteld dat alles goed gaat!

Maar… als alles dan ECHT heel goed gaat… dan… sta ik op 11 april 2011 waarschijnlijk aan de start van … de marathon van Rotterdam ;-)

Triatlon Balen

2010-09-06T19:34:03+02:00

De triatlon… oh oh, de triatlon… ;) Zoals ik al eerder schreef, was mijn voorbereiding niet zoals het zou moeten. Zondagmorgen zelf bleken de omstandigheden ook nog eens alles behalve ideaal. Normaal was ik zelfs niet ingeschreven voor deze triatlon, maar omdat we met zoveel bloggertjes gingen zijn; had ik me op de valreep toch ingeschreven. Uiteindelijk zegde zowat iedereen af, behalve Stefke, Tinneke en Wim en ondergetekende :-)

Mijn verkoudheid bleek opeens terug erger, waardoor ik ’s morgens nauwelijks wist te ademen; maar dat kwam gelukkig wel een beetje vrij gedurende de dag.

Vrijdag was ik dan nog eens tijdens het fietsen naar het werk in volle vaart tegen een beest gefietst, of een beest tegen mij gevlogen, of misschien wel allebei, wie zal het zeggen? Een aanrijdingsformulier werd niet ingevuld, voor het beest was alle hulp toch te laat gekomen :-) In ieder geval had ik nét onder mijn rechteroog een niet zo zachte aanvaring gehad met één of ander vliegend gespuis, en omdat het nog te vroeg en te mistig was, had ik mijn fietsbril niet kunnen dragen. Gevolg was dat ik sinds zaterdag een dik oog had en dat mijn ooglid voortdurend zat te trillen. Irritant!

Ik had dus absoluut geen zin om mee te doen; maar Bert was een uur voor dat ik uit mijn bed kroop al met de fiets naar Balen vertrokken, zodat hij 93km later ter plekke zou zijn om mij aan te moedigen. Bovendien lijk ik meestal het beste te presteren op een wedstrijd wanneer ik vooraf geen zin heb, dus wie was ik dan om de boel af te blazen?

De voorbereiding (inschrijven, wisselzone zoeken, alles opstellen, …) was chaotisch en ik was content toen ik in de wisselzone eindelijk Stefke, Wim en Tinneke spotte. Toen konden mijn zenuwen een beetje bedaren en kon ik me mentaal beginnen klaarstomen voor wat er komen zou, nadat alles in de wisselzone wat op orde stond. Ik was trouwens blij dat er hier maar één wisselzone was, en geen 2 aparte (zwemmen/fietsen en fietsen/lopen apart) zoals in Lommel. Dat scheelt toch weer in gedoe.

Een dikke vijf minuten alvorens we moesten beginnen zwemmen werden we al te water gelaten. Het water was een aangename 19° - “aangenaam” weliswaar door het surfpakje dat ik zaterdag nog rap rap in Decathlon was gaan kopen. Het was dan wel slechts 1.5mm dik, maar toch maakte het de plons in het frisse water een stuk draaglijker dan het anders zou geweest zijn.

De start van het zwemmen was op zijn zachtst gezegd rampzalig! Ik had me redelijk achteraan opgesteld; omdat ik niet overzwommen wilde worden. Het probleem was echter dat mijn crawl veel sneller was dan dat de mensen vóór mij zwommen en dat ik er dus niet voorbij geraakte. Ik probeerde al schoolslagzwemmend voorbij deze mensen te geraken; maar gezien dit in slalom gebeurde, was het erg vermoeiend en was ik direct buiten adem. Tegen dat ik eindelijk wat plaats had om door te zwemmen; was mijn ademhaling compleet om zeep en zag ik het onmogelijk om op een relaxte manier crawl te zwemmen. Ik vond wel mijn ritme in een snelle schoolslag en haalde op die manier nog een boel mensen in, zelfs veel crawlzwemmers.

Ik moest me echt aan mijn armen omhoog trekken om via de loopbrug uit het water te geraken; de plotse omschakeling van een horizontale positie naar een verticale doet zeer rare dingen met je evenwicht. Terwijl Bert me van aan de kant stond toe te schreeuwen dat ik zo goed bezig was, vloekte ik dat het zwemmen me zo veel moeite had gekost en haastte ik me naar de wisselzone. Ook hier verloor ik veel tijd; het leek alsof ik totaal niet vooruit geraakte. Eindelijk begon ik dan toch te fietsen.

Ach… het fietsen… een goede voorbereiding van eender welke wedstrijd, houdt in dat je ook het parcours goed bestudeert. Ik had wel een beetje op het kaartje zitten staren, maar blijkbaar was één belangrijk detail me toch ontgaan: i.p.v. de gebruikelijke 20km moest er 25km gefietst worden! Ergens rond 17km begon het te dagen dat ik no way near die wisselzone was. Bovendien had ik rond 14km getwijfeld over de richting toen twee mannen met bordjes om de richting aan te geven mij niet op tijd hadden zien komen, omdat ze te druk bezig waren een auto van het parcours te weren, en mij redelijk laat pas hadden aangegeven welke kant ik uit moest. Ik was er rond 17km dus vast van overtuigd dat ik daar verkeerd gereden was – moet je kunnen hé, tijdens een wedstrijd – en had veel zin om te stoppen van zodra ik mijn fiets in de wisselzone zou parkeren.

Fietsen bleek echter opnieuw mijn sterkste onderdeel te zijn en ik legde de 25km af in zo’n 53min, toch bijna 28.5km/u. Gezien de hevige tegenwind tijdens het lange stuk naast het kanaal, vond ik dat echt niet slecht. Bovendien vernam ik van een andere deelnemer in de wisselzone dat ik eigenlijk niet verkeerd gereden was, maar dat de afstand voor iedereen wel degelijk 25km was!

Ik ruilde dus vlug de fietsschoenen voor de loopschoenen en met lood in mijn benen begon ik aan het laatste onderdeel. De zon brandde en het parcours was nagenoeg volledig in de volle zon. Ik had dorst, mijn benen weigerden dienst en ik kreeg steken in mijn zij. Had ik mezelf tijdens het fietsen al een paar keer vervloekt omdat ik me telkens toch weer inschrijf voor zo’n wedstrijden; tijdens het lopen werd er nog véél meer gevloekt! ;-) Meermaals overwoog ik te gaan wandelen, maar ik zag dat mijn tempo toch nog onder de 6min/km bleef. Niet veel, maar toch zo rond de 5:45 ongeveer. Over de 5.5km (het is blijkbaar echt wel moeilijk om een juist parcours af te meten!!!) deed ik een dik half uur, incl. de wisselzone.

Dit bracht me eindelijk over de eindmeet met een totale tijd incl. wisselzones van 1:39:49. Niet de tijd die ik voor ogen had, maar dat was de afstand ook niet; dus vergelijken heeft weinig zin. Ik heb bovendien alles gegeven wat er in zat; dat dit niet zo veel bleek te zijn had ik wel zien aankomen, dus echt ontgoocheld ben ik ook niet.

Ik ben trots dat ik de triatlon toch zo goed en zo kwaad als mogelijk heb afgelegd en zie wel enorme ruimte voor verbetering:

meer vooraan starten bij het zwemmen en zien dat ik mij comfortabel genoeg voel om toch crawl te zwemmen ook al is het daar survival of the fittest (in de andere betekenis) in die onderwater jungle
mijn tempo tijdens het fietsen nog zien op te krikken
de overgang van fietsen naar lopen vaker trainen zodat ik niet met elastieken benen begin te lopen
terug meer op snelheid in het lopen trainen en ook wat meer lange, trage duurlopen doen

Deze verbetering zal pas voor volgend jaar zijn; want de volgende triatlon (Mechelen) is al binnen 2 weken; dus veel potten ga ik daar niet breken ;-) Ik weet gewoon nog iets beter waar ik me aan kan verwachten; en als ik tegen dan ook nog eens eindelijk van mijn verkoudheid afben; kan ik misschien hier of daar nog wel mijn tijden iets scherper stellen.

En volgend jaar… gaan we er pas echt een lap op geven!!!

Ready or not...

2010-09-03T19:33:19+02:00

Zondag de Triatlon van Balen! Een "echte" triatlon. Voor pro's zijn de afstanden een lachertje, maar alles in totaal zal ik toch ongeveer anderhalf uur bezig zijn, terwijl ik van een 10km wedstrijd op een goei 50min afben. Easy peasy zal het dus niet worden.

Ready or not is de titel en dat slaat op de niet zo ideale voorbereiding van de laatste weken. Vlak voor Pukkelpop nog zeer goed bezig, de donderdag dat Pukkpop begon 's morgens nog 8km gaan lopen; en de vrijdagmorgen samen met Bert naar het 50m openluchtbad in Hasselt wat baantjes gaan trekken.

Ik vrees dat het daar is misgelopen. Tijdens het zwemmen geraakte ik onmogelijk opgewarmd en na een tijdje deden mijn longen echt pijn van het koude water. Normaal is dat water in de zomer toch zo'n 23°, maar doordat het zoveel geregend had de dagen voordien; was het maar juist 20°. Het was dus niet echt een succes en het duurde nadien nog meer dan een uur vooraleer ik het niet meer koud had; terwijl het intussen buiten toch zo'n 24° graden en erg zonnig was.

Die zondag begon ik verkouden te worden en tegen maandag zat ik met een verstopte neus, keelpijn, hoesten, ... klassieke "herfst"verkoudheid dus.

Een week later (afgelopen dinsdag) was ik het beu en dankzij een flinke dosis hoestsiroop en pilletjes om mijn neus vrij te krijgen; was ik opgekikkerd en ging ik na het werk lopen "om te zien of ik het nog kon". Een half uurtje draaide uit op een uurtje omdat het wel ok voelde; maar het tempo van 6:30 voelde toch erg zwaar aan. Nadien ging ik met Bert nog even zwemmen; ik deed ongeveer 1300m waarin 1 keer 500m aan een stuk op 11min.

Woensdag ging ik tijdens de middagpauze zwemmen; wat tips gegeven aan een collega en zelf wat op techniek gelet.

Donderdag tijdens de middag wat intervals op de piste gelopen met 2 andere collega's; 3 keer 1000m tegen 5min/km. 's Avonds bij mijn onderbuur een les YOGA van P90x gaan meedoen. Jawadde! 1,5u waarvan 1u toch wel serieeeeus vermoeiend was. Wie denkt dat yoga voor watjes is: guess again! Ik stond te trillen op mijn benen omdat mijn spieren zo hard moesten werken en stond al heel vlug in het zweet.

Vandaag dan voor de eerste keer met 2 collega's mee naar 't werk gefietst. Zo'n 23km op een goei 50min. En 's avonds weer terug natuurlijk :-) 'k Ga proberen dat voortaan zeker 2 keer per week te doen, en mogelijk op termijn nog wat op te voeren.

Door die dikke week verkoudheid en sport-stop dus niet meteen de ideale triavoorbereiding, maar we zullen wel zien waar we stranden.

Voor 500m zwemmen reken ik zo'n 15min, 20km fietsen graag op ongeveer 45min, dan nog 5km lopen, pakweg 30min omdat mijn benen moe gaan zijn van het fietsen... Dan nog een minuut of 2 verliezen in de wisselzones; dus het zal ongeveer 1u32 zijn :-) Ben benieuwd!

Ik beschouw het vooral als een goede oefening voor Mechelen binnen 2 weken, waar ik hopelijk nog iets beter zal presteren! (maar daar is het wel 750m zwemmen!)

Eindelijk echt zwemmen

2010-08-15T16:30:59+02:00

Tot hiertoe was "gaan zwemmen" vooral: proberen die crawl onder de knie te krijgen en vaak waren er een heleboel mislukte baantjes nodig, om af en toe eens een baantje het gevoel te hebben dat het gelukt was.

Vorige week zaterdag had ik voor het eerst 6, 8 en zelfs 10 baantjes na elkaar weten te zwemmen, en nadat ik ook maandag en donderdag goed had gezwommen had ik me al voorgenomen eens wat structuur aan te brengen in mijn zwemtrainingen. Toevallig had Bert hetzelfde idee en had hij een piramidetraining uitgedracht: 2 baantjes "inzwemmen" op 't gemakske en daarna 2, 4, 6, 8, 10, 8, 6, 4, 2 baantjes gewoon zwemmen (met telkens even rusten ertussen) om dan nog eens 2 baantjes "uit te zwemmen".

Normaal gingen we vrijdagavond zwemmen, maar door een file op de E40 hadden we niet genoeg tijd meer om naar het zwembad te gaan. Dus de training zou niet doorgegaan zijn; maar toen stak moeder natuur een stokje voor onze Efteling plannen door voor veel regen te zorgen, waardoor we vandaag alsnog konden gaan zwemmen.

Het.Ging.Super! We hadden allebei van in het begin een prima ritme te pakken en nadat we de piramide succesvol hadden opgebouwd en weer afgebouwd, hadden we allebei het gevoel dat méér er nog wel inzat. Dus zwommen we nog eens 12 baantjes. En toen daagde ik hem uit om 14 baantjes te zwemmen; maar onderweg geraakte ik de tel kwijt en deed ik er voor de zekerheid nog eens 2 baantjes bij. Bert, die vlak achter me vertrokken was; deed maar mee, maar zei nadien dat we er inderdaad 2 te veel gedaan hadden, 16 dus (ofte: 400m). Nadien nog een paar baantjes loszwemmen, waarmee we alles bij elkaar meer dan 2km gezwommen hebben, whohooow!

De zwemleraar stond vanop de kant toe te kijken, en beiden kregen we complimenten dat we het heel goed deden, zeker gezien het feit we nog maar 2 maanden bezig zijn. Joepie :-)

Bovendien schreef hij nog 3 trainingen voor ons op een papiertje die we de komende weken kunnen doen, gesteld dat we 3 keer per week gaan zwemmen dus :-)

Ook super leuk: nu zijn mijn armen super moe, wat ik tot hiertoe nooit echt had na een zwemtraining. Eindelijk gebruik ik mijn bovenlichaam dus ook eens, wat bij fietsen en lopen niet bepaald het geval is.

FUN!!!

Ik ben dus wel héééél benieuwd of ik in Balen 500m crawl in open water zal kunnen ;-)